Niels en Vincent Zijn Er Stil Van

VINCENTS LIJSTJES VAN 2010

2010-12-30T16:17:00.003+01:00

2010 was het jaar waarin ik webloggen doodverklaarde, zoals jullie zal zijn opgevallen. Dat mijn eerste bericht van het jaar op deze site een jaaroverzicht is, belooft weinig goeds voor de toekomst, maar een weblog zonder jaaroverzicht kan net zo goed helemáál opgedoekt worden, wat jullie.

In 2010 las ik voornamelijk al dan niet gepubliceerde manuscripten voor de Grote Uitgeverij - het lijstje met boeken is dit jaar beduidend korter dan voorheen. Als vanouds neem ik geen titels op die in mijn werkzame jaren bij de uitgeverij verschenen. De voornaamste reden echter dat het boekenoverzicht zo beknopt is, en dat ook veel nieuwe muziek aan me voorbijging, is dat ik in 2010 films keek tot ik erbij neerviel. Ik keek films alsof er geen morgen was. Enige tijd geleden kon ik zelfs met grote trots melden dat ik alle films uit deze prachtlijst had gezien, maar aangezien alles in die lijst voortdurend verschuift, sta ik nu weer op 246/250.

Zoals altijd staat alles op alfabetische volgorde.

10 LIEDJES VAN HET JAAR

Arcade Fire, We Used to Wait (2010)
Avi Buffalo, Truth Sets In (2010)
Keith Carradine, I’m Easy (1975)
John Grant, Where Dreams Go to Die (2010)
The Leisure Society, We Were Wasted (2009)
Alexi Murdoch, Wait (2006)
The National, Bloodbuzz Ohio (2010)
Josh Ritter, Wolves (2006)
Art Tatum Group, My Ideal (1956)
Yeasayer, Madder Red (2010)

10 CD’S VAN HET JAAR

Arcade Fire, The Suburbs (2010)
Jerry Goldsmith, Chinatown (soundtrack) (1974)
John Grant, Queen of Denmark (2010)
Lambchop, Nixon (2000)
The Leisure Society, The Sleeper (2009)
Mumford & Sons, Sigh No More (2009)
Alexi Murdoch, Time Without Consequence (2006)
The National, High Violet (2010)
Josh Ritter, The Animal Years (2006)
Tindersticks, Falling Down a Mountain (2010)

5 BOEKEN VAN HET JAAR

Paul Auster, Onzichtbaar (2009)
Raymond Carver, Wil je alsjeblieft stil zijn, alsjeblieft? (1964-1988)
Nick Hornby, Juliet, naakt (2009)
Toby Litt, Ik ben de drummer van de band okay (2008)
Philip Roth, Nemesis (2010)

10 RECENTE FILMS VAN HET JAAR

The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford (Andrew Dominik, 2007)
District 9 (Neill Blomkamp, 2009)
Fantastic Mr. Fox (Wes Anderson, 2009)
Inception (Christopher Nolan, 2010)
Inglourious Basterds (Quentin Tarantino, 2009)
The Road (John Hillcoat, 2009)
A Serious Man (Ethan en Joel Coen, 2009)
Shutter Island (Martin Scorsese, 2010)
Toy Story 3 (Lee Unkrich, 2010)
Das weisse Band - Eine deutsche Kindergeschichte (Michael Haneke, 2009)

15 KLASSIEKE FILMS VAN HET JAAR

Blowup (Michelangelo Antonioni, 1966)
Cabaret (Bob Fosse, 1972)
C’est arrivé près de chez vous (Rémy Belvaux, André Bonzel en Benoît Poelvoorde, 1992)
Funny Games (Michael Haneke, 1997)
Hotaru nu haka (Isao Takahata, 1988)
In the Heat of the Night (Norman Jewison, 1967)
The Kid (Charles Chaplin, 1921)
Ladri di biciclette (Vittorio De Sica, 1948)
The Lion in Winter (Anthony Harvey, 1968)
Nashville (Robert Altman, 1975)
Paper Moon (Peter Bogdanovich, 1973)
La passion de Jeanne d’Arc (Carl Theodor Dreyer, 1928)
Repulsion (Roman Polanski, 1965)
Le salaire de la peur (Henri-Georges Clouzot, 1953)
They Shoot Horses, Don’t They? (Sydney Pollack, 1969)

TV-SERIE VAN HET JAAR

Mad Men

Nu, Niels, kom maar op met je lijsten.

V.

Pastiche

2010-10-13T11:40:00.002+02:00

Ik schreef een pastiche. Lezen en raden om wie het gaat kan hier.

N.

ONGEWILD VREEMDE ZWANENZANG

2010-02-25T23:43:00.002+01:00

Regisseur Terry Gilliam wisselt meesterstukken (Brazil, Twelve Monkeys) af met halfmislukte voortbrengsels die heel goed hadden kunnen zijn (Tideland, The Brothers Grimm).

Dat ligt deels aan zijn werkmethode: veel improvisatie, een drang naar perfectie en visuele krachtpatserij, maar ook een chaotisch denkpatroon gecombineerd met een haperend vermogen dat om te zetten naar een coherent verhaal. Bovendien lijkt hij achtervolgd te worden door externe factoren die hem het filmen onmogelijk maken, het best weergegeven in de documentaire Lost in La Mancha.

Al deze elementen zijn van toepassing op The Imaginarium of Doctor Parnassus. Heath Ledger overleed voordat de opnames afgerond waren. Gilliam legde de productie stil en dacht erover het hele project af te blazen, toen vrienden van Ledger, Johnny Depp, Colin Farell en Jude Law, aanboden de rol over te nemen.

De film draait om de stokoude, rondtrekkende theaterman Doctor Parnassus (Christopher Plummer) die zijn publiek uitnodigt om door zijn magische spiegel te stappen om zich zodoende een korte periode te kunnen wentelen in een parallelle werkelijkheid, die afhankelijk van hun morele status en fantasieën prachtig of verontrustend is.

Parnassus heeft een geheime deal met Mr. Nick (Tom Waits als de duivel), met de ziel van zijn tienerdochter Valentina (het Engelse topmodel Lily Cole) als onderpand. Samen met twee andere acteurs van het gezelschap (Verne Troyer en Andrew Garfield), pikt Valentina de suïcidale amnesiepatiënt Tony (Heath Ledger) op, hangend aan een brug en met mysterieuze tekens op zijn voorhoofd.

Vervolgens ontspint zich een rommelig verhaal, met subplots die alle kanten op schieten. Juist door de beslissing om Ledger’s rol door vier verschillende acteurs te laten spelen verwordt de film meer tot een verzameling sketches dan een samenhangende vertelling.

Tuurlijk, de beelden zijn vaak verbluffend mooi en het contrast tussen de grimmige dan weer kleurrijke droomwereld en hedendaags Londen werkt bijzonder goed. Plummer is standaard in vorm, Waits steelt keer op keer de show als de duivel en Cole maakt indruk als de bevallige dochter. Maar Ledger’s optreden is onevenwichtig. Dan neigend naar de brille die hem de postume Oscar opleverde voor zijn rol als Joker, dan lijdend aan een offday, lijkt het erop dat geen enkel bruikbaar shot van hem opgeofferd is.

Zodoende vraag je tijdens het kijken af of het beter was geweest als Gilliam de film inderdaad niet had afgemaakt, of op zijn minst het wegvallen van zijn acteur anders had opgelost. Nu is het een vreemdsoortig eerbetoon aan Ledger geworden. Hoewel een nobel streven, levert het een film op die weliswaar niet halfmislukt genoemd kan worden, maar verre van geslaagd is, zeker als In Memoriam.

The Imaginarium of Doctor Parnassus (Verenigde Staten, 2009)
Regie: Terry Gilliam
Met: Christopher Plummer, Heath Ledger, Lily Cole, Andrew Garfield, Tom Waits e.a.

SADISTISCHE MEESTERS

2010-02-21T22:21:00.003+01:00

De nieuwe film van de broers Joel en Ethan Coen, A Serious Man, is, zoals bijna al hun producties, eigenzinnig, doordacht, geestig, zwartgallig en zit propvol dubbele bodems. Het is naar waarschijnlijkheid ook hun meest persoonlijke film, met verwijzingen naar hun jeugd, achtergrond, afkomst en opvoeding. Bovenal is het een film die zich bezig houdt met de vraag wat wel of niet waar is, wat wel of niet gebeurd en wat wel of niet belangrijk is. Of dat allemaal wel een reden heeft. Klinkt dat vaag? Ja. En dat is precies de crux van A Serious Man – vaagheid, mysterie, is iets dat omarmd moet worden vinden de gebroeders Coen. Gelijk hebben ze.

De plot, spelend eind jaren zestig in het middenwesten van de VS, draait om Larry (Michael Sthulbarg). Een softie. Een pushover. Een lulletje rozenwater. Hoewel, of misschien juist omdat, hij een man van de wetenschap is − natuurkundedocent aan een universiteit – heeft hij maar weinig onder controle. Zijn vrouw wil hem verlaten voor de oudere Sy (geniale rol van Fred Melamed), die bovendien ook nog eens een vriend van hem is en zaken op een tergend gladde wijze naar zijn hand wil zetten. Zoon en dochter gebruiken hem voor trivialiteiten. Arthur’s broer, of zwager (Richard Kind), dat is niet helemaal duidelijk, is een genie maar autistisch in de omgang en voortdurend in de weer om zijn vetbult te draineren. Dan is er nog een Koreaanse student die hem probeert te chanteren, een op seks beluste buurvrouw en een doktersonderzoek waarvan de uitslag niet duidelijk is. En nee, met deze opsomming wordt nauwelijks iets weggeven van het verhaal.

A Serious Man is gedeeltelijk gebaseerd op het verhaal van Job, die feitelijk een pion was in een weddenschap tussen de duivel en god. Kortom, de film is een verborgen Bijbels epos, gedompeld in een Amerikaans-Hebreeuwse setting die aanvankelijk afstand schept, maar daarna door de specifieke mise-en-scène aan charme wint. Enige bekendheid met joodse gebruiken en/of het Oude Testament is een pre, maar zeker geen vereiste.

Stilistisch is alles perfect, de cinematografie is strak en lyrisch tegelijkertijd, de dialogen doortimmert en de regie en het script is wellustig sadistisch. De hoeveel ellende die de Coens Larry laten overkomen is extreem, tot het bizarre aan toe, maar door de subtiele humor en het uitmuntende spel van hoofdrolspeler Sthulbarg en de andere acteurs zorgen ervoor dat het nergens te deprimerend wordt.

In het kort: A Serious Man heeft potentie om net zo’n cultklassieker te worden als The Big Lebowksi.

A Serious Man (Verenigde Staten, 2009)
Regie: Joel en Ethan Coen
Met: Michael Sthulbarg, Richard Kind, Fred Melamed e.a.

PRACHTIGE BEELDEN, POVERE INHOUD

2010-02-15T23:28:00.003+01:00

Het beroemde kinderboek van Maurice Sendak waar Where the Wild Things Are de verfilming van is, bevat slechts een handvol zinnen. De rest bestaat uit tekeningen. Dat vroeg dus om een visueel sterk onderlegde regisseur en die kwam er dan ook. Spike Jonze, behalve een zeer succesvolle videoclipmaker, was eerder verantwoordelijk voor Being John Malkovich (1999) en Adaptation (2002), en hij werkte meer dan vijf jaar aan de film. Dat is te merken aan het camerawerk, de decors, de special effects, de muziek – het klopt. Helaas is het daar bij gebleven.

Centraal staat de jonge Max (Max Records), een nogal druk mannetje, schijnbaar zonder vriendjes. Zijn oudere zusje Claire (Pepita Emmerichs) ziet hem niet meer staan, zijn moeder (Catharine Keener) is erg druk met haar werk en heeft bovendien een nieuwe vriend. Wat er precies met de vader is voorgevallen laat Jonze in het midden, maar duidelijk is wel dat Max een patriarch mist.

Na een uit de hand gelopen confrontatie met zijn moeder, vlucht Max ’s avonds het huis uit. Vanaf dat moment verlaat de kijker de gewone wereld en begint de surrealistische sequentie, die zich feitelijk in Max’s fantasie afspeelt. Hij komt met een zeilboot aan op een eiland dat bewoond wordt door monsters. Spoedig voegt hij zich bij hen en roept zich uit tot hun koning. Na een euforische start blijkt al snel dat ook op het eiland lang niet alles gaat zoals Max (en de monsters) willen.

Zoals gezegd, ziet de film ziet prachtig uit. De monsters zijn volkomen overtuigend en bovendien geweldig van stemmen voorzien door topacteurs. Er zijn meerdere grappige, ontroerende of charmante momenten, maar halverwege slaat de monotonie toe. Daarbij komt dat de monsters, die elk staan voor bepaalde elementen uit Max zijn leven en zijn karakter, zich plotsklaps gedragen alsof ze in groepstherapie gaan. Natuurlijk is dat een metafoor voor de problemen die Max heeft, maar het levert onnodig verwarrende en soms zelfs irriterende scènes op.

Jonze had van te voren aangeven dat hij geen kinderfilm wilde maken, maar een film over kind-zijn. Het klopt inderdaad dat het geen kinderfilm pur sang is geworden. Where the Wild Things Are is daarvoor te duister, te cynisch, te zelfbewust. Maar voor een coming-of-age-film is het scenario – Jonze schreef het samen met de Amerikaanse auteur Dave Eggers – veel te repetitief en eendimensionaal.

Dat de film er ook niet in slaagt een bevredigende catharsis te bewerkstelligen, zowel bij de kijker, als zijn hoofdpersonage, is dan dubbel zo zonde.

Where the Wild Things Are (Verenigde Staten, 2009)
Regie: Spike Jonze
Met: Max Records, Catherine Keener, Pepita Emmerichs e.a.

N.

FILM

2010-02-08T20:00:00.001+01:00

Ik schrijf nu al een tijd filmrecensies voor een niet nader te noemen publicatie. Nu vroeg ik mij af, zal ik die ook hier publiceren? Is daar vraag naar?

N.

SALINGER!

2010-01-28T19:54:00.010+01:00

'Salinger!' Dat was de sms die ik net van Vincent ontving. En ik wist direct wat hij bedoelde. Dit.

I.M. van NY Times hier.

Ten overvloede: wij vinden dit jammer. Erg jammer. Ook al publiceerde Salinger al decennia niet meer, deden er massa's vreemde verhalen over hem de ronde, was hij een vage, teruggetrokken kluizenaar, schreven naasten en journalisten soms ontluisterende boeken over hem - op een of andere wijze vonden wij het prettig te weten dat hij er was. Geruststellend. Nu is dat niet meer zo. En wij zijn er (nog meer, of, vreemd genoeg, minder) stil van.

N.

VINCENTS LIJSTJES VAN 2009

2009-12-30T16:23:00.002+01:00

2009 was een jaar waarin ik stapels boeken las, geen enkel concert bijwoonde, slechts enkele films in de bioscoop zag, en waarin ik me eindelijk overgaf aan Six Feet Under en The Sopranos, nadat iedereen me jarenlang had verteld hoe goed die series waren - en ja, dat zijn ze. Ik raakte aan beide series zó verslingerd dat ik een halfjaar lang vrijwel geen film zag, maar de laatste paar maanden heb ik dan weer zo veel films gezien dat ik dit jaar niet één, maar twee lijstjes met beste films kan samenstellen.

Zoals altijd staat alles op alfabetische volgorde en bij de boeken staat niets van de uitgeverij waar ik werk of van vrienden en kennissen - al valt me dat in beide gevallen zwaar.

10 LIEDJES VAN HET JAAR

Animal Collective, Brother Sport
Arcade Fire, Cold Wind
Arctic Monkeys, Cornerstone
Death Cab for Cutie, Transatlanticism
Grizzly Bear, Two Weeks
Micah P. Hinson, I Keep Havin’ These Dreams
The Last Shadow Puppets, Meeting Place
Morrissey, I’m Throwing My Arms Around Paris
Sia, Breathe Me
Wilco, Wilco (The Song)

10 CD’S VAN HET JAAR

Arctic Monkeys, Humbug (2009)
Chet Baker, The Best of Chet Baker Sings: Let’s Get Lost (1989)
The Dave Brubeck Quartet, Time Out (1959)
Richard Hawley, Lady’s Bridge (2007)
Micah P. Hinson, Micah P. Hinson and the Red Empire Orchestra (2008)
Johan, 4 (2009)
Harry Nilsson, Aerial Ballet (1968)
Bud Powell, The Amazing Bud Powell, Vol. 1 (1951)
The Temper Trap, Conditions (2009)
Wilco, Wilco (The Album) (2009)

10 BOEKEN VAN HET JAAR

Paul Auster, Brooklyn-dwaasheid (2005)
Philippe Claudel, Grijze zielen (2003)
Nathan Englander, Verlost van vleselijke verlangens (1999)
Paolo Giordano, De eenzaamheid van de priemgetallen (2008)
Arnon Grunberg, Kamermeisjes en soldaten (2009)
Nicole Krauss, De geschiedenis van de liefde (2005)
Cormac McCarthy, Geen land voor oude mannen (2005)
Haruki Murakami, Norwegian Wood (1987) of Ten zuiden van de grens (1998)
Philip Roth, Zuckerman gebonden (De ghostwriter, De eenzaamheid van Zuckerman, Les in anatomie, De Praagse orgie, 1979-1985)
James Salter, Laatste nacht (2005)

10 RECENTE FILMS VAN HET JAAR

(500) Days of Summer (Marc Webb, 2009)
Changeling (Clint Eastwood, 2008)
Frost/Nixon (Ron Howard, 2008)
The Hurt Locker (Kathryn Bigelow, 2008)
Il y a longtemps que je t’aime (Philippe Claudel, 2008)
Låt den rätte komma in (Tomas Alfredson, 2008)
Revolutionary Road (Sam Mendes, 2008)
Slumdog Millionaire (Danny Boyle, 2008)
There Will Be Blood (Paul Thomas Anderson, 2007)
Up (Pete Docter en Bob Peterson, 2009)

10 KLASSIEKE FILMS VAN HET JAAR

Dr. Strangelove or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb (Stanley Kubrick, 1964)
The Green Mile (Frank Darabont, 1999)
Harvey (Henry Koster, 1950)
It’s a Wonderful Life (Frank Capra, 1946)
Paths of Glory (Stanley Kubrick, 1957)
Sleuth (Joseph L. Mankiewicz, 1972)
A Streetcar Named Desire (Elia Kazan, 1951)
Sunset Blvd. (Billy Wilder, 1950)
To Kill a Mockingbird (Robert Mulligan, 1962)
Who’s Afraid of Virginia Woolf? (Mike Nichols, 1966)

3 TV-SERIES VAN HET JAAR

Mad Men (de eerste 2 seizoenen)
Six Feet Under (alle seizoenen)
The Sopranos (alle seizoenen)

V.

KERSTPLAAT

2009-12-23T17:44:00.004+01:00

Je zou denken dat de glans er een beetje af is, na al die pruiken, en die moord, maar ik luister nog elk jaar naar Phil Spectors kerstplaat uit de jaren zestig. Hij zingt er niet zelf op, nu ja, hij is wel ergens te horen op die plaat - in het laatste nummer, meen ik -, maar dat sla ik altijd over. Ik hoorde de lp voor het eerst toen ik een jaar of acht was, denk ik, toen hoorde ik hem voor het eerst bewúst, en ik zie me nog zitten op die bank, bij mijn vader op schoot, wat zeg ik, alle dríe mijn ouders waren aanwezig in dat beeld, in Lelystad, lang geleden, en we luisterden steeds opnieuw naar 'Sleigh Ride', en we moesten erg lachen. Later hoorde ik liedjes van die plaat in een aflevering van het geweldige Moonlighting (een serie die ik al twintig jaar niet heb gezien en die misschien heus zo geweldig niet is) en de jarentachtigklassieker Better Off Dead, dus hij moest wel heel goed zijn. Tegenwoordig staat hij op mijn iPod en draai ik hem van 6 tot en met 26 december.

Maar niet continu natuurlijk. Dat zou zelfs Phil te gek zijn.

V.

INPAKPAPIER

2009-11-18T12:55:00.002+01:00

De kleine Thijs is inmiddels al bijna drie en lang zo klein niet meer. Dit jaar is het dus eindelijk zover dat hij zijn schoen mag zetten. Hij doet dat schouderophalend en zonder een liedje te zingen en verhaspelt de namen van de kindervrienden tot Sinklaas en Swarpiet. Hij lijkt te denken dat hij er ons een plezier mee doet door te doen alsof hij enig geloof hecht aan onze leugens, en kijkt met een het-zal-mij-benieuwen-blik als hij gaat slapen.

Vanmorgen was hij echter blij met het cadeautje dat uit zijn schoen stak, een boekje over Diego, een van zijn onuitstaanbare tv-helden. Wel vond hij het erg slordig dat Sinterklaas de rol inpakpapier op de keukentafel had laten liggen.

V.

BLOKJE OM

2009-10-10T12:12:00.004+02:00

De kleine Thijs en ik liepen vanmorgen een blokje om. Het had geregend en alles was nat. Thijs vond dat maar niets. De glijbaan was nat, het klimrek was nat, de schommels waren nat. Thijs begreep niet zo goed waarom we eigenlijk naar buiten gingen als er toch niets te doen was. We liepen langs de natte huizen, de natte auto's en de natte lantaarnpalen, en toen gingen we even aan de kant staan, want een man leerde zijn zoontje fietsen. Zo zag het er althans uit, maar de man leek minder zelfverzekerd dan het jongetje, dus het was maar goed dat we even opzijgingen terwijl beiden voorbijslingerden.

Thijs bleef de hele wandeling opnoemen wat er allemaal nat was, en ik kon het slechts beamen, maar gelukkig kwamen we langs een huis met ballonnen. 'Daar is een feest, papa,' zei Thijs, en hij leefde even op. Het was het huis waar we af en toe naar binnen kijken. Dat huis is ingericht in 1923, lijkt het, het ziet er alleszins museaal uit, wat best bijzonder is in een wijk die er pas drie jaar staat. Er hingen dus ballonnen aan dat huis, maar er hingen ook allemaal stickers van verkeersborden met het getal 60 erin. En, dat ook nog, een beduidend grotere sticker waarop 'Het leven begint bij 60!' stond. Ik keek weer even heimelijk naar binnen, maar behalve de gebruikelijke collectie stokoude meubels en het stokoude tapijt was er niets te zien. Ik dacht: later vandaag, dan barst het feest los. Dan gaan de voetjes van de vloer. Dan gaat al die antieke zooi eraan.

Thijs vond dat we verder moesten. Hij zei dat er weliswaar iemand jarig was in dat huis met de ballonnen en de stickers, maar alles was nat, dus we moesten maar snel naar huis. Maar hij zei dat alles zoals een jongetje van 2,5 het zou zeggen.

Zodra we thuis waren, begon het weer heel, heel hard te regenen.

V.

ZO'N DAG

2009-10-08T20:17:00.002+02:00

Ik denk niet dat ik nog ga meemaken dat Philip Roth de Nobelprijs wint. Of iemand anders van wie ik een aantal boeken heb gelezen.

En Droopy verloor van de hondenkop, schreef Niels me. Ook schreef hij me dat het niveau bedroevend laag was. Hij en ik hadden het zelfs beter gedaan.

En ik kom al minutenlang niet in mijn Hotmail.

Het zijn verwarrende tijden.

V.

STUKJE WAARIN ALLES BIJ HETZELFDE BLIJFT

2009-10-07T15:00:00.004+02:00

Ik was heel trots op mezelf toen ik er pas tijdig aan dacht de televisiegids waarop ik al zo'n vijftien jaar geabonneerd ben op te zeggen. Ik was het al jaren van plan, want ik werd ouder en wijzer en de televisiegids werd alleen maar onnozeler, en ik hield mezelf voor dat er ook televisiegidsen moesten bestaan die me niet de hele tijd aanspraken alsof ik een klein kind was, of een smileys gebruikende, iedereen bij de voornaam noemende tiener - en bovendien: ik was toch al nooit van plan deze televisiegids te nemen, maar door allerlei onduidelijke en onlogische oorzaken werd dat ding dus al vijftien jaar bij me bezorgd en betaalde ik er ook nog voor. Elk jaar dacht ik eraan dat ik het blad eindelijk eens moest opzeggen vóór ik een nieuwe factuur kreeg, maar ik handelde er nooit naar.

Dit jaar ging dat anders. Ik schreef een korte brief naar de televisiegids, ik meldde me af, ik verbrak alle banden en ik dacht: ik hoef eigenlijk niet eens een andere televisiegids, want ik kijk toch alleen nog maar naar dvd's, en Niels waarschuwt me wel als er een snookertoernooi gaande is.

Gisteravond werd ik gebeld door een mevrouw die werkzaam was voor de abonnementendienst van de televisiegids. Ze vond het heel jammer dat ik mijn abonnement had opgezegd. Dat klonk heel aannemelijk, want ik had pas ook al een brief ontvangen waarin mijn besluit ten zeerste werd betreurd. Ze wilde me een aanbod doen. Als ik nog een jaar lang lid bleef, hoefde ik maar voor een halfjaar te betalen. Even dacht ik: wat een kolder. Als ik gewoon lid was gebleven, had ik het volledige bedrag moeten betalen. Kan dit zomaar? Hoe zit het dan met al die trouwe leden die nooit protesteren?

Maar ik zei haar: 'Wat een aantrekkelijk aanbod. Wat een goed idee.' En nu ben ik dus nog altijd lid, maar wel een lid voor de halve prijs. Mijn trots blijkt evenveel waard als een half jaarabonnement op een slap blaadje met programmagegevens erin.

V.

IK ZAG EINDELIJK WALL STREET

2009-09-16T14:38:00.003+02:00

Ik zag eindelijk Wall Street, na tweeëntwintig jaar, en de film viel me wat tegen. Dat krijg je ervan als je zo lang wacht. De muziek was heel erg jaren tachtig, de personages waren heel erg jaren tachtig, álles was zo overdreven jaren tachtig - in de jaren tachtig was dat me vast niet zo opgevallen. Ergens zie je bijvoorbeeld Michael Douglas in zijn prachtige schurkenrol over het strand lopen met zijn mobiele telefoon. Preciezer: die mobiele telefoon loopt met Michael Douglas over het strand, want die telefoon, die is gigantisch.

Ik heb er nooit bij stilgestaan, maar in 1987 waren er dus al mobiele telefoons. De eerste keer dat iemand in mijn vriendenkring een mobiele telefoon bij zich droeg (en ik daar hardop om moest lachen, vermoedelijk uit angst en onwetendheid) was in 1997, als ik het me goed herinner. Ik weet niet meer hoe groot dat apparaat was, maar de machine die Michael Douglas met zich meesleept in Wall Street deed me beseffen dat ik die film werkelijk eerder had moeten zien. Dan had ik er niet zo vaak om hoeven gniffelen.

(En nadat ik die film zag, las ik er een en ander over op dat machtige internet, en ontdekte ik dat al heel veel anderen zich vrolijk hebben gemaakt over die strandscène met die telefoon. Maar ik wed dat die in 1987 ook nog van niets wisten.)

V.

GEBUNDELDE CORRESPONDENTIE

2009-09-07T19:05:00.003+02:00

Misschien moeten we de draad hier toch weer eens oppakken. Dat is beter. Voor later.

V.

ONDERTUSSEN

2009-08-10T23:09:00.007+02:00

Ik mailde Vincent vandaag nog: weer een dode beroemdheid. Maar we hadden het over andere zaken. Over Tony Soprano onder andere. En dat Vincent, die dit weekend The Sopranos eindelijk helemaal uitzag, dacht dat hij nog leefde. Enige mailtjes later was daar dan toch de berusting.

Ondertussen zijn er vast bezoekers van het oude uur (voor zover die nog leven) die hadden verwacht dat ik over Zomergasten zou gaan schrijven. Welnu, dat gaat niet gebeuren. Ik zag alle afleveringen tot nu toe (toegegeven, ik was laat bij Viktor & Rolf, en kwam net van de fantastisch IJ Brouwerij) af, maar ik denk dat het dieptepunt bereikt is. Op een briefje: Margriet van der Linden gaat het volgend jaar niet meer doen. In retrospectief was Bas Heijne geniaal vergeleken bij dit pruillipje.

Wie moet daar volgende jaar zitten? Ik dacht aan Wilfried de Jong. Ik twijfel een weinig over die man. Maar ik kan me voorstellen dat hij het kan.

En ik wil als gast eindelijk eens Paul Verhoeven zien. Gotspe dat die man nog niet is geweest. En Van Kooten en De Bie (al dan niet als duo). Misschien Gummbah. Of Hans Teeuwen. Herman Brusselmans. En Vincent en ik natuurlijk.

N.

OOK NOG

2009-07-16T20:55:00.002+02:00

Ja, wat ook nog zo bleek te zijn: dat ik een eigen weblog had. Samen met Niels. Ik keek pas tussen mijn favorieten (och, de favorieten die ik in de loop der jaren opgestapeld heb! Sommige links werken niet eens meer), en daar stonden Niels en ik tussen, en ik klikte onze site aan, en daar kwamen we in beeld gerold. En het bleek dat ik daar vroeger veel schreef, of toch zeker zo nu en dan, en ik verbaasde me daarover, over die frequentie, bedoel ik, en ik dacht: als ik daar vroeger zoveel schreef, waarom dan nu niet meer? Wat is er veranderd? Heeft het soms met die almaar voortschrijdende ouderdom te maken? Voor je het weet zijn we immers beiden 32 en dat is geen leeftijd om minnetjes over te doen.

Ik heb een eigen weblog. Wie had dat ooit gedacht.

V.

EEN GLIMLACH, DAT WORDT PURE PARODIE

2009-06-23T20:25:00.002+02:00

In het kader van onbegrijpelijke fenomenen: ik had de hele dag dit lied in mijn hoofd. Toen Rita Hovink overleed was ik krap twee jaar oud. En toch de hele tekst kennen, hè. Belachelijk.

N.

EVOLUTIE

2009-06-18T00:48:00.009+02:00

Goed bewaard geheim: tegenwoordig schrijf ik meer in het Engels dan in het Nederlands. Voor deze prachtpublicatie.

Ik voel me dan een weinig als de in het Engels bloggende Arnon Grunberg (ook een Nederlandstalig auteur schrijvend in een taal die niet de zijne is, immers), maar dan met een veel betere redactie achter me en mensen die verstand van zaken hebben.

Ik schrijf voornamelijk over het nachtleven, seks, drugs en rock 'n roll, daar bij dat Time Out.

Soms schrijf ik ook een stuk dat een feature genoemd wordt. Dat is een artikel dat hoort bij het algemene thema van het nummer.

En zo nu en dan doe ik iets dat ik nooit eerder gedaan heb. In het nummer dat nu in de winkel ligt, debuteer ik als culinair recensent.

Vorige week zag ik de door mij zeer gerespecteerde Johannes van Dam op het Spui. Hij liep, vrij moeizaam, met een stok.

Niet dat dat wat uitmaakt, natuurlijk.

N.

MASSEUR

2009-06-03T15:32:00.003+02:00

Op het boekenfeestje kwam zomaar een jongeman naast me staan die zich aan me voorstelde als de masseur. Ik ken verder geen masseurs, dus ik dacht meteen: ah, zo zien ze er dus uit. Ik kom graag in aanraking met alle lagen van de bevolking, en als het even kan doe ik dat het liefst op boekenfeestjes terwijl ik een glas wijn vasthoud.

De masseur vroeg me wie ik dan wel was, en ik zei dat ik vroeger de redacteur was van de schrijfster die hier nu haar nieuwe prachtboek presenteerde. Nu niet meer? Nee, nu niet meer. De masseur keek me aan alsof ook hij dacht: ik heb nog nooit eerder een redacteur gezien, maar nu, op dit feestje, zijn er ineens een heleboel, en ze lijken allemaal op elkaar, en ze dragen allemaal een bril, en ze houden allemaal een glas wijn vast. Ik weet natuurlijk niet zeker of hij dat dacht; ik doe maar een gooi.

Toen vroeg de masseur me: 'Dan lees je zeker heel snel?' Die veronderstelling wierp ik verre van me. Bovendien: hoe snel is snel? En waarom zou je snel willen lezen? Ik zei dat ik heel grondig las, dat wel. Snel lezen brengt je nergens.

De masseur liet zich niet uit het veld slaan. Ik dacht intussen: een massage, dat lijkt me wel wat, en dat iemand hier even een tafel uitklapt waarop ik plaatsneem, en dat ik me eindelijk eens ontspan. Maar het gesprek ging gewoon nog even verder. De masseur vroeg: 'Jullie redacteuren hebben zeker allemaal Nederlands gestudeerd?' Welnee, zei ik, vrijwel niemand van ons heeft dat gedaan. Al moest ik er tot mijn spijt aan toevoegen dat ikzelf wél Nederlands heb gestudeerd. (Ik vind het altijd een beetje jammer als iemand ontdekt dat ik veel lees, goed kan spellen en op een uitgeverij werk, en dat diegene vervolgens concludeert: 'Dan heb je zeker Nederlands gestudeerd?' En dat dat in mijn geval dus nog klopt ook.)

Niels kwam ernaast staan, met nieuwe wijn, hij kwam als geroepen, en ik wilde hem net aanspreken over Het Leven Zelve toen de masseur me de genadeslag toebracht. Hij vroeg me: 'Als je redacteur bent, dan heb je natuurlijk zelf ook wel een paar boeken geschreven?' Nee, zei ik. Alweer nee. Al die vragen die ik ontkennend moest beantwoorden, waar ging dat heen?

Op mijn volgende boekenfeestje zal ik mensen die me aanspreken zeggen dat ik een masseur ben. Dan vraagt niemand je wat. Dan kom je overal mee weg.

V.

VEDERLICHT

2009-05-13T20:17:00.002+02:00

Niels en ik hebben hier nog nooit een link naar een boektrailer geplaatst, maar nu de nieuwe roman van onze vriendin Janneke, Vederlicht, over enkele weken verschijnt, juichen we alle promotionele activiteiten vanzelfsprekend toe. Bij dezen dus.

V.

NEW YORK

2009-05-11T19:47:00.002+02:00

Leuk stadje.

N.

'EEN HEERLIJK ZOMERS NUMMER'

2009-05-10T08:08:00.004+02:00

Ik stond vroeger op, zodat ik nog even tijd had om bij jullie te zijn, om jullie iets te schrijven, want ik dacht: het is zondag, het is Moederdag, de zon zal schijnen, en jullie verwachten misschien dat ik hier iets schrijf. Maar toen ik de trap af liep, struikelde ik bijna over Noni en Teigetje, die me allebei aankeken met die blik die me zei: je wilt wel schrijven op die site van je, maar je hebt geen idee waarover, paljas. Wij hebben heel vileine katten.

En naast me - ik zit inmiddels beneden op de bank achter de laptop naar een blanco scherm te staren - ligt de Delftse Post van afgelopen vrijdag. En op de voorkant rechtsboven staat de kop 'Jody Bernal straalt op Foute Frijdag', met een foto van Jody Bernal erboven. En Jody Bernal staat op de foto zoals hij al negen jaar op foto's staat in de lokale krantjes. Jody Bernal is namelijk een heuse Delftse beroemdheid. Hij draagt een soort schoudertas op die foto, zo stel ik me althans voor, want je ziet maar een klein gedeelte van Jody Bernal, en hij houdt de band van die schoudertas vast. En dat is nog niet alles: hij steekt ook zijn duim onder die band. En onder die foto lees ik de zinnen: 'De in Delft opgegroeide Jody brak in 2000 door met "Que Si, Que No", een heerlijk zomers nummer dat 29 weken in de hitlijsten stond (...).' En nu, negen jaar later, komt hij stralen op een festijn dat Foute Frijdag heet. Als je van tevoren een kaartje koopt, kun je hem voor 8 euro zien stralen. Als je pas aan de deur een kaartje koopt, kost het je 10 euro. Jody Bernal komt 'een spetterend optreden verzorgen'. Als ik zulke zinnen lees, kan ik wel huilen.

Het wordt nog een lange dag, vermoed ik. Met heel de tijd 'Que Si, Que No' in mijn hoofd. Dankjewel, Jody Bernal.

V.

AART

2009-04-28T20:15:00.003+02:00

Dan gáát hij toch gewoon? Ik begrijp niet zo goed waarom Aart Staartjes zijn lot aan het uitzendtijdstip van Sesamstraat verbindt en waarom er mensen zijn die denken dat het Heel Erg is als hij weggaat. Wie heeft hem nodig? Het is toch verdorie niet alsof Bert en Ernie dreigen op te stappen?

Wat een kolder. Toen ikzelf nog Sesamstraat keek, zat die hele Aart Staartjes er niet eens in.

V.

WK 2009

2009-04-17T14:53:00.003+02:00

Morgen is het dan zover: het WK Snooker begint weer. Dat wordt weer tweeënhalve week ondraaglijke spanning, wat jullie. Ronnie mag morgenochtend meteen beginnen, maar ook Droopy is erbij! En de Saaiste Man Aller Tijden! En Het Ding! En Moby! En de Albino! En de Gangster! En de Vampier! En de Unstoppable Sex Machine! En de Donut! En de Hondenkop! En voor het eerst dit jaar: de Zwarte Schot! (Die Engels blijkt te zijn, lees ik hier net. Heel verwarrend allemaal.)

Niels en ik zijn er ook dit jaar niet zelf bij aanwezig, niet in levenden lijve althans, want in ons hart zijn we vanzelfsprekend allang in Sheffield. Zoals we dat elk jaar zijn van half april tot begin mei. Wij vinden: een lente zonder WK Snooker is als een zin zonder punt

De comments staan ook dit WK weer tot jullie beschikking. Voorspel gerust wie er zal winnen. En mocht dat een onmogelijke opgave blijken, voorspel dan wie het Boekenweekgeschenk 2011 zal schrijven. Verras ons eens.

V.

SIX FEET UNDER

2009-04-07T13:15:00.003+02:00

Eind 2003 was er een etentje in een Duits restaurant. Ik weet niet meer wat daar werd gegeten, maar ik weet nog wel dat er geen woord Duits aan te pas kwam. Ik ontmoette er een kinderboekenredactrice, wat niet zo verwonderlijk is, aangezien de tafel stampvol kinderboekenredactrices zat. Voor zover ik me kan herinneren was ik daar de enige die niets met kinderboeken van doen had, sterker nog, ik was er de enige man. Ik droeg ook nieuwe schoenen, zo herinner ik me, want ik dacht: naar Duitsland gaan doe je niet zo vaak, en dan kun je het beter meteen goed doen. (Twee avonden later dacht ik er heel anders over, toen ik mezelf terugvond in een hotellobby en ik geen stap meer kon zetten omdat mijn hielen openlagen.)

Ik zat daar aan die tafel, in dat Duitse restaurant, en iedereen had het over kinderboeken, behalve de kinderboekenredactrice naast mij en ik. Ons gesprek staat me niet meer heel goed voor de geest, maar dat ze naar Six Feet Under keek en dat ze me die tv-serie ten zeerste kon aanbevelen, dat weet ik nog wel. Ze was heel enthousiast over die serie, die toen overigens nog gaande was. Die was toen min of meer halverwege, meen ik, al denk ik dat toen niemand daar nog bij stilstond. De kinderboekenredactrice zat er nog middenin, en ik, ik had er nog nooit iets van gezien.

Er gingen meer dan vijf jaar voorbij, waarin ook anderen me vertelden over die prachtige serie en waarin ik kansen genoeg kreeg om er eens naar te kijken. Zo nu en dan begon een tv-zender eraan, op een voor mij helaas onmogelijk tijdstip, waardoor ik me gedwongen zag alle seizoenen op dvd te bekijken. Het contact met de kinderboekenredactrice was allang verwaterd, dat wil zeggen: na die ene avond waarop ik met mijn nieuwe schoenen in een Duits restaurant zat, heb ik haar gewoon nooit meer gesproken, maar in februari 2009 begon ik dan eindelijk aan Six Feet Under.

Gisteravond zag ik de laatste aflevering van het vierde seizoen. Ik kan niet meer stoppen, ik zie daar geen mogelijkheid toe. Ik vraag me nu al af hoe het straks verder moet. De serie is al jaren ten einde, maar voor mij is het allemaal nieuw, en Nate, David, Brenda, Claire en Rico zijn mijn nieuwe vrienden. Ik breng vrijwel elke avond met ze door, ik leef met ze mee, ik draag ze een warm hart toe en ik zie het een beetje somber in, nu alleen seizoen 5 me nog rest. Van de 63 afleveringen zijn er nog maar 12 over. Collega E. zei me onlangs dat ze wenste dat ze er nog niets van had gezien, en zeker seizoen 5 niet, opdat ze alles opnieuw kon bekijken. Ze heeft me nog zo gewaarschuwd en nu is het te laat.

Ik zal seizoen 5 moeten kijken. En daarna al mijn herinneringen aan de serie wissen.

V.

OH, NICOLE EN NATALIE

2009-03-26T00:00:00.003+01:00

Het high-concept bandje All Saints was briljant. Zoals bij alle high-concept bandjes duurde het niet al te lang en zoals bij alle high-concept bandjes gingen alle leden iets anders doen. Behalve dat Nicole en Natalie Appleton, met afstand de highest-concept grietjes van All Saints, relaties aangingen met respectievelijk Liam Gallagher en Liam Howlett, vormden ze ook korte tijd het duo Appleton. En dat leverde nóg een Tijdloze Popsong op.

N.

RUUD TER WEIJDEN

2009-03-04T14:31:00.003+01:00

Ik heb geen idee hoe het gebeurde, maar ineens zag ik zijn gezicht weer voor me. Een vertrouwd gezicht, met een glimlach, áltijd een glimlach, en ik zag ook zijn ogen voor me, en zijn kapsel, en nu ja, die glimlach dus, en toen ik dat allemaal voor me zag, hoorde ik ook meteen zijn stem. Een vertrouwde stem, een stem die je op je gemak stelt, een stem zoals je er zelf wel een zou willen hebben. En nadat hij me weer te binnen schoot, na al die jaren, met die glimlach van hem, en die stem, herinnerde ik me ook zijn naam weer: Ruud ter Weijden.

Ik dacht even: bestaat er echt iemand die zo heet? Ruud ter Weijden? En hoort die naam bij die glimlach, en ook bij die stem? Ik durf hier best te stellen dat het me bezighield - ik ben hier onder vrienden, nietwaar -, en ik zocht Ruud ter Weijden op. In de tijd waaruit ik me Ruud ter Weijden herinner, kon je hem nog niet opzoeken op internet, maar dat gaf niets, want toen was hij gewoon altijd op tv. Ruud ter Weijden had altijd wel een programma. Maar wie wás die man toch? En van welke programma's kende ik hem dan? En waar was hij gebleven?

Internet bood uitkomst, als altijd. Ruud ter Weijden is de man met die vertrouwde glimlach en dat rustgevende stemgeluid. Hij is van 1940, dus ik ga hier echt niet beweren dat hij terug op tv moet. Dat hij er in mijn jeugd altijd is geweest, dat je de tv bij wijze van spreken niet kon aanzetten of Ruud ter Weijden was aan het woord, dat wil nog niet zeggen dat die man nu óók op tv moet zijn. Dat Ron Brandsteder er nog altijd is, en Henny Huisman, en Robert ten Brink, dat betekent nog niet dat Ruud ter Weijden óók maar door moet gaan. Een man met zo'n glimlach en zo'n stem, die heeft nog zo veel andere mogelijkheden.

En welke programma's presenteerde hij dan wel? Volgens zijn uiterst summiere Wikipedia-omschrijving presenteerde hij sportprogramma's. Vreemd, want ik keek nooit naar sportprogramma's. Ook presenteerde hij programma's als Ooggetuige en Het Uur van de Waarheid. Daar keek ik voor zover ik me kan herinneren ook niet naar. Hoogst merkwaardig, dit alles.

Ruud ter Weijden is iemand die vele vragen oproept. Want hoe heeft die man zich zo in mijn geheugen weten te nestelen in mijn jonge jaren, om er vervolgens jarenlang uit te verdwijnen, en bovenal: hoe kan het dat hij weer terug is? Wat doet Ruud ter Weijden plotseling in mijn hoofd?

En iets wat we ons allemaal best eens mogen afvragen: accepteren we het feit dat we in een wereld leven waarin tv-coryfeeën als Ruud ter Weijden zomaar in de vergetelheid belanden?

Ja, ik denk van wel.

V.

INTUSSEN

2009-02-22T21:18:00.001+01:00

Ik vind dat we hier iets te weinig berichten plaatsen. Ik kan goed begrijpen dat jullie, onze lezers, onze fans, teleurgesteld in ons zijn.

Niels komt alles snel goed maken.

V.

FACEBOOK

2009-01-24T07:58:00.002+01:00

En ineens zat iedereen op Facebook. De hoofdredacteur had me al eens verteld dat als ik er écht toe wilde doen, als ik écht mijn virtuele netwerk wilde onderhouden, dat ik dan een Facebook-profiel moest aanmaken. Ik zei hem dat ik daar in mijn kerstvakantie over zou nadenken, maar het kwam er pas afgelopen maandag van. Er was geen haast bij, want ik had al een Hyves-profiel, en in een ver verleden had ik een Orkut-profiel en een Friendster-profiel, maar aangezien ik van beide mijn wachtwoord vergat, ben ik er al jaren niet gaan kijken, en ik dacht: Hyves is groot, daar zit iedereen, en Facebook is er slechts voor internationale contacten en die heb ik niet, en bovendien: Facebook is er voor mensen die tien jaar ouder zijn dan ik.

Dat kon ik dan wel allemaal denken, met al die vooroordelen van me, maar ik maakte maandagavond dat profiel aan en al mijn vrienden en vriendinnen bleken daar al te zitten. Wat een warm bad, wat een heerlijk weerzien. Alsof ik een donkere kamer binnen stapte, het licht aandeed en al mijn geliefden van achter de bank zag opspringen en 'Verrassing!' hoorde roepen. Niet alleen de hoofdredacteur en ik waren er, welnee, iederéén had een Facebook-profiel. Ik vond er zelfs wat internationale contacten terug uit een ver verleden, en net als op Hyves had ik binnen de kortste tijd vrienden die ik in het werkelijke leven gewoon voorbij zou lopen als ik ze tegenkwam op straat. Niet omdat ik ze niet aardig vind - welnee, ik vind verdorie iedereen altíjd maar aardig -, maar omdat ik ze bijvoorbeeld één keer in 2001 heb gesproken en daarna nooit meer. Mensen met wie je één keer hebt gepraat, of die je alleen maar eens hebt gegroet, zijn je vrienden op Hyves, en dat zijn ze ook op Facebook.

Dus nu heb ik twee profielen. En heel veel vrienden en vriendinnen. En nu word ik verondersteld op twee van die sites bij te houden wat ik aan het doen ben en welke films en tv-series ik liefheb, en moet ik vanzelfsprekend foto's plaatsen, want een profiel zonder foto's, daar kun je echt niet meer mee aankomen. Dan kun je net zo goed wegblijven, denk ik. En op beide sites heb ik dus dezélfde vrienden, en binnenkort verhuizen we wellicht met z'n allen naar weer een ander netwerk, met weer andere mogelijkheden.

Nee, rustiger zal het er niet meer op worden.

V.

HET BESTE VAN 2008 IN WOORD, GELUID EN BEELD

2009-01-03T02:48:00.011+01:00

Geen lijsten voor mij dit jaar. Het beste en het één na beste. Runner ups staan tussen haakjes.

Boek
Cormac McCarty – The Road
(Paul Auster – The Brooklyn Follies)

Graphic Novel
Alan Moore & Dave Gibbons – Watchmen
(F.C Ware – Jimmy Corrigan, the Smartest Kid on Earth)

Tijdschrift
Time Out Amsterdam
(Q)

Website
Magnificent Bastard
(eGullet)

Album
MGMT – Oracular Spectacular
(Sigur Rós – Með suð í eyrum við spilum endalaust)

Single
The Teenagers – Homecoming
(Santagold – Lights Out)

Film
The Dark Knight – Christopher Nolan
(Mens Group – Michael Joyce)

TV-Serie
The Sopranos
(-)

UPDATE: Niet dat het iemand maar ook kan schelen, maar ik heb per abuis een boek dat ik in 2007 las (This Book Will Save Your Life van A.M. Homes) als runner up genoemd. Nu is dat Auster's The Brooklyn Follies geworden. En terecht.

N.

VINCENTS LIJSTJES VAN 2008

2008-12-30T13:20:00.004+01:00

Kwam ik in 2007 vrijwel nergens aan toe, in 2008 las ik meer boeken dan ooit en nam ik me voor alleen maar Heel Goede Films te kijken. De toptienlijstjes hieronder hadden dan ook gemakkelijk veel langer kunnen zijn, maar een jaaroverzicht zonder grenzen is natuurlijk een jaaroverzicht van niets.

Dus: de overzichten staan zoals hier gebruikelijk op alfabetische volgorde, tussen de boeken staan geen boeken van de uitgeverij waar ik werk, en alle genoemde liedjes, cd’s, boeken en films leerde ik in 2008 kennen, hoe oud ze soms ook al zijn.

10 LIEDJES VAN HET JAAR

Basia Bulat, Little Waltz
The Feeling, Without You
Fleet Foxes, White Winter Hymnal
Guillemots, Get over It
Iron & Wine, Carousel
Ray LaMontagne, Hold You in My Arms
The Mountain Goats, Sax Rohmer #1
Sloan, Another Way I Could Do It
Spoon, I Turn My Camera On
The Thermals, Returning to the Fold

10 CD’S VAN HET JAAR

Bon Iver, For Emma, Forever Ago
Coldplay, Viva la Vida or Death and All His Friends
Fleet Foxes, Fleet Foxes
Richard Hawley, Coles Corner
Iron & Wine, The Shepherd’s Dog
Joan as Police Woman, To Survive
Charles Mingus, Mingus Ah Um
Thelonious Monk, Monk’s Dream
The Mountain Goats, Heretic Pride
Tindersticks, The Hungry Saw

10 BOEKEN VAN HET JAAR

André Aciman, Noem me bij jouw naam
Paul Auster, Het boek der illusies
Jeroen Brouwers, Datumloze dagen
A.M. Homes, Dit boek redt je leven
Toby Litt, Dodenzang
Cormac McCarthy, The Road
Matthew McIntosh, Well
Philip Roth, Verontwaardiging
Jonathan Safran Foer, Extreem luid & ongelooflijk dichtbij
W.G. Sebald, Austerlitz

10 FILMS VAN HET JAAR

Atonement (Joe Wright)
Babel (Alejandro González Iñárritu)
Caché (Michael Haneke)
The Dark Knight (Christopher Nolan)
Das Leben der Anderen (Florian Henckel von Donnersmarck)
Munich (Steven Spielberg)
No Country for Old Men (Ethan en Joel Coen)
Så som i himmelen (Kay Pollak)
Le scaphandre et le papillon (Julian Schnabel)
Zodiac (David Fincher)

2 TV-SERIES VAN HET JAAR

House, M.D.
The Office (US)

TIJDSCHRIFT VAN HET JAAR

Q

V.

32

2008-12-21T11:03:00.001+01:00

De eerste die ''t Is wel een beetje raar, 32 jaar' tegen me zegt, geef ik het Boze Oog.

Verder: o, laat het toch feest zijn!

V.

OH, NATALIE

2008-12-16T16:43:00.004+01:00

Natalie Imbruglia is dus gewoon twee en een half jaar ouder dan ik. Er is een periode geweest dat ik dat helemaal niet erg gevonden zou hebben. Zoals in 2001, toen ik 24 was en zij 26. Toen ze nog niet getrouwd was met die sneue zanger van puberbandje Silverchair. Maar nu ben ik dus bang om recente foto's van haar op te zoeken.

Laten we daarom nog maar eens kijken naar deze Tijdloze Popsong.

N.

OH, SARAH

2008-12-09T00:39:00.005+01:00

Gisteren, het was een betonnen ochtend, stond ik op. Vanuit het niets had ik Ik laat me gaan van Sarah in mijn hoofd. En direct was ik terug in, wat zal het geweest zijn, 2000? Een high concept act zoals er in Nederland maar weinig te zien is geweest. Perfecte website, peperdure clip, gelikte styling, goede productie. Uiteindelijk te vroeg gebracht. Vooruitstrevend, zoals dat heet.

Wie niet weet waar ik het over heb: klik hier. En nu wil ik dus eigenlijk gewoon dat hele album hebben. In een perfecte wereld zou Sarah schatrijk geworden zijn, en daarna verdwenen. Maar ze speelt tegenwoordig in een coverband. Pijnlijk.

Zoals ik al eerder constateerde, sommige dingen kunnen beter niet onderzocht worden.

N.

ENGE POST

2008-12-07T14:25:00.002+01:00

Op het station zag ik een grote poster hangen van zeven mannen in pak en ze droegen nog strikjes ook. Witte strikjes. Dan weet je het wel. Die zeven mannen waren onder anderen Ruud Gullit, Henny Huisman, Martijn Krabbé en Ron Brandsteder. En ik dacht: allemachtig, die mannen waren twintig jaar geleden al op tv, toen mijn goeie ouwe vader nog onder ons was, toen RTL4 nog niet eens bestond, en toen ik nog veel hoger praatte dan ik nu doe. Die mannen waren er toen al, en die zijn er nu nog. Het is bijna 2009 en nog altijd moeten we een manier vinden om met die mannen te leren leven. Het was nog vroeg toen ik naar de poster keek, en vooral naar Henny Huisman, die zijn Henny Huisman-blik er maar weer eens tegenaan gooide. Die blik die wil zeggen: ik sta hier nu wel, maar eigenlijk zit mijn tijd er allang op. De poster was er ter ere van een kanjer. Een reusachtige kanjer. Die poster was er omdat de kanjer nog nooit zo groot was geweest. Zeven ongure types, zeven witte strikjes en een enorme kanjer. Ik vond het allemaal wat veel op de vroege ochtend.

Toen ik die avond thuiskwam lag er post. Van diezelfde zeven mannen. Ik vond hun brief nogal beangstigend. Ik werd er een beetje naar van. Er stond in dat er op 1 januari wel eens een vrachtwagen voor de deur zou kunnen staan, die ook al ongekend groot was. Deuren en ramen zouden trillen, zo niet gewoon weggeblazen worden. Vanwege die reusachtige vrachtwagen dus, want daar zat die kanjer in, een kanjer zoals je er nooit eerder een zag. In de brief stond dat eerst Gaston de vrachtwagen uit zou stappen, zelf ook best een kanjer om te zien, maar dan een kale, achternaamloze kanjer. En dan, het kon ook niet uitblijven, zou Henny Huisman uitstappen - waarover straks meer. En dan zou Martijn Krabbé uitstappen; het hield maar niet op. Het nieuwe jaar begon nooit eerder zo onheilspellend. Ik dacht nog: en die andere vier mannen dan, blijven die gewoon in die wagen zitten? Om op die kanjer te letten? Opdat-ie niet losbreekt en de macht grijpt? En hoe zit het met die deuren en ramen? Worden die nog vervangen of wordt het een barre januarimaand? Daar sprak de brief verder niet over.

Henny Huisman werd ook nog geciteerd in het poststuk. Hij zei dat als we hem zagen aankomen, hier voor de deur, of in de straat, nu ja, waar dan ook, dat we dan de koffie maar klaar moesten zetten. Want dat hij voorlopig niet weg zou gaan. Ik vind dat dreigende taal. Ik vind dat nergens voor nodig.

Het is al 7 december, dus ik ben maar vast wat voorbereidingen gaan treffen. Ik heb dit weekend meteen wat nieuwe sloten op de deur gezet, maar het veilige, geborgen gevoel waar ik me altijd in wentelde lijkt geheel verdwenen. Ik heb ook maar wat extra koffie in huis gehaald, want die zeven mannen komen toch wel binnen. Die lachen om nieuwe sloten. Die hebben geen boodschap aan de hoopvolle feestdag die 1 januari voorheen altijd was. Die komen gewoon binnenwalsen met hun vrachtwagen en hun witte strikjes en hun kanjer die alle andere kanjers overbodig moet maken.

V.

IN 16 WOORDEN:

2008-12-03T16:58:00.002+01:00

The Road van Cormac McCarthy is mogelijk het beste boek dat ik dit jaar heb gelezen.

V.

OUDE JAZZ

2008-11-12T11:17:00.004+01:00

En plotseling luister ik alleen nog naar oude jazz. Waarom dat nu weer? Ik kocht en zocht cd's van Miles Davis, Charles Mingus, John Coltrane, Sonny Rollins en Bud Powell, zette alles op de iPod, en ineens luister ik er elke dag naar. Zou het een fase zijn? Zou het met dat vermaledijde ouder worden te maken hebben? Zou het iets voor dertigers zijn? En wat zou de volgende stap dan wel zijn? Koop ik straks een trompet? Draag ik in de nabije toekomst alleen nog zwarte kledij? Gaat dat wel goed?

V.

OUDER WORDEN

2008-11-04T21:23:00.005+01:00

Vanavond trof ik Niels in het Ierse café waar we soms komen, en ik zei hem: 'Sinds ik op die middelbareschoolreünie ben geweest, maak ik me niet meer zo druk over mijn gewicht.' Ik sprak daar ware woorden, want op de reünie waren veel mensen groter dan ik ze ooit had gezien. Ik praatte er zelfs met een mevrouw die het redelijk knappe meisje dat ze vroeger eens was gewoon had opgeslokt. Toen ze me haar naam noemde, schrok ik me een hoedje.

Niels en ik praatten over de Dingen des Levens, we doen dat al elf jaar, zo lang alweer, ik herinner me nog goed hoe we elkaar in 1997 voor het eerst ontmoetten aan de bar van een teloorgegaan café, maar... waar was ik? O ja, Niels zei me dat vrijwel niemand meer deze site bezoekt, en dat degenen die er tóch nog komen volgens onze teller eigenlijk naar andere dingen op zoek zijn. Hij vond dat ik maar weer eens iets moest schrijven. Hij zei: 'Als je nu vanavond eens naar die Amerikaanse verkiezingen kijkt en dan live wat snerpende commentaren geeft op de site, is dat niet iets?' 'Nee,' zei ik, heel vastberaden, terwijl ik me afvroeg of je het woord 'snerpend' wel op die manier kan gebruiken, tot ik bedacht: Niels is een tovenaar met woorden, dus hij mag dat.

'Sinds ik op die middelbareschoolreünie ben geweest, maak ik me lang niet meer zo druk over mijn wijkende haargrens,' zei ik tegen Niels, en we proostten nog eens. Ik dronk een rode wijn en hij een Pint Guinness, en ik dacht: bijna 32 alweer, wij beiden, en straks is er een zwarte president, of een stokoude, dat kan ook nog, en ik zal er niets snerpends over zeggen.

V.

WIJ NEGEREN ONZE FANS NIET OPZETTELIJK

2008-10-22T00:07:00.007+02:00

Jaja, we moeten meer shit droppen, om het maar eens heel modern te zeggen. Ondertussen gebeuren er allerhande zaken die soms maar nauwelijks het daglicht verdragen.

Wel, eentje die dat wel doet is deze; Time Out heeft een Amsterdamse editie en ik ben aangesteld als Nightlife Editor. Een prachtblad dat het is. Koop het voor slechts 2 (twee!) euro's en weet alles wat je ooit hebt willen weten over onze hoofdstad en meer.

Ondertussen is er al weer een heel snookertoernooi voorbij, jongens en meisjes. Gewonnen door de heel saaie John Higgins. Hij won van de bijkans nog saaiere Ryan Day. Het zijn barre tijden in snookerland, hoewel volgende maand er een of ander nieuw iets is in Bahrein. Maar goed, daarna gaat het pas echt los met in december het UK Championship en in januari The Masters, het op één na meest prestigieuze toernooi van het jaar.

Wat ik ook nog kan vertellen is dat er een derde roman op komst is. Geschreven door mij. Geen idee wanneer dat ding af is. Maar ik kan wel melden dat het een boek wordt dat weinig mensen onberoerd zal laten. Het zal shockeren, doen huilen, verbazen en als het allemaal meezit ook zorgen voor slapeloze nachten. Het zal ook een boek zijn dat lezers in verwarring achterlaat, zij het op een goede wijze. Voor minder doe ik het niet.

Tot die tijd, roep eens heel hard dat Vincent zijn wonderlijke kunsten ook weer eens komt laten zien hier. Gast neemt niet eens de moeite zich te melden in de comments. Tsk.

N.

WERELDPREMIÈRE

2008-09-23T22:02:00.003+02:00

Op het Nederlands Filmfestival te Utrecht zal zaterdag 27 september aanstaande de film waarvoor ik het scenario schreef, en dat is gebasseerd op een scène uit Betamax, in première gaan.

De titel is Iedereen die iets betekent oftewel Everyone Who Means Something.

Regisseur Marleen Jonkman vertrouwde me toe dat het een 'fijn merkwaardige film geworden is. Zal je zeker bevallen.'

Na de eerste voorstelling zal hij ook nog draaien op maandag 29 september. Daarna tevens te bewonderen op elk zichzelf respecterend internationaal filmfestival.

Ik heb er zin in.

N.

DE VRIENDJES VAN BAS HARING

2008-09-06T19:55:00.004+02:00

Filosoof Bas Haring, columnist in de Volkskrant, begon zijn wekelijkse column vandaag als volgt: 'Een vriendje van mij heeft zijn vriendin verlaten voor een jonge blom.' Uit die zin kunnen we twee dingen opmaken:

1) De vrienden van Bas Haring zijn heel jong. Veel jonger dan Bas Haring (1968) althans. Of:

2) De vrienden van Bas Haring zijn heel klein. Dat wil zeggen: veel kleiner dan Bas Haring. Het antwoord op de vraag hoe lang Bas Haring is moet ik helaas schuldig blijven, maar je moet al flink lang zijn, wil je je vrienden 'vriendjes' kunnen noemen.

Ik ga hier voor het gemak voorbij aan een derde mogelijkheid: dat Bas Haring amoureuze betrekkingen onderhoudt met zijn vrienden. Meisjes bijvoorbeeld spreken ook wel over hun 'vriendjes', doorgaans in amoureuze zin. Ik vermoed dat Bas Haring het niet zo heeft bedoeld, want vrienden in de amoureuze zin houden er zelden ook een 'vriendin' op na, laat staan dat ze die vriendinnen verlaten voor jonge blommen, die me dunkt toch ook van het vrouwelijk geslacht zijn.

Er resteren kortom twee mogelijkheden: óf de vrienden van Bas Haring zijn veel jonger dan hijzelf, laten we zeggen een jaar of twaalf, óf de vrienden van Bas Haring zijn amper met het blote oog waarneembaar.

Om met het eerste te beginnen: als de vrienden van Bas Haring zo jeugdig zijn, hoe kan er dan sprake zijn van 'een jonge blom'? Hoe jong moet zo'n blom wel niet zijn als dat vriendje zelf nog maar net komt kijken? Sterker nog: is die uitdrukking 'een jonge blom' afkomstig van dat vriendje (geboren in 1996) of van de columnist (geboren in 1968)? Beiden zijn, laten we eerlijk zijn, veel te jong om zulke oubollige taal uit te slaan.

Dan de tweede mogelijkheid. Hoe klein moet een vriend zijn om hem je 'vriendje' te kunnen noemen? Mij lijkt dat een nogal gevoelige kwestie. Of Bas Haring nu 1.75 meter of 1.96 meter is doet er in dezen niet zoveel toe. Ik vind dat zijn eigen lengte hierbuiten staat. Laten we, voor het gemak, stellen dat een kleine man niet boven de 1.60 meter uit komt. Dan ben ik nog heel vriendelijk. Dus laten we daarvan uitgaan, en laten we dan even onze ogen sluiten en ons Bas Haring met zijn vriendjes voorstellen. Hij móet meer van zulke onvolgroeide vrienden hebben, want hij spreekt van 'een vriendje', niet van 'mijn vriendje'. Dus: sluit je ogen en zie ze gaan, die Bas en zijn vriendjes. Bas moet niet te hard lopen, anders houden zijn vriendjes hem niet bij, met die korte beentjes van ze.

Ik had graag de rest van de column tot me genomen, maar een columnist die begint met zulke wonderlijke zinnen, moet niet te veel verwachtingen koesteren van zijn lezers. Vanzelfsprekend héb ik de column uitgelezen, en ik zou er van alles over kunnen opmerken. Bijvoorbeeld dat die met een groeistoornis behepte vriend halverwege de column nog eens ter sprake komt ('Maar hoe vrij is mijn vriendje dan?'), en dat hij in de laatste alinea enigszins gerehabiliteerd wordt, aangezien het verkleinwoord plots is verdwenen ('Maar is mijn vriend nu geen slaaf dan?').

Dan is er nog de merkwaardige vierde alinea, waarin veel 'kut' voorkomt. 'Natuurlijk is liefde ook wel kut,' staat er geschreven. Slaan we even een zin over en dan staat er: '[Niet-beantwoorde liefde is als een] gebakje waar je niet bij kunt. Dat is inderdaad kut', en, jawel, 'het zijn de tralies die het kut maken, en niet het gebakje'. Nou moe.

Ik ken veel meisjes, en de meesten onder hen noemen hun vriendinnen 'vriendinnetjes', hun collega's noemen ze 'collegaatjes', en hun huisgenoten noemen ze 'huisgenootjes'. Ook als ik iemand iets 'kut' hoor noemen, is er meestal een meisje aan het woord. Mannen vinden zelden iets 'kut'. Mannen vinden het hooguit 'kut' als ze niet lang genoeg zijn om in de achtbaan plaats te mogen nemen. Of als er gebakjes achter tralies staan. Voor zulke mannen zijn er gelukkig altijd nog jonge blommen.

V.

ZOMERGASTEN, SNOOKER EN VOLTT

2008-09-01T19:47:00.006+02:00

Ik keek gisteren naar Zomergasten en na de eerste drie fragmenten vond ik het allemaal zo ontzettend inzakken, dat ik dacht: mooi dat ik daar geen stukkie over ga schrijven.

Ondertussen stond op de salontafel een fonkelnieuwe laptop met het grootste gemak de finale van de Northern Ireland Trophy tussen O'Sullivan en Harold te streamen. De eerste maakte gehakt van de tweede en dat was eigenlijk te verwachten. O'Sullivan had, in tegenstelling tot voorgaande jaren, wel de tegenwoordigheid van geest tijdens mindere toernooien zijn niveau te behouden. Hij verveelde zich een beetje, dat was duidelijk, en het duurde hem ook te lang, maar goed, dertigduizend pond in de knip en verder. Eind van de maand de Shanghai Masters.

Ook dit weekend was Voltt Loves Summer. Eigenlijk zou ik daar gaan werken, maar toen puntje bij paaltje kwam, stond ik op de lijst als pers. Aan het begin van de middag liep ik wat heen en weer, luisterde naar Pole en Andy Stott, dronk biertjes, had het warm, kreeg ik complimenten over mijn t-shirt en later, veel later, kwam S. (die wel aan het werk was) erbij en was het voetjes van de vloer. Leuk festival, hoewel de privileges die crew- en guestbandjes met zich meebrengen, bijna noodzakelijk leken. De rijen bij muntverkoop, toiletten en eetstandjes waren onmenselijk op momenten.

N.

ZOMERGASTEN 2008, AFLEVERING 5: WILLEM SCHINKEL

2008-08-25T17:53:00.010+02:00

Ik ben socioloog en dat zullen ze weten ook, moet Willem Schinkel gedacht hebben. Sterker, Willem Schinkel wilde laten zien dat hij een ander soort socioloog is, een die zich niet wenst te conformeren aan welke regels dan ook, zij het territoriaal, politiek of zelfs wetenschappelijk. Eerlijk is eerlijk, er kwamen helder geformuleerde stellingen uit zijn mond, hij was vlot, bezat zo nu en dan zelfspot en declameerde een goed doortimmerd betoog dat zijn denkbeelden zonder poeha de woonkamer inslingerde. Was het een college, en zat ik in de banken, dan zou ik mijn medestudenten aanstoten en zeggen: 'Verfrissende docent.' Maar goed, Zomergasten wordt niet rechtstreeks en integraal uitgezonden vanaf de Erasmus Universiteit. Zomergasten, ik heb het al eerder gezegd, is een format waarin de gast zijn ideale televisieavond samenstelt.

Schinkel liet materiaal zien dat hem in staat stelde zijn betoog bijna drie uur lang door te zetten. Tahir deed dat twee weken geleden ook, met het grote verschil dat er bij Schinkel geen moment een gedachte bij me opkwam dat hij niet precies wist waar hij het over had of dat hij zorgvuldig uitgedachte, voorbereide, imagobepalende uitspraken deed. Dat kon ook bijna niet, aangezien dit, als ik het mag geloven, zijn eerste televisieoptreden was. Daarnaast heb ik zelden een zo soepele voordracht gezien over zulke, feitelijk, taaie materie.

Heijne onderbrak hem zo nu en dan om academische termen uit te leggen. Op zich een begrijpelijke geste, maar laten we elkaar geen mietje noemen - mensen die drie uur lang naar een wetenschapper gaan kijken, behoeven dergelijke uitleg niet. Overigens viel wel op dat diezelfde Heijne een stuk nadrukkelijker aanwezig was, waarvoor hulde. Het was meer een gesprek in plaats van een interview, de grens tussen gast en presentator viel soms weg en dat is altijd mooi.

Wat wel jammer was, was dat Schinkel nagenoeg elke persoonlijke vraag uit de weg ging. Heijne probeerde het begrijpelijkerwijs wel, zij het soms op het irritante af, maar tevergeefs. Zelfs na fragmenten die niet met Schinkels onderzoeksveld te maken hadden (o.a. de snelste 147 van O'Sullivan in 1997 - waarom de VPRO er twee en halve minuut van afknipte is me een raadsel -, de goal van Kieft in '88, het wereldrecord marathon te Rotterdam, ook in '88) wist hij razendsnel weer een ingang in zijn discours te vinden.

Ook opvallend: Schinkel gaf aan erg gepest te zijn. Eigenlijk zijn hele jeugd. Daardoor waren er later in zijn leven zaken voorgevallen die hij betreurde. Op de vraag van Heijne waar hij dan precies spijt van had, gaf Schinkel een dooddoener van jewelste; daar wilde hij niet op in gaan. Prima, maar zég het dan niet in de eerste plaats. De opmerking maakte wel veel duidelijk. Gedurende de rest van de uitzending was goed te zien dat wanneer Schinkel in zijn eigen, vertrouwde wereld zat hem weinig kon raken. Ook maar een stap daarbuiten en zijn hele lichaamstaal veranderde en zijn anders zo vloeiende formuleringen stokten. Voer voor psychologen.

Volgende week, en tevens slot van dit seizoen, Joop van den Ende.

N.

FILMFESTIVAL

2008-08-21T23:31:00.004+02:00

Was ik even helemaal onze site vergeten!

Dat zit zo: afgelopen zaterdag was ik plots alleen thuis. De katten waren er nog, wat dacht je, maar verder was er niemand te bekennen. Er zat niets anders op. Ik besloot Munich af te kijken. Daarna keek ik naar The Killing Fields. En toen was L.A. Confidential op tv, en die keek ik ook. Ik schonk nog eens een glas wijn in, ik pakte er een fruitsalade bij. Zondag kocht ik wat films in de stad. Thuis keek ik naar Caché, en naar Batman Begins, en ja hoor, ook naar Unforgiven. Ik opende een fles rosé, ik proostte zomaar wat in de lucht. Ik at wat chips, ik maakte een dansje.

En de werkweek begon. Dat viel nog niet mee, vrienden en vriendinnen, want ik bevond me intussen midden in mijn eigen kleine filmfestival en er lagen nog zo veel films op me te wachten. Die avond keek ik naar Babel. Ik begon aan Cidade de Deus, maar pas dinsdag keek ik die af. De stapel te kijken dvd's werd snel kleiner. Woensdag ging ik naar de bioscoop, want Niels had me op het hart gedrukt The Dark Knight te gaan kijken. Ik zat daar in het Delftse filmpaleis, helemaal allenig in het donker, en op mijn schoot lag een zak M&M's. Het waren meer M&M's dan goed voor me waren. Ik had de bevolking van een middelgroot stadje kunnen voeden met die zak M&M's. Maar ik liet me niet intimideren. Ook dronk ik cola. Ik drink vrijwel nooit cola, maar ik vierde mijn eigen kleine filmfestival, ik zei het al.

Ik ging naar huis en dacht aan de films die nog op me lagen te wachten. Het was bijna alsof ze me riepen. Thuis zag ik Hotel Rwanda. Ik begon langzaam te beseffen dat de films die ik deze week keek, die ik nu al dagen achter elkaar keek, stuk voor stuk duister en zwartgallig waren, en dat ze me soms een beetje somber stemden. Ik telde de lege flessen wijn die op het aanrecht stonden. Ik at een stuk pure chocolade. En toen stopte ik Ex Drummer in de dvd-speler - voorwaar, een film voor het hele gezin.

Nu, vijf dagen en elf films later, ben ik een beetje moe.

V.

ZOMERGASTEN 2008, AFLEVERING 3: NAEMA TAHIR

2008-08-10T23:59:00.004+02:00

Om gelijk maar met de deur in huis te vallen: wat een matige aflevering. Zomergasten is toch in essentie een programma waarbij de gast zijn of haar ideale televisieavond samenstelt? Wat we hier te zien kregen was slechts een selectie van fragmenten die als achtergrond fungeerden voor een eindeloos uitgesponnen verhaal over de tegenstrijdige, twijfelachtige, onduidelijke en soms ronduit vervelende stokpaardjes van Naema Tahir.

Tahir is een welbespraakt en intelligent redenaar. Tenminste, zo lijkt het. In werkelijkheid weet ze door haar zorgvuldig gekozen woorden elke vorm van subjectiviteit en stellingname te ontwijken, terwijl het tegelijkertijd schijnt alsof ze dat wel doet. Voorwaar knap voor iemand die op haar zevenentwintigste tegen haar wil was verloofd met een man die ze niet kende, pas ruim na haar dertigste De duivelsverzen van Rushdie las van wie ze op haar achttiende nog dacht dat hij inderdaad dood moest (en en passant ook even vertelde dat ze het boek 'natuurlijk' niet had uitgelezen) en grossiert in platitudes maar wel schermt met de vele mailtjes van onzekere moslima's die ze voorziet van haar goede raad.

Ronduit lachwekkend was de vergelijking tussen Britse en Nederlandse humor. Dit illustreerde Tahir door een fragment uit de Britse en de Nederlandse versie van The Weakest Link te laten zien. De eerste met Ann Robertson, de tweede met Chazia Mourali.

Ik schat dat er in Nederland een flink aantal voetbalstadions te vullen is met mensen die vooraan staan om te schreeuwen dat Mourali geen humor heeft, dat het fragment tenenkrommend, om dood te gaan zo erg was en dat het fantastisch is dat dat mens niet meer op televisie te zien is. Net zoals diezelfde stadions vollopen met personen die zeggen dat Robertson, ondanks het stompzinnige format van het programma, wel degelijk geestig uit de hoek kan komen, op een subtiele wijze, understatement na understatement spuiend.

Om juist dit aan te grijpen als argument voor de stelling dat Nederlandse humor lomp en direct is, om sowieso ook alleen maar een discussie over humor aan te gaan, wel, dat is niet alleen misplaatst maar bovenal onnozel en wereldvreemd.

Laatste woord over Bas Heijne. Hij kan het. Erudiet, rustig, goed voorbereid. Maar hij blijft te beleefd. Misschien is dat wel goed, in de dienst van het programma, maar zou hem graag wat kritischer zien. Wat harder. Het hoeft geen ruzie te worden, maar wat vuurwerk of verwarring, zoals Schippers in 1997 of Van Dis in al zijn seizoenen bracht, is welkom.

Volgende week Annemarie Prins, maar hier geen bespreking. Ik zit op Lowlands. Tussen half negen en half twaalf 's avonds kijk ik dan als het meezit naar dEUS, Simian Mobile Disco, Crystal Castles, Midnight Juggernauts, Editors, Joost van Bellen en Shinedoe.

N.

ZOMERGASTEN 2008, AFLEVERING 2: TOM HOLKENBORG

2008-08-04T17:48:00.009+02:00

Wegens het overweldigende enthousiasme waarmee mijn eerste bespreking werd ontvangen, vandaag aflevering twee.

Het is grappig te zien hoe Bas Heijne, op het moment dat hij de camera in moet kijken tijdens de aan- en afkondiging, er een heel andere uitdrukking op zijn gezicht verschijnt. Het houdt het midden tussen een zenuwachtige frons en een ergerlijke constatering dat die camera er daadwerkelijk staat.

Tom Holkenborg bracht mooie en interessante fragmenten. Het begon gelijk al goed met de video van Strawberry Fields van The Beatles. Het eerste uur ging het voornamelijk over muziek en dan met name over Holkenborg's loopbaan als componist van games- en filmmuziek, die, zo hij zei hetzelf ook, nog niet zo indrukwekkend is. Vanzelfsprekend kwam ook zijn Elvis-hitje nog even voorbij, net zoals de rest van zijn, in mijn ogen, artistiek weinig hoogstaande Junkie XL-oeuvre. Opmerkelijk dat hij herhaaldelijk daarover zei dat hij expres kiest voor een veilige keus. De dancewereld die hij schetste is volgens mij helemaal niet zo rigide. Er is wel degelijk ruimte voor experiment. Sterker, de alternatieve Nederlandse technoscene is nog nooit zo aanwezig geweest, zowel in binnen- als buitenland. In commerciële kringen, denk aan Dancevalley, Sensation, de in-en-in conservatieve hardcorewereld, wordt er degelijk gespuugd op elk kijkje buiten het hokje, maar om te stellen dat niemand innoveert, of dat dat niet gewaardeerd wordt is bezijden de waarheid.

Het ging misschien iets té lang over muziek en het ging misschien iets té lang over Holkenborg de beginneling die, het moet gezegd, beschikt over torenhoge ambitie gepaard met een gezond gevoel voor zelfspot. Het leek ook wel alsof hij zelf ook moest wennen aan dat hij aan de tafel zat, op de Nederlandse televisie, drie uur lang, op toch wel het intellectuele hoogtepunt van het televisieseizoen. Later refereerde hij er nog even aan, dat zijn Amerikaanse vrienden het niet konden geloven - 'Jij, zó lang op de nationale zender, zonder reclame? Hoe is dat mogelijk?'

Nogmaals, de fragmenten an sich waren het bekijken waard, maar tijdens het gesprek werden zinnen niet afgemaakt en werd opvallend vaak 'uhm' en 'geniaal' gezegd. Heijne gaf zijn gast veel ruimte, soms te veel. Een wat strakkere vraagstelling had meer vaart kunnen brengen. Het had bij tijde en wijle veel weg van een monoloog die meermalen verviel in herhaling.

Wat geheel uit de lucht kwam vallen was Holkenborg's bekentenis na het zien van een fragment uit Eraserhead van David Lynch. 'Ja, zo is het als ik een paniekaanval aan voel komen.' Stilte. Holkenborg leek ter plekke een paniekaanval te krijgen. Heijne wist zich duidelijk even geen raad meer. Hij revancheerde zich echter prima toen later op de avond Holkenborg het tot twee maal toe te kwaad kreeg toen het overlijden van zijn moeder en zus ter sprake kwam. Een bemoedigend 'Neem nog een slok', geen goedkope emotionele uitklopperij, wat in handen van een andere presentator serieus een mogelijkheid was geweest, want: tranen = mooie televisie. Donder toch op.

Het slotfragment, uit Iron Chef America, was even surrealistisch als vermakelijk. Concluderend: degelijke aflevering, Heijne veelbelovend, Holkenborg verrassend eerlijk en nederig, zij het soms ietwat paradoxaal narcistisch, en een uitstekende keus wat betreft Zomergastenfilm.

Volgende week Naema Tahir.

N.

ZOMERGASTEN 2008, AFLEVERING 1: RONALD PLASTERK

2008-07-28T21:47:00.011+02:00

Het was ooit een traditie dat Zomergasten hier besproken werd. Nou ja, traditie, het wilde wel eens ter sprake komen. De laatste jaren viel dat een beetje tegen. Vincent kijkt er nooit naar, ik zat twee jaar in het buitenland en vorig jaar miste ik het door al van zaken het eigenlijk ook. Maar! Gisterenavond was het dan zo ver. Ronald Plasterk tegenover Bas Heijne.

Om te beginnen, ik viel er pas in rond tien uur, nadat ik eerst naar de laatste aflevering van Top Gear had gekeken op de BBC (je moet toch prioriteiten stellen), maar daarna was er dan ook volle aandacht.

Het eerst dat opviel: Plasterk was oranje. Later in de uitzending was er nog sprake van een vakantie in Suriname (waar Plasterk met bijna ontroerend enthousiasme over vertelde dat hij twee seizoenen The West Wing op zijn iPod had gekeken – hij haalde het ding nog even tevoorschijn, wilde het wonder van de moderne technologie demonstreren, zei nog dat je er eigenlijk geluid bij moest hebben – maar Heijne keek er nogal verontrust naar en mompelde iets dat er nog meer fabrikanten bestonden die dat soort prut verkochten), dus ik vermoed dat als je naar Suriname gaat, je oranje terug komt. Zal te maken hebben met het koloniaal verleden.

Goed. De uitzending. Eerste fragment dat ik zag was een flard uit een documentaire over Jimmy Rosenberg, de geniale zigeunergitarist die nogal houdt van dope. Het was een mooi flard, en hoewel ik het al eerder had gezien, raakte het me enigzins. Wat me wel opviel was een interview met de vader van Jimmy na afloop van een festival waar Jimmy eigenlijk had moeten staan en die door een terugval in de narcotica daar niet toe in staat was geweest. De vader was daar nogal pissig over. Sterker, hij zei, en nu parafraseer ik, dat hij zijn zoon omdat hij niet van de middelen af kon blijven, nog minder waard vond dan een vrouw. Nóg minder waard dan een vrouw. Ik ben helemaal geen politiek-correcte zeikerd, meestal vind ik al dat feministische geneuzel vervelend, maar allemachtig, dat is een nogal brute uitspraak. Noch Plasterk noch Heijne scheen het op te merken.

Vooropgesteld, Heijne deed het stukken beter dan die houten klaas van vorig jaar, die, hoe is het bijna mogelijk, terug deed verlangen naar Zwagerman. Maar wat was hij beleefd. Wat gaf hij weinig tegenstand. Wat liet hij Plasterk eindeloos wauwelen, die soms over zijn zelf gekozen fragmenten vaak niet meer kon zeggen dat hij ze ‘leuk’ vond. Natúúrlijk, Ronald! Daarom heb je ze uitgekozen, maar iets meer motivatie is welkom.

Ik neem het Heijne nu nog niet kwalijk (eerste keer immers), maar toen hij het verzuimde om Plasterk eens stevig aan te pakken over zijn subsidiebeleid, die dat zelf aanstuurde door een oubollig maar tegelijkertijd tijdloos fragment uit Yes, Minister te vertonen, vinkte ik dat af als een gemiste kans, zeker gezien de retoriek van de minister dat het niet ‘eerlijk’ is als gewone belastingbetalers mee moeten betalen aan een zekere (elitaire) vorm van kunst. Zonder populistisch te worden, iedereen betaalt ongewild mee aan zaken waar ze nooit gebruik van zullen maken, of waar ze het per definitie niet mee eens zijn. Zo kun je door blijven gaan, zo kun je elke uitgave van de regering toetsen. Onzin.

Plasterk liet nog een stuk van een documentaire zien, waarin militairen die een cursus ‘creatief schrijven’ hadden gevolgd, hun ervaringen deelden die vervolgens door acteurs ‘nagespeeld’ werden. Iets dat schrijnende televisie had kunnen opleveren, ware het niet dat het niveau niet veel hoger lag dan een gemiddelde episode van Rescue 911. Een man kwam naar voren die iets zei als dat het het toppunt van decadentie was om jonge mannen de oorlog in te sturen en om vervolgens niet naar hun verhalen te luisteren. Zo lang ze met larmoyante muziek worden omwonden en rieken naar patriottisme lijkt het me beter om die decadentie in stand te houden. Juist daarom was het jammer dat de bijzonder geestige, goedgeschreven en betekenisvolle scènes uit Charlie Wilson’s War, die lieten zien hoe maatregelen inzake de oorlog in het Midden Oosten destastreuze en tegenstrijdige gevolgen hadden, gevolgen die nog steeds navenant zijn, zo kort werden besproken.

Al met al een weinig persoonlijke aflevering van Zomergasten, waar het rustig bleef, netjes, braaf, bijna saai soms. Volgende week Tom Holkenborg.

N.

STAGIAIR(E) GEZOCHT

2008-07-12T07:42:00.003+02:00

Altijd al stage willen lopen bij een Grote Uitgeverij? Lees bijgaande tekst en meld je aan!

V.

ZOMER 2008

2008-07-07T20:23:00.002+02:00

Niels overwoog hier een zomerstop aan te kondigen. Maar daar komt niets van in. We zouden wel gek zijn. Stukkies schrijven zullen we. Tot we erbij neervallen.

Voorbeeld: ik begon vorige week aan een opiniestuk in de Volkskrant. In de vierde of vijfde zin kwam het woord 'sexy' voor, op een wijze die ik - jullie weten het - verafschuw. Ik ben nu al vergeten waarover het stuk ging, wie het schreef en waarom ik het begon te lezen. Maar na dat woord ben ik er meteen mee opgehouden. Toch jammer van zo'n stuk. De voornaam van de auteur was Peer, als ik het goed heb, wat - kom nu toch - natuurlijk al een slecht teken was.

Voorbeeld 2: ik zag met dichtende vriend A. een film in het Delftse filmpaleis. Edward Norton speelde erin en af en toe hield ik mezelf voor de gek door te denken: met een beetje fantasie lijk je exact op hem, Vince. Ik houd mezelf wel vaker voor de gek, maar afgelopen woensdagavond in de bioscoop deed ik het meer dan goed voor me was. Ik ging er helemaal in op. Tot Edward groen en hulkig werd natuurlijk, want dan lijk ik niet meer op hem. Hijzelf ook niet overigens, en dat bevreemdde me wat. Later op de avond troffen we twee zeventienjarige meisjes die het betreurden dat ze in het café waar we zaten niet meer mochten roken. Ik dacht nog: kom kom, er staan nootjes op tafel, er is drank, leef je uit, maar ik zei het niet hardop. Ik vroeg nog hoopvol aan het ene meisje: 'Jullie zijn van 1990?' 'Nee hoor, 1991,' zei ze, en ze gaf geen krimp. Ik voelde me meteen een oude, melancholieke dwaas, vooral omdat ik zinnen sprak als: 'Ik heb nota bene herínneringen aan 1991.' Weer later op de avond, inmiddels op een terras gezeten, dacht ik aan de muziek van 1991 (L.A. Style, Color Me Badd, Bryan Adams, Army of Lovers) en oordeelde ik: ze hebben weinig gemist.

Voorbeeld 3: ik lees nu één boek per week. Gemiddeld. Het heeft jaren geduurd voor ik dat zonder opscheppen kon zeggen, maar nu is het eindelijk zover. Er bestaan lijsten van, dus dan is het zo. Hopsakee.

Voorbeeld 4: ik vraag me al enkele weken af of ik naar de reünie van mijn middelbare school zal gaan die in november plaatsvindt. Ik zie de hele tijd beelden uit Grosse Pointe Blank voor me en ik denk dat dat niet de bedoeling is. Ik ben van plan jullie op de hoogte te houden van die twijfels, en raadpleeg graag jullie adviezen, die jullie vanzelfsprekend overvloedig droppen in onze comments. Zonder jullie advies was ik nergens.

Tot zover de voorbeelden. Meer van mijn hand - en van die van Niels natuurlijk - vinden jullie binnenkort op deze prachtsite. Aan zomerstops doen we hier niet. Booyaka!

V.

5

2008-06-24T00:48:00.000+02:00

Goed, maar waar gaat dit allemaal heen, werkelijk?

N.

VOORUIT DAN MAAR

2008-06-17T22:46:00.002+02:00

Gisteren hoorde ik in het journaal dat Albert Heijn gaat experimenteren met een nieuwe betaalmethode. Een Albert Heijn-vertegenwoordigster kwam aan het woord en vertelde glunderend dat je voortaan slechts je 'vingertip' hoefde te gebruiken en dat dan alles goed kwam. Ja, maar dat ging toch zomaar niet? Met je 'vingertip'? Is het niet gewoon vingertóp? Met een o dus? Ik begon me op te winden, want je hebt me algauw op de kast als je de taal misbruikt, maar ze ging gewoon door. Ik hoorde haar wel vier keer 'vingertip' zeggen en de rest van het bericht ontging me geheel.

Ik ben uiterst tolerant, jullie kennen me niet anders, maar wie 'vingertip' zegt, vindt in mij geen vriend. Ik zat aan het avonddiner terwijl dat journaal bezig was, maar ik schoof het bord aan de kant, sprong op (er zijn helaas geen beelden van) en zag nog nét hoe de vertegenwoordigster eruitzag. 'Jou krijg ik nog wel,' zei ik, en Elsie suste nog 'kom, kom', maar de avond was goed verziekt.

Het heeft me nog de hele dag dwarsgezeten. Vanavond keek ik op Google (ik zeg altijd dat ik 'kijk op Google', nooit dat ik 'googel' - mensen die me zeggen dat ze iets 'hebben gegoogeld' kijk ik altijd een beetje meewarig aan, maar daar kan ik maar beter mee stoppen, wil ik niet als De Grote Meewarige door het leven gaan) (waar was ik? Ik keek dus op Google) hoe vaak 'vingertip' voorkwam, en dat viel me nog niet mee. 2270 keer. 'Vingertop' won het ruimschoots, met 26.700 treffers, maar er waren toch nog een boel dwazen op dat internet te vinden die zomaar 'vingertip' schreven.

En toen sloeg de twijfel toe en keek ik eens in Van Dale. En in Van Dale, dat dikke boek, bleek 'vingertip' gewoon opgenomen. Precies boven 'vingertop'. En Van Dale beweert dat de 'vingertip' de onderkant van de vingertop is. Vermoedelijk nét die onderkant die je nodig hebt bij het grote Albert Heijn-betaalexperiment.

Daar keek ik wel even van op.

V.

BOEKEN VOOR IN DE ZON

2008-06-06T19:55:00.006+02:00

Gratis tip: koop de bundel Fasten Your Seat Belt. Twintig verhalen van jonge schrijvers, voor de lage prijs van twaalf euro en vijftig cent, allemaal leuk en spannend, maar mijn verhaal is het best, dat snappen jullie. Gisteren was de presentatie, flessen champagne werden ontkurkt, en later op de avond was iedereen tevreden met het resultaat. Ideaal boek om mee te nemen op vakantie. Op Schiphol moet je zo ongeveer blind zijn wil je het niet zien liggen.

Over vakantie gesproken, ik ga er even twee weken tussenuit. Ook in de koffer:

Ik Jan Cremer 3 - Jan Cremer
Kafka aan het strand - Haruki Murakami
Verzameld Werk - Giorgio Bassini
Black Swan Green - David Mitchell
The Road - Cormac McCarthy
Jonathan Strange & Mr. Norrell - Susanna Clarke

Morgen begint het EK. Ik zal tot en met de kwartfinales de wedstrijden bekijken in een Franse kroeg, waar de klanten om acht uur des ochtends beginnen met een pastis. Gelijk hebben ze. Tegen de tijd dat het erom gaat spannen zal ik terug in Nederland zijn. En dan zal er gewonnen worden.

N.

IK HEB SCHIJNBAAR EEN LITERAIRE THRILLER GESCHREVEN

2008-06-02T13:17:00.002+02:00

Uit de 29ste Vrij Nederland Detective & Thriller Gids, over Betamax:

‘Merkwaardig, soms poëtisch proza (met hier en daar zelfs gedichten) van Niels Carels dat weliswaar een crimineel thema heeft, maar toch eerder in het literaire dan in het spannende genre thuishoort. Met veel vaart geschreven, in zeer uiteenlopende stijlen.’

Merkwaardig proza. Ik bezie dat als een compliment.

N.

LAPTOP

2008-05-31T19:03:00.003+02:00

Elsie vond het tijd voor een laptop. Ik vroeg me af wat we daaraan zouden hebben, maar ze bleek onvermurwbaar. Het ding staat nu sinds enkele uren aangesloten, en ik zit hier gewoon in de keuken een stukkie te schrijven alsof het niets is. Ik voorspel meer stukkies van mijn hand en, voorwaar, een opleving van deze site. Dat zal ongetwijfeld de zoveelste loze belofte blijken, maar het klinkt allemaal hoopvol, zo vlak voor ons vijfjarig jubileum, wat jullie.

Het gevaar is natuurlijk dat ik, met die laptop bij de hand, elke suffe inval meteen vereeuwig, en dat Niels me algauw van de site bant; jullie zijn bekend met zijn grillen en het zou niet de eerste keer zijn dat hij me het Boze Oog geeft.

Vooralsnog houd ik het bij het volgende: gisteravond las ik voor de zoveelste keer The Catcher in the Rye uit. Aan het einde van die roman der romans gaat Holden met zijn zusje naar de draaimolen. Mijn vraag aan jullie: is (of was) dit een werkelijk bestaande draaimolen? Zo ja, waar bevindt die draaimolen zich exact? (Beelden op Google Earth zijn wel het minste.) Ik zou er graag meer over horen. Hebben jullie ook eens iets te doen.

V.

ON SET

2008-05-26T19:03:00.004+02:00

Naast het Tropenmuseum stond een aantal busjes, een fors aggregraat. In een witte Mercedes Vito zat de chauffeur achter het stuur te slapen. Het was warm. Kabels breed als pythons lagen netjes net niet in de bossages. Het skatepark en de tennisbaan zwommen in gefilterd licht. Twee jongens maakten ollies alsof het erbij hoorde.

Mensen liepen heen en weer. Acteurs werden geschminkt. Een beroemde hond verscheen met zijn animal handler. De hond heette Cookie.

Er waren walkie-talkies.

Naast de postbus op wieltjes, stond buiten kader een tafel met flessen water. Koffie. Thee. Broodjes. Het was half twaalf ’s nachts en lunch zou pas om 1 uur geserveerd worden.

De regisseur sprak woorden uit het script en de actrice reageerde. Om haar heen de geluidsman, de director of photography, de best boy, de assistent director, de focus puller, de gaffer, de producer, de setdresser.

Net voordat ik naar huis ging, zag ik de clown. The Joker was er een mietje bij.

Mooie film gaat dat worden.

N.

WILLEM BRAKMAN (1922-2008)

2008-05-17T17:22:00.003+02:00

Eens zei mijn moeder me: ‘Waarom stuur je die schrijver niet een brief om hem te vertellen dat je zijn boeken mooi vindt? Voor je het weet is zo’n man er niet meer, en dan heb je er misschien spijt van.’ Toen ze dat zei, was Willem Brakman al 75 jaar, en ik dacht: er zit iets in, de tijd dringt, en wie weet schrijft hij terug. Ik had op dat moment net een stuk over Heer op kamer geschreven voor mijn studie, een van zijn toegankelijker boeken, en ik denk dat mijn brief onder meer over die novelle ging, maar zeker weet ik het niet, want het is alweer enige tijd geleden. Ik stuurde de brief naar zijn uitgever, en twee of drie dagen later al was er een antwoord uit Boekelo. Zijn brieven bleken soms even ondoorgrondelijk als zijn boeken, al lag dat ook aan het doktershandschrift, waaraan ik moest wennen.

‘Brakman ga je alleen lezen omdat het moet voor je studie Nederlands,’ zei iemand me vorige week, en zo is het. Voor mij begon het met Een weekend in Oostende en Het zwart uit de mond van Madame Bovary, twee verplichte boeken tijdens mijn eerste studiejaren, en ik ben de universiteit nog altijd dankbaar voor die kennismaking, want nee, anders was het er misschien nooit van gekomen. Later werd ik gegrepen door Kind in de buurt, Interieur, De graaf van Den Haag en vooral Heer op kamer, dat ik in 1999 opnieuw als onderwerp koos toen ik mijn afstudeerscriptie schreef. Intussen correspondeerde ik zo nu en dan met de auteur, en eens ontving ik een kerstkaart van hem met de woorden ‘Alles is tekst’ - een opmerkelijke kerstboodschap misschien, maar wel een die ik me nu nog steeds herinner.

Het bericht dat hij was overleden - op mijn moeders verjaardag, dat ook nog eens - kwam geheel onverwacht. Enkele dagen daarvoor nog vroeg ik me op deze site af ‘waar de nieuwe Brakman eigenlijk bleef’. De correspondentie was al jaren geleden ten einde gekomen, en ik bleef zijn nieuwe boeken wel kopen, maar hield het lezen ervan steeds minder bij. Toch schrok ik erg van zijn overlijden. In alle in memoriams werd vermeld dat hij amper werd gelezen en dat zijn boeken zelden werden herdrukt. Alsof de man onleesbaar was. Tsk. Zo was het natuurlijk niet. Zijn proza was prachtig en volstrekt uniek; niemand schrijft zulke zinnen. Ook de plotwendingen in zijn romans waren onnavolgbaar, vooral omdat je ze nooit zag aankomen; vaak bladerde ik even terug omdat ik dacht iets te hebben gemist, maar nee hoor, ik had niets gemist. Het stond er gewoon niet in. ‘Treiterproza’ noemde een collega Brakmans werk eens. Vriend Niels verzuchtte tijdens een bespreking van De koning is dood in het tijdschrift Nymph: ‘Bij het lezen kreeg ik gewoon het idee dat er bladzijden waren weggevallen!’ Brakman zelf schreef in zijn essaybundel De jojo van de lezer: ‘Waar u mij verstaat, moet sprake zijn van een misverstand.’

Over misverstanden gesproken: niet alleen werd zijn werk in enkele artikelen die onlangs in diverse kranten over hem verschenen, gekwalificeerd als volstrekt ontoegankelijk, ook vermeldde Teletekst dat een van zijn bekendste werken Portret van een dame was (een boek dat hij nooit schreef; wel is het een van Henry James’ bekendste romans), en vermeldde NRC Handelsblad dat De vadermoorders niet in 1989, maar al in 1982 verscheen. Och och. Intussen koester ik de meer dan vijftig boeken die ik van hem in mijn kast heb staan, en het besef dat ik nog zeker de helft ervan niet heb gelezen; nog zo veel moois te ontdekken! Ja, ik mis Willem Brakman nu al.

V.

RONNIE O'SULLIVAN SUPERSTAR

2008-05-05T22:11:00.002+02:00

Briljant spelen in de halve finale. Matig spelen in de finale en toch winnen met 18-8. Derde wereldtitel in de zak. Zeggen dat je nog wel een paar keer wil winnen. Dan zeggen dat je misschien wel een tijdje pauze gaat nemen. Ja, ja, zo hou je wel je enigmatische imago in stand. Hoe dan ook - nogmaals proficiat voor Ronnie.

Iets anders: overmorgen ligt op zo ongeveer elke plek behorende aan de Universiteit van Amsterdam de nieuwe Folia. Binnenin tal van verhalen van schrijvers die er ooit onderwijs genoten, maar bovenal de allereerste glimp van mijn derde roman.

Mis 'm niet. Dat gaat een collectors item worden.

N.

NOGAL INADEQUAAT VERSLAG VAN MIJN KORTE VAKANTIE

2008-05-04T10:32:00.012+02:00

Iemand stuurde me pas een volstrekt nieuwe uitgave van The Catcher in the Rye toe, mijn 28ste inmiddels, en ik dacht: moest ik niet eindelijk eens dat vierde boek van Salinger lezen, dat boek met die onmogelijke titel? Op mijn dertiende las ik zijn eerste twee boeken, een paar jaar later zijn derde, maar dat vierde bleef hier altijd onuitgelezen in de kast staan. Ik zag er een beetje tegen op. Straks had ik zomaar een volledig oeuvre gelezen. (Ik heb wel meer volledige oeuvres gelezen, van mijn schrijvende vrienden bijvoorbeeld, maar die oeuvres zijn natuurlijk nog niet zo uitgebreid. Ook zijn er schrijvers van wie ik tientallen titels heb gelezen zonder de volledigheid ook maar enigszins te benaderen. Dat doet me eraan denken: waar blijft de nieuwe Brakman eigenlijk?)

Op de treinreis naar Londen begon ik eraan, dat boek. Het viel me nog niet mee. De eerste helft, 'Heft hoog de nokbalk, timmerlieden', kwam namelijk traag op gang, en ik begon al bijna naar de andere boeken in mijn handbagage te graaien, tot ik er plots, jawel, door gegrepen werd. Ik weet niet meer precies hoe het gebeurde, maar ja hoor: het verhaal werd grappig en amusant en ook een beetje triestig, en ik ben dol op de combinatie grappig + triestig, dus voor ik het wist had ik dat verhaal ineens uit. Maar oef, dat tweede, 'Seymour. Een introductie'. Dat is helemaal geen verhaal. Daar zit helemaal geen plot in. Dat gaat zo'n beetje alle kanten op, en die Seymour, geen vreemde in de rest van Salingers bescheiden oeuvre, wordt door zijn broer, de verteller, van alle kanten belicht en beschreven, tot er - goddank - een einde aan komt. Na al die jaren had ik er dan toch nog vrede mee dat Salinger sinds 1963 niets meer heeft gepubliceerd. Ik moest maar weer snel die eerste twee boeken herlezen.

Later zal ik misschien meer vertellen over mijn korte vakantie naar Londen. Het zou ook best kunnen dat ik het hierbij houd, en dat ik jullie in het duister laat tasten alsof het niets is. Het is heel wel denkbaar dat men zich later afvraagt: wat deed die jongen eigenlijk in Londen? Gebeurde er nog wel iets nadat hij dat vierde boek van Salinger had gelezen? Kwam hij ooit die verrekte tunnel uit? En hoe kwam hij de schrik te boven nadat hij op de kruising Charing Cross Road/Oxford Street werd geconfronteerd met een inhumaan grote afbeelding van de voorkant van Madonna's nieuwe cd? En hoe is het überhaupt mogelijk dat zulke onsmakelijke afbeeldingen nog worden vertoond in deze tijden?

V.

P.S. Iets heel anders nog. (Ik schrijf het maar meteen op, want jullie kennen mij: het kan wel weer weken duren voor ik hier terugkom.) Ik lees steeds vaker krantenberichten waarin dingen 'sexy' dan wel 'niet sexy' worden genoemd. Die dingen zijn dan bijvoorbeeld een oorlog, een onderwijsmethode, een studie, de voorkant van een nieuwe cd van een artieste op leeftijd, een restaurant, de bestrating van een plein in een middelgrote stad, een goed doel, etc. Kan dat nu eens afgelopen zijn? Ik vermoed zelfs dat het journalistentaal is. En dat iemand die de zin 'Ik zou het vierde boek van Salinger wel eens willen lezen' uitspreekt, in de krant doodleuk wordt geciteerd met de woorden 'Het vierde boek van Salinger vind ik wel sexy'. Nogmaals: ik wil het niet meer hebben. Leer toch eens schrijven, stelletje onnozelaars.

SNOOKER EN ROCK 'N ROLL VERSCHILLEN NAUWELIJKS

2008-05-03T16:43:00.003+02:00

De finale van het WK Snooker gaat tussen de geniale Ronnie O'Sullivan, die Stephen Hendry simpelweg wegblies, en de winnaar van de partij tussen The Unstoppable Sexmachine en De Gangster. Geen van beide hebben een schijn van kans, lijkt me. En dat is eigenlijk wel een beetje jammer. Proficiat alvast voor The Rocket met zijn derde wereldtitel.

In het dikke themanummer van het literaire poptijdschrift WahWah staat een stuk van ondergetekende waarin antwoord wordt gegeven op de vraag welk album mee moet naar Rottumerplaat.

Nu in de winkel.

N.

WK SNOOKER - DE TUSSENSTAND

2008-04-26T17:33:00.003+02:00

Scarface, het Papjong, de Vampier, E.'s Liefje, Catweazle, het Ding en Moby zijn intussen al uitgeschakeld. Maar niet getreurd: Droopy, Ronnie, de Albino, de Gangster, de Hondenkop, de Unstoppable Sex Machine en de Donut zitten allemaal nog in de race. En nog wat anderen, die we nooit een bijnaam hebben gegeven. Vanavond zullen we hoogstwaarschijnlijk zien hoe de Unstoppable Sex Machine de Donut naar huis stuurt, en begint de strijd tussen Ronnie en de Hondenkop.

Soms vraag ik me af of ik niet iets te veel opga in dat hele WK. Nu ja. De komende dagen ben ik in Londen te vinden. Ik zal parken en pleinen en musea en winkels bezoeken alsof het niets is. Ik ben even weg. En als ik terugkom, over een dag of wat, is dat WK nog altijd bezig. Leve de lente!

V.

VERTIGO

2008-04-22T18:59:00.008+02:00

Twee beroemde cabaretiers op het terras in het Vondelpark deden heel veel moeite om gezien en gehoord te worden. Het had wat sneus en het had wat aandoenlijks, hoewel meer het eerste dan het laatste.

De zon scheen. Mensen droegen zonnebrillen. Ontdeden zich van jassen. Om twaalf uur kwamen de eerste glazen bier langs.

Na twee koffie, twee dubbele espresso's, twee water, ontstond er een plan. Ja, dat plan dat mijn metgezel en ik bedachten, dat zou zo maar eens iets heel moois kunnen worden.

N.

ROOD KLEUR ROOD KLEUR ROOD KLEUR ETC.

2008-04-19T09:25:00.002+02:00

Niels en ik leggen jullie graag de regels nog eens uit: hoe het zit met al die rode ballen en al die andere kleuren, en waarom 147 een magisch getal is, en wie die ongezonde pafferige Engelse mannetjes allemaal zijn, en waarom Dott en Ebdon en Murphy dit jaar niet moeten winnen, en waarom zo'n toernooi zo ongelooflijk lang moet duren, etc. Maar ga eerst de komende tweeënhalve week maar eens voor de tv zitten, want dat doen Niels en ik ook. Laat het WK beginnen!

V.

SCHANDE

2008-04-16T18:53:00.004+02:00

Een hit op elk festival waar hij draait. Hier in Nederland op zowel het IFFR en het AFFF een torenhoge publieksfavoriet. Overladen met awards. Geprezen als een van de effectiefste horrorfilms van de afgelopen tien, twintig jaar. En zo ongeveer bij mij om de hoek opgenomen toen ik in Barcelona woonde.

Ik heb het over [Rec]. De AFFF-voorstelling van donderdagavond was gisteren al uitverkocht en hoogstwaarschijnlijk wint de film zaterdag wederom een prijs, zodat ik hem zondag hopelijk kan gaan zien, maar waarom gaat zo'n gelauwerde en opwindende film in maar een (1!) bioscoop, een filmhuis in Den Haag, draaien? Die distributeur moet zich de ogen uit de kop schamen.

N.

HOE ONTNUCHTEREND, DIT ALLES

2008-04-12T14:57:00.002+02:00

Hoe jullie onlangs op deze site terechtkwamen:

I'M FEELING ROUGH, I'M FEELING RAW, I'M IN THE PRIME OF MY LIFE

2008-03-31T19:17:00.007+02:00

1.
Vincent en ik zagen de afgelopen week ook bijzonder weinig van de China Open. Wellicht doordat de wedstrijden op vervelende tijden werden uitgezonden, en dan ook nog eens op Eurosport - waar een ongetwijfeld zeer vriendelijke Vlaamse heer het commentaar verzorgt, die echter in de praktijk regelmatig grossiert in platitudes. Wat ik wel zag was een gedeelte van de werkelijk krankzinnige wedstrijd tussen Marco Boring Fu en onze favoriet Ronnie O'Sullivan. Na afloop was er de inmiddels beruchte persconferentie (hier te bekijken), waar ik, puberaal als ik ben, erg om moest lachen. Door de ophef die hierdoor ontstond werd er in de pers verder nagenoeg geen aandacht meer gegeven aan de rest van het toernooi, gewonnen door Stephen Maquire, die Shaun Donut Murphy versloeg. Kome het WK.

2.
Vrijdag was het tijd voor De Geheime Schrijversborrel in het Geheime Café. Ricus van de C. belde op en stelde voor er samen heen te gaan. Ook in het Geheime Café was Ramon S., gewapend met camera. Een voor een rukte hij wat schrijvers achter hun glazen vandaan om ze mee naar buiten te nemen, de koude in. Reden daarvoor was het opnemen van een trailer voor de Beste Verhalenbundel, over vliegen, van 2008, waar onder andere aan stuk van ondergetekende in staat. Het resultaat moet ergens deze week online staan. In het middenoosten houden ze hun hart vast, zoveel is duidelijk.

Richard O., die ik voor het eerst ontmoette, vertrouwde me toe dat hij vroeger een trouw lezer van deze site was. Vol lof was Richard, over die site van Vincent en mij, noemde het een begrip in weblogland, vroeger dan en vond dat we vaker sappige stukken over de letteren moesten brengen. Ik zei tegen hem dat ik allang blij was dat we überhaupt zo nu en dan een stukkie erop schreven, Vincent met zijn bestaan als vader en invloedrijke mandarijn en ik als internationaal gelauwerde mooie jonge techno god van de hedendaagse literatuur. Goed, dat laatste zei ik niet. Ik dronk mijn bier.

3.
Fijn plaatje, dit.

4.
Vanavond begint een nieuwe reeks Hollands Next Top Model. Jullie mogen best weten dat ik me daar op verheug.

5.
Zaterdagnacht, laat, zag ik een drumband angstaanjagend bezig zijn in de buurt van een club waar ik op het allerlaatste moment toch niet naar binnen ben gegaan. Thuis was het ineens 6 uur. Op mijn terras, waar ik de binnentuinen overzag, geurde de ochtend naar lente.

N.

NIELS EN VINCENT GAAN NIET NAAR SHEFFIELD

2008-03-26T15:21:00.005+01:00

...en dan had ik jullie nog helemaal niet verteld dat Niels en ik dit jaar niet naar het WK Snooker in Sheffield zullen gaan! Ergens in november, alweer maanden geleden dus, was ik een avond bij Niels thuis en dronken we net voldoende glazen wijn om snode plannen te kunnen smeden. Eindelijk zou onze jongensdroom - nu ja, we spraken er pas een paar jaar over, en eigenlijk pas sinds een jaar echt, en eigenlijk altijd in schertsende zin - uitkomen: in april 2008 zouden we het WK Snooker bezoeken. Dat toernooi duurt wel tweeënhalve week en dat houdt natuurlijk niemand vol, zelfs wij niet - en bovendien, wat is er verder nog te doen in dat plaatsje Sheffield? -, maar: in april 2008 zou het dan eindelijk gaan gebeuren.

Maar dat plan van ons, dat plan waar ik jullie nooit over vertelde, dat gaat dus niet door. Het boeken van WK Snooker-tickets wordt je bepaald niet gemakkelijk gemaakt: je moet namelijk een formulier downloaden en printen van de officiële snookersite, en dan aankruisen welke wedstrijd je wilt zien, en met welke creditcard je alles denkt te gaan betalen daar, en je moet ook reservewedstrijden opgeven, en die vinden dan weer op andere dagen plaats, op andere tijdstippen, voor andere prijzen, en dat formulier moet je dan naar Engeland sturen, en pas weken later hoor je dan eens of je plaatsen hebt, en intussen kun je geen vliegtickets kopen, geen hotel boeken, o, jullie weten niet half welk een gruwel het is om te proberen je jongensdroom in vervulling te laten gaan. Niels zei: weet je wat, we bellen die lui wel gewoon tegen de tijd dat we de tickets telefonisch kunnen bestellen.

Tegen de tijd dat telefonisch boeken mogelijk was, waren al onze favoriete wedstrijden bijkans uitverkocht, was elk hotel in Sheffield en in de nabije omgeving volgeboekt en zei ik nog maar zelden tegen Niels: je derde roman zal gaan over twee jongemannen die vijf dagen in Sheffield rondhangen en af en toe een snookerwedstrijd van dichtbij observeren. Wel zag ik, als andere toernooien op tv waren, steeds hetzelfde aftandse, lodderige, half slapende publiek in beeld komen. Voorheen dacht ik altijd: daar kan ik bij zitten! Daar kan Niels ook bij zitten! Daar kunnen Niels en ik samen bij zitten en dan moedigen we Ronnie aan en zullen we, in tegenstelling tot al die andere toeschouwers, níet in slaap vallen! Zulke gedachten dus had ik al geruime tijd niet meer.

Enige weken geleden trof ik Niels in een café waar iedereen tien jaar jonger was dan ik en waar iedereen ook nog eens rookte. Niels draaide er niet omheen. Hij vertelde me dat onze droom, onze lang gekoesterde wens, onze plannen voor april 2008, dat we die moesten laten varen. Ik herinner me de zin: 'Zet het uit je hoofd, Vince, het gaat niet gebeuren!', al vraag ik me af of Niels die woorden echt heeft uitgesproken. Wel zei hij dat we gek zouden zijn om honderden euro's te besteden aan vervoer en verblijf, hopend dat we een glimp van een eerste of tweede ronde zouden opvangen. Ik haalde mijn schouders op, zei: 'In 2009 gaat het echt gebeuren, Niels', waarop Niels 'Reken maar' zei (ik heb Niels nog nooit 'Reken maar' horen zeggen, maar in dit stukje komen die woorden mooi van pas). Vervolgens kwam er iemand het café binnen die we niet wilden spreken en renden we - zoef! - het café uit. Maar daarover vertel ik jullie graag een andere keer. Om het alvast heel spannend te maken: tijdens dat rennen maakte ik een paar radslagen en ging Niels er met de kas vandoor. Zo, nu jullie weer.

V.

P.S. Als een van jullie waardevolle tips voor ons heeft, opdat we zonder al te veel problemen het WK Snooker 2009 kunnen bijwonen: mail het ons, punk!

DE BELGEN SNAPPEN HET (2)

2008-03-20T14:28:00.005+01:00

I

Hugo Claus dronk nog een glas champagne en vond het wel best zo.

II

De nieuwe plaat van Gorki, Voor Rijpere Jeugd, is hier te beluisteren.

III

Zeer aardige mail van Saskia de Coster. Ze schrijft over Betamax:

‘beetje geweld, beetje tiet, beetje glad
maarrrr
er waren weerhaken - stoer én intelligent boek, een vrij ideale
combinatie
en ja, er waren ook films maar dat is recensentenpraat, om
verwijzingen te beginnen uitpulken - verlatenhotelscene heeft zich
vastgezet in mijn hoofd
enkele opmerkingen omdat je er om vraagt:
poezie in betamax: mag niet
en: modellen eten nooit
wacht, ik dacht dat ik er nog eentje had
nee weet het niet meer
en tout cas: een aanwinst voor de letteren
de max’

Net begonnen in haar laatste, Held. Valt niet tegen tot nu toe, zeg.

N.

EERST WIJN PROEVEN

2008-03-16T12:47:00.002+01:00

Er bleek uiteindelijk niet zoveel te vertellen over het Boekenbal. Ik bezin me nog op een stukje over die avond en vermoedelijk schrijf ik erover tegen de tijd dat het jullie al niets meer kan schelen, maar: wat een leuke avond was dat, zeg. Ik trof veel mensen die vroegen om nieuwe stukjes op deze site, ik praatte bij met stapels oud-collega's (ik kreeg soms de indruk dat 1 op de 3 aanwezigen ooit een collega van me was geweest) en ook maakte ik kennis met iemand die Niels al wel kende maar mij nog niet. Niels stelde ons aan elkaar voor. 'Vincent,' zei ik terwijl ik hem de hand schudde. 'Van Niels en...?' vroeg hij. Ik beaamde dat. Ik heb weinig memorabels gezien: niemand ging met elkaar op de vuist, niemand viel van de trap, en ik zag ook niemand met decorstukken slepen - maar ik vermoed altijd dat alleen de Boekenbalbezoekers-op-leeftijd zulks doen. Ik ben er hoe dan ook te jong voor. Of te oud.

Nu eerst: wijn proeven. Dat vindt plaats in een of andere loods en je kunt er niet pinnen. Als dat maar goed gaat.

V.

BOEKENBAL 2008

2008-03-10T20:41:00.001+01:00

Het heeft even geduurd, maar morgen is dan eindelijk het eerste Boekenbal waarop Niels en ik beiden te gast zijn. Daar móet haast wel een stukje van komen.

V.

DE BELGEN SNAPPEN HET

2008-03-04T19:27:00.004+01:00

I

In het februarinummer van het mooie Vlaamse boekentijdschrift De Leeswolf staat een erg prettige recensie van Betamax. Ze schrijven onder andere:

‘Carels levert met Betamax een beklijvende filmische roman af. Het beschreven decor, gekleurd door Stokerstraten en Tarantinogeweld, is beklemmend in z'n eenvoud, en gaat in één vloeiende beweging over in de analyse van de verhouding tussen geweld en psyche, die de rode draad vormt van het verhaal. Die analyse uit zich in het boek o.m. in enkele zware wetenschappelijk-filosofische dialogen en beschouwingen, maar die maken het verhaal geenszins eendimensionaal. De veelheid aan horreur die de auteur aanwendt om de analyse te spekken, maakt het geheel immers groot genoeg om interessant te blijven. De manier waarop gewelddadige beelden het hedendaagse publiek met een grote frequentie torpederen, verdient bovendien nooit genoeg rake aanklachten.

Carels heeft uit zijn bekende thematiek een surrealistische roman die naam waardig gedistilleerd, een parabel over de consumptiemaatschappij die het gevaar loopt realiteit te worden in de nabije toekomst. Geweldfantasieën sluimeren in elke letter, terwijl requiems die fantasieën heerlijk luister bijzetten. Zoals Neon aaneenhing van cynisme, druipt ook elke pagina van dit werk van de fijnzinnige, bijtende humor.

Zijn stijl is wervelend én wervend, wat niet makkelijk is als je nog maar eens schrijft over hedendaagse onderwerpen als sociale isolatie, terrorismedreiging en een wild om zich heen slaande privacyschending.’ - (c) Peter Verlaak.

II

De nieuwe single van dEUS is hier te beluisteren.

N.

OP DE RADIO

2008-02-12T12:22:00.000+01:00

Woensdag 13 februari, morgen dus, is er interview met mij te horen in VPRO de Avonden, tussen 20.30 en 21 uur op Radio 6.

Luisteren kan via de kabel (frequenties hier), DAB of podcast. Met een snelle internetverbinding is het makkelijk om op de website te luisteren, zowel live als achteraf.

N.

TOEVAL

2008-01-24T02:26:00.000+01:00

Ik zag vanavond The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford en ik dacht: wat een prachtige film. En ik dacht, net nu: wat een toeval. In een film waar het gaat over overeenkomsten en toevalligheden, vond ik het opvallend dat de Australische regisseur Andrew Dominik in 2000 debuteerde met het minstens zo goede Chopper, een film die een enorme springplank bleek voor Eric Bana, zoals deze film dat is voor Casey Affleck. En ik dacht, toen ik dit opschreef: ik debuteerde in 2000 en mijn tweede kwam ook in 2007 uit.

En ik dacht: die Heath Ledger toch. Ook al een Aussie. Ik heb heel goede hoop voor de komende Batman.

N.

2008

2008-01-14T23:41:00.000+01:00

Matig jaar, dat 2008, tot nu toe. En dan moet de wijn nog geplukt worden.

N.

2008 KAN MAAR BETER UITKIJKEN

2008-01-04T14:33:00.000+01:00

Vanmorgen zapte ik langs CNN, waar ik vage 'Breaking News!'-beelden zag van het huis van Britney. Ik zag hoe een vrouw op een stretcher het huis uit gedragen werd, vermoedelijk Britney zelve, en ik vroeg me af: gebeurt dit alles echt? Maar ik zie de laatste dagen wel meer vreemde dingen, want gisteren zag ik David Letterman een baard dragen die hem zeker tien jaar ouder maakte, en eerder deze week zag ik Dustin Hoffman in een clip van - och hemel - 50 Cent spelen.

Misschien wordt 2008 wel gewoon Het Jaar Waarin Alles Kan, dat is best mogelijk, maar ik zeg jullie nu maar vast: Niels en ik gaan nieuwe regels opstellen. We willen geen hippe bijna-gepensioneerde acteurs in clips van mompelende dwazen zien, geen baarden waar ze niet horen en geen aftakelende, kansloze meisjes op stretchers. Verder mag bijna alles.

V.

GEEL PIEKHAAR, LICHTBLAUWE OGEN

2008-01-03T20:46:00.001+01:00

Alwéér zo'n foto van Niels en mij waarvan ik me niet herinner dat hij werd gemaakt. Maar zo te zien lette ik ook niet op de fotograaf en had ik het veel te druk met naar Niels te staren, die zelf overigens wel recht in de lens keek, en die zo te zien net van plan was een paar onsmakelijke geluiden voort te brengen met zijn handen. Ik zag er die dag heel anders uit, met mijn gele piekhaar en mijn lichtblauwe ogen, maar ook Niels zag er heel on-Niels uit. Het kan allemaal ook aan de belichting hebben gelegen, of aan het aantal glazen wijn dat we al tot ons hadden genomen, wie weet die dingen. Ik laat jullie even meekijken.

V.

MIJN WENS VOOR 2008

2008-01-02T16:37:00.000+01:00

Ik zou in 2008 graag verschoond blijven van mannen op leeftijd met een enorme buik en daaroverheen een shirt en daar weer overheen een vest en - want dat is nog het allerergste - een grote hoed op hun hoofd. Ik kom ze regelmatig tegen als ik boodschappen doe, in de supermarkt dus, en het maakt niet uit in welk seizoen ik er kom, want de oudere mannen op leeftijd die zich een cowboy wanen zijn er gewoon altíjd.

Jullie hebben mij in de loop der jaren leren kennen als een tolerant mens. Als iemand met wie je gerust een praatje kunt maken. Als een aimabele jongeman die zelden ergens van opkijkt. Maar allemachtig, geen oude mannen met cowboyhoeden meer in mijn supermarkt in 2008.

Bedankt alvast.

V.

P.S. Bij voorbaat mijn excuses aan alle werkelijke cowboys die deze site lezen.

LAATSTE 2007-LIJSTJE

2008-01-01T12:47:00.001+01:00

Een overzicht van de meest beluisterde liederen op mijn iPod. Hopsakee.

Allemaal een heel gelukkig 2008!

WIJ KUNNEN MEER DAN JE DENKT

2007-12-31T20:06:00.001+01:00

Zie hier.

V.

VINCENT ZAG EN LAS BIJNA NIETS IN 2007

2007-12-30T12:05:00.000+01:00

In 2007 las ik opmerkelijk weinig nieuwe boeken (of ik las ze niet helemaal uit, vaak tot mijn spijt) en zag ik heel weinig nieuwe films. Het vaderschap blijkt nog veel tijdrovender en vermoeiender dan ik had verwacht, en is bovendien de reden dat ik dit jaar zo weinig heb geschreven op deze prachtsite. Sommige lijstjes zijn dus wat korter dan normaal - laten we hopen dat in elk geval het boekenlijstje van 2008 een stuk uitgebreider zal zijn. (Recente boeken van Philip Roth, Michael Chabon, Jeroen Brouwers, André Aciman, A.M. Homes, Nick Hornby en Gerard Reve liggen hier allemaal klaar ter lezing.) Verder staat alles op alfabetische volgorde, zoals het hoort.

JONGETJE VAN HET JAAR

Thijs Schmitz

DAG VAN HET JAAR

11 februari

10 LIEDJES VAN HET JAAR

Arcade Fire, Keep the Car Running
Beirut, A Sunday Smile
Cold War Kids, Hang Me Up to Dry
Duke Special, Last Night I Nearly Died
Feist, 1 2 3 4
Interpol, The Heinrich Maneuver
Keren Ann, Lay Your Head Down
Ray LaMontagne, Within You
The Mountain Goats, See America Right
Patrick Wolf, The Magic Position

10 CD'S VAN HET JAAR

Arcade Fire, Neon Bible
Beirut, The Flying Club Cup
Bonnie 'Prince' Billy, The Letting Go
Feist, The Reminder
Interpol, Our Love to Admire
Keren Ann, Keren Ann
The Mountain Goats, The Sunset Tree
Radiohead, In Rainbows
The Shins, Wincing the Night Away
Amy Winehouse, Back to Black

3 BOEKEN VAN HET JAAR

Opmerking: als ik hier ook boeken noemde van de uitgeverij waar ik werk, waren er 6 boeken van het jaar geweest.

Niels Carels, Betamax
Ian McEwan, Aan Chesil Beach
Jonathan Safran Foer, Alles is verlicht

2 TV-SERIES VAN HET JAAR

24
House, M.D.

9 FILMS VAN HET JAAR

Alles is liefde (2007)
Brief Encounter (1945)
Casino (1995)
The Departed (2006)
El laberinto del fauno (2006)
Little Miss Sunshine (2006)
Lolita (1962)
Marie Antoinette (2006)
Traffic (2000)

V.

JAARLIJSTJES 2007, NU EXTRAGRATIS ZONDER LINKS

2007-12-23T14:31:00.000+01:00

In een soortement van alfabetische volgorde:

De 10 beste nummers gehoord in 2007
Arcade Fire – Keep The Car Running
Daft Punk – Harder, Better, Faster, Stronger (live)
Dan Le Sac vs Scroobius Pip – Thou Shalt Always Kill
Digitalism – Idealism
Editors – Smokers Outside The Hospital Doors
Justice – D.A.N.C.E.
The Killers – When You Were Young
Machinefabriek – Lawine
Kate Nash – Foundations
The Strange Death of Liberal England – Oh Solitude

De 10 beste boeken gelezen in 2007
A.F.Th. – Het schervengericht
Paul Auster – Oracle Night
Michael Faber – The Crimson Petal and The White
Joshua Ferris – Zo kwamen we aan het eind
Steven Hall – The Raw Shark Texts
A.M. Homes – This Book Will Save Your Life
Haruki Murakami – De jacht op het verloren schaap
Haruki Murakami – Hard-boiled Wonderland en het Einde van de Wereld
Chuck Palahniuk – Rant
Carlos Ruiz Zafón – De schaduw van de wind

De 10 beste films gezien in 2007
Börn – Ragnar Bragnason
Caché - Michael Haneke
Children of Men – Alfonso Cuarón
Chinjeolhan Geumjassi – Chan-wook Park
Das Leben der Anderen – Florian Henckel von Donnersmarck
El Laberinto del Fauno – Guillermo del Toro
Immer Nie am Meer – Antonin Svoboda
Red Road – Andrea Arnold
Le Scaphandre et Le Papillon – Julian Schnabel
You, Me and Everyone We Know – Miranda July

N.

IN AANTOCHT:

2007-12-19T12:38:00.000+01:00

De jaaroverzichten van 2007. Ik heb nog nooit zo weinig geschreven als dit jaar, en toch durf ik aan te komen met lijstjes en toptienen. Binnenkort dus. Draag gerust wat ideeën aan bij de comments.

V.

PASSIONATE OVER BETAMAX

2007-12-15T15:18:00.000+01:00

We gaan hier gewoon nog even door met reclame maken voor Betamax. Het literaire tijdschrift Passionate besprak het zeer lovend in het nieuwe nummer:

Niet alleen is de roman doorspekt met beschouwingen over film, het plot zou zeker niet misstaan in een scenario van een verantwoorde Hollywoodthriller.

(Filmproducenten en/of regisseurs kunnen me geheel vrijblijvend mailen op nielscarels@gmail.com.)

en:

De kern van de roman vormt dan ook een kritiek op een maatschappij die niet direct de onze is maar er wel verdacht veel op lijkt. Het mooiste voorbeeld hiervan wordt gegeven door middel van een wetenschappelijke analyse van de film van 'De Betamax-avond'. Hierbij worden alleen de filmische aspecten benoemd als het gaat om een fictief werk. Aan de ervaring van de slachtoffers wordt geheel voorbij gegaan. Dat deze analyse bovendien geschreven blijkt door (een van de hoofdpersonages), werkt zeer beklemmend. Naast een beschouwing over de negatieve uitwassen van onze samenleving is Betamax vooral ook een roman die tot op de laatste bladzijde spannend blijft.

Fijn.

N.

STERREN

2007-12-10T21:02:00.000+01:00

Op Recensieweb is nóg een recensie van Betamax verschenen. Een volstrekt andere recensie. Een behoorlijk goede recensie. Ik citeer:

Gegoten in een filmische stijl, lopen de verhalen van de vijf overlevenden naast en door elkaar. Ze leven in de stad die één groot filmdecor lijkt, waar de Kurosawagracht de Bram Stokerstraat kruist en de kat geroepen wordt door het Godfather-deuntje te fluiten, waar Hitchcock-shots elkaar afwisselen met hysterische clubscènes en Tarantino-achtige geweldsuitingen.

Het is overduidelijk dat Carels Filmstudies heeft gestudeerd. Hij heeft zijn huiswerk goed gedaan, schrijft alsof hij een film aan het schieten is, onderlegt de boel met wat controversiële geesteswetenschappelijke theorieën en doorspekt het hele verhaal overvloedig met filmische verwijzingen. Dit zou een eendimensionaal verhaal kunnen opleveren, maar dat is het verre van. Carels heeft met Betamax een roman geschreven die leest als een surrealistische film.

Misschien dat ik het verkeerd lees, maar het heeft er schijn van dat Caroline Schaberg van mening verschilt met haar collega Maaike van de Voorde, die Betamax twee weken geleden al besprak.

Sterker, het heeft lijkt alsof Caroline het boek in zijn geheel gewoon erg goed vond en dat Maaike voornamelijk de stijl kon waarderen (waarvoor nogmaals dank - het is immers mijns inziens het belangrijkste element van literatuur). Prima, moet kunnen, denk ik dan.

Maar dat beide recensies hetzelfde aantal sterren aan het boek geeft is op zijn zachtst gezegd nogal vreemd. Weg met sterren. Dat zeg ik.

N.

TWEE DINGEN

2007-12-03T22:31:00.000+01:00

Er staat een interview met yours truly op 8Weekly en het is hier te vinden. Echte fans zullen de kleine onjuistheden opvallen, maar soit.

Ze schrijven onder andere:

De structuur van het boek doet denken aan films als Amores Perros, Babel en Magnolia.

Op Recensieweb een recensie waar ze de stijl van Betamax vooral roemen. Beetje jammer dat veel recensenten zulke slechte lezers zijn. Maar goed, dit citaat kan zo in een persbericht:

Carels’ stijl maakt veel goed. Alles wordt op een heel beeldende manier beschreven. Bovendien slaagt hij erin spanning en humor probleemloos met elkaar te vervlechten.

Ook noemen ze me een literaire duizendpoot en schijn ik al vijf verhalenbundels geschreven te hebben.

N.

VEEL GESTELDE VRAGEN

2007-11-15T13:26:00.001+01:00

Op Club Propaganda beantwoord ik de VGV.

N.

ECHT HEEL SPANNEND ALLEMAAL

2007-11-05T20:38:00.000+01:00

Met nog zo'n drie uur te gaan valt er weinig meer te organiseren qua wedstrijd, maar wie hier toevallig langskomt, mag het zeggen: wie gaat er vanavond met de AKO Literatuurprijs vandoor? Ik ben heel benieuwd. Ik heb 2 van de schrijvers gefeliciteerd met hun nominatie, ik heb 2 boeken gelezen, en ik heb 2 boeken in de kast staan. Ik denk niet dat iemand van jullie alle 6 die boeken heeft gelezen, maar ik wil maar zeggen: mijn voorspelling in dezen is niet veel waard.

Ook heel interessant: de Northern Ireland Trophy. Jawel, het snookerseizoen is losgebarsten. Zaterdagavond vertelde ik de hoofdredacteur van de grote uitgeverij nog dat ik zelden naar sport kijk, maar wel naar snooker, en daar moest hij even hartelijk om lachen.

Ik zou wel een kop koffie lusten.

V.

DE GROENE AMSTERDAMMER OVER BETAMAX

2007-11-01T14:59:00.000+01:00

Er staat een zeer lovende recensie in het nieuwe nummer van De Groene Amsterdammer. Zo schrijven ze over Betamax ondermeer:

‘Een beklemmende filmische roman met internationale flair. (...) Carels analyseert feilloos hoe geweld zich verhoudt tot de menselijke psyche en hoe het hand in hand gaat met vervreemding. (...) Hij raakt aan de kwetsbaarheid van ons mens-zijn terwijl het zwarte bloed op iedere pagina dreigt te vloeien. Dat is ontroerend én knap.’

N.

FRAGMENT TE LEZEN

2007-10-24T13:05:00.001+02:00

Op Boekennieuws is een fragment uit Betamax te lezen. Gratis en voor niets. Doe er je voordeel mee en koop daarna dat boek. Goed voor jou, goed voor mij. Het is overigens ook een uitstekend cadeau voor vrienden of geliefden.

N.

FOTOMOMENTEN

2007-10-22T19:04:00.000+02:00

De Melkweg - een gast uit Bali - een dikke kebab - snooker - petanque - wijn - mosselen - housewarmingfeestje - pimpampetkampioen - nachtelijke telefoontjes - kaas - snooker - Guns 'n Roses - bier - techno - een huis in Dubrovnik - een huis in de Pyreneeën - marathon - snooker - Duitsers - Formule 1 - 2 girls 1 cup - Dave Clarke - Soulwax - De perfecte koppijn - Burnout 3 takedown - snooker - Calvados.

N.

BOEK ZOEK

2007-10-17T21:14:00.000+02:00

Het zit me nu al een week dwars: ik ben een boek kwijtgeraakt. Ik kreeg het boek van iemand; ik wilde het namelijk nogal graag hebben, aangezien ik de schrijver ken en ik zijn eerste boek zó veelbelovend vond dat ik er op deze site ooit een stukje over schreef. Onlangs sprak ik hem er nog over aan op een feestje, en vervolgens las ik dat nieuwe boek, en ik las het met vreugde. Het was een goed boek, een wrang boek en een boek dat hier en daar al juichende recensies krijgt terwijl het nog maar net verschenen is. En ik verloor dat boek. Ik kwam er onlangs achter toen ik een beetje quasiverliefd naar al mijn nieuwe boekenaanwinsten wilde staren - dat doe ik immers graag: naar die boeken staren terwijl niemand kijkt en ze een beetje betasten waar het ertoe doet - en plots ontdekte dat dat boek er niet tussen stond. Ik kon het nergens vinden. Het boek was niet langer het mijne.

Ik heb het in de trein gelezen, zoals ik de meeste boeken in de trein lees (probeer maar eens thuis een boek te lezen als er een acht maanden oude baby rondkruipt - lachen, man), en het zou zomaar kunnen dat ik het er heb laten liggen. In die trein dus. Iemand heeft het daar wellicht gevonden en gedacht: wat leuk, een zwerfboek, een boek dat men leest en aan een wildvreemde cadeau schenkt. Maar zo is het dus niet. Ik zou het graag terugkrijgen, dat boek. Ik zou graag mijn zoektocht staken. Ik wil niet langer stapels overhoop hoeven halen, vergeefs kasten leegruimen en alles ontredderd weer terugzetten, en ik wil ook niet meer heel de tijd geconfronteerd worden met het gemis.

En met die schaamte. O, de schaamte, de schaamte...

V.

EEN RECENSIE

2007-10-12T14:19:00.000+02:00

Het Noordhollands Dagblad schreef:

‘Het boek is een wonderlijke mix van horror en psychologisch tijdsbeeld. Alles lijkt akelig precies op ons huidige tijdgewricht. Zijn hoofdpersonen en hun (...) zoektocht naar geluk weet Carels trefzeker neer te zetten. (...) Wie weet wat we over een aantal jaar nog voor moois van hem kunnen verwachten.’

N.

THIJS, BIJNA 8 MAANDEN OUD

2007-10-07T17:48:00.001+02:00

We leren langzamerhand wat Thijs allemaal wel en niet leuk vindt. Hem op je schouders nemen en voor de spiegel gaan staan is bijvoorbeeld heel leuk. Hem beletten van de kattenbrokjes te eten is niet leuk. Hem met een fles water laten spelen die hij omgooit en door de hele kamer heen rolt is leuk. Tegen hem zeggen dat het tijd is om naar bed te gaan is niet leuk - vooral ook omdat hij er nog geen woord van verstaat, en dus enigszins verrast achterblijft in zijn kamertje met alle lichten uit.

Ook tv kijken vindt Thijs leuk, maar we proberen hem er voorzichtig aan te laten wennen. Hij is dol op alles met felle kleuren en flitsen, maar we lazen ergens dat baby's nog niet alle beelden juist interpreteren, en dat beelden die wij volstrekt normaal vinden, baby's grote angst kunnen inboezemen. Elke keer dat ik zap en Thijs op schoot zit, ben ik bang dat ik op iets stuit wat hij verkeerd interpreteert en waar hij nachtmerries van kan krijgen. MTV2 gaat nog net, en snooker ook, maar voor je het weet zap je langs Winston G. en kun je Thijs een uur lang troosten en hem beloven dat zo'n monster heus niet onder z'n bed ligt.

Thijs is bijna acht maanden oud. We vermoeden dat hij nu twee woorden begrijpt: zijn eigen naam en het woord 'nee', dat hij voornamelijk te horen krijgt als hij naar een stopcontact kruipt om wat stekkers van plaats te verwisselen of erop te knagen met zijn ene tand. Ook hier is interpreteren nog erg lastig voor hem, want tot nu toe lijkt hij het woord 'nee' vooral te begrijpen als 'even wachten, doen alsof je heus niets van plan was, en dan snel weer verder'.

De stapel onuitgelezen boeken neemt hier intussen bespottelijke vormen aan.

V.

WEER AAN HET WERK

2007-10-05T18:14:00.000+02:00

Ondanks dat Betamax net een week in de winkel ligt vond ik het vandaag wel weer tijd om verder te gaan met mijn nieuwe boek. Net schreef ik:

In het boek ging het over een doolhof dat was aangelegd op de bodem van een meer.

Dat leek me wel wat. Volstrekt nutteloos en toch op een onbestemde manier mooi.

In dat doolhof, in het midden ervan, was een gat. Een diep, zwart, gapend gat. Als je goed keek, kon je een ladder zien. Ging die ladder naar een ruimte die begrenst was, waar muren simpelweg een kamer vormden, en waar een bank en een lamp en een tafel stonden? Of was de ladder daar net iets té zichtbaar en had de lezer op iets gestuit dat beter verborgen was gebleven?

Ondertussen luisterde ik naar Fink.

Wat een mooie herfstdag, mensen.

N.

ZO WAS HET ALS HET WARE

2007-10-01T13:58:00.000+02:00

Aan het verslag van Vincent heb ik weinig meer toe te voegen. Vanaf vandaag zal trouwens alles wat met mijn nieuwe roman Betamax te maken heeft hier verschijnen.

update
Janneke Jonkman schreef ook een mooi verslag over de presentatie. En wel hier.

Mocht je ook je ei kwijt willen over het boek, of op je site of blog er iets over geschreven hebben, laat het me weten. Op niels_en_vincent@hotmail.com, op nielscarels@gmail.com of in de comments. Echt, ik kan het aan.

N.

LEES BETAMAX!

2007-09-30T15:29:00.000+02:00

Toen ik op Niels' boekpresentatie Walter Vandenb binnen zag komen, was het eerste wat ik tegen hem zei: 'Luister, je gaat hier vanavond niet weg vóórdat je je nieuwe boek voor me hebt gesigneerd.' Want ook Walter had een nieuw boek geschreven, dat een week eerder werd gepresenteerd en dat op de dag van Niels' presentatie heel mooi werd besproken in Het Parool, maar op die presentatie van Walter was ik dus niet aanwezig geweest (ik was die dag heel druk bezig Thijs op te voeden), en dat nieuwe boek wist ik pas later te bemachtigen, maar nu, in het café bij het zwembad waar Niels' boek ten doop werd gehouden, dacht ik: ik zal die Walter eens te grazen nemen en hem dwingen tot een mooie opdracht. Welnu: Walter was het met me eens. Hij was in een goede bui - al kan ik me niet herinneren hem ooit in een slechte bui te hebben gezien.

Intussen was het natuurlijk Niels' avond. Dat kon je zien aan zijn stropdas, zijn nieuwe overhemd, de grote stapels exemplaren van Betamax, het vrijwel voltallig aanwezige personeel van zijn uitgeverij en de indrukwekkende pen die Niels die dag cadeau had gekregen en die hij gebruikte om handtekeningen en opdrachten te schrijven waar je maar wilde, bij voorkeur in zijn nieuwe prachtroman natuurlijk, maar alles was mogelijk.

Terwijl M10 een en ander in goede banen leidde (hij was al een in-goede-banen-leider toen we nog literaire avonden organiseerden met ons tijdschrift Nymph, en hij is het nog steeds), lazen Niels' vrienden om en om een fragment voor uit Betamax. Janneke en ik hadden ons fragment wellicht iets beter kunnen voorbereiden, want ik vergat ergens dat het mijn beurt was om iets te zeggen en Janneke las per ongeluk mijn tekst voor, maar het was een heuglijke gebeurtenis en niemand gaf ons het boze oog. Dat we de voordracht in zwemkledij hielden, leek de menigte te bekoren - we droegen natuurlijk allemáál zwemkledij, maar de een deed het wat opzichtiger dan de ander.

Na het officiële gedeelte nam Niels plaats aan de tafel met de stapels boeken en sprak ik met de andere aanwezigen. Daar kwamen curieuze zinnen aan te pas als: 'Dat deed je heel leuk, dat voorlezen. Je acteerde er zelfs een beetje bij', 'Ben jij Vincent Schmitz van Prometheus? Dan sta jij op mijn bellijstje!', 'Voor minder dan 10.000 exemplaren doe ik het niet', 'Dus jij bent nu de Vincent over wie ik al zoveel heb gehoord', 'Hoe had Thijs geheten als jullie een dochtertje hadden gekregen?' en 'Als we gaan zoenen, bedoel je toch op de wang, hoop ik?' Ook sprak ik met Niels' moeder, die heel de avond heel, heel trots stond te zijn - en terecht natuurlijk - en met een man wiens nieuwe boek ik diezelfde dag óók al had bemachtigd, maar dat had ik dan weer niet bij me, dus van signeren kwam weinig terecht.

Toen ik na veel rosé en rode wijn het Marnixbad wilde verlaten en Niels met zijn pen iets gedenkwaardigs in mijn exemplaar van Betamax had geschreven, keek ik nog één keer naar de zwemmende mensen onder ons. Ik dacht maar twee dingen op dat moment: 1) ooit zwom ik hier met mijn vader, en 2) waar is Walter Vandenb verdorie gebleven?

V.

DODI

2007-09-23T16:06:00.001+02:00

Toen ik onze kat Noni vanmorgen riep, klonk het als Dodi, dus dan weet je het wel: die verrekte verkoudheid is terug. Eerst heb ik vier weken achtereen lopen hoesten en probeerde ik allerlei hoestdrankjes en pilletjes door elkaar, waaronder enkele codeïnetabletten. Op dat codeïnedoosje stond 'oppassen met alcohol', maar dat werd nergens verder verklaard, dus ik liet de wijn maar even staan. Na drie dagen codeïne hoestte ik nog steeds, dus het enige merkbare effect was dat ik niets meer dronk. Ik stopte met de codeïne en hopsakee, twee dagen later was de hoest weg.

En nu dit. Ik ben vanmiddag meteen naar de supermarkt gegaan om een pak gebalsemde zakdoekjes te kopen en heb thuis een stapel sinaasappels uitgeperst, want verkoudheid is natuurlijk hartstikke leuk, maar ik ben feitelijk nog doller op genezen. Vooral snel genezen zonder buitensporig lijden heeft mijn voorkeur. Iemand als ik kan dit toch helemaal niet gebruiken? Donderdag bijvoorbeeld ga ik samen met schrijvende vriendin Janneke een fragment uit Niels' nieuwe prachtroman voorlezen, in zwemkledij, dat ook nog eens, en als ik ergens een stuk proza voordraag, dan wil ik verstaanbaar spreken, zonder gesnotter en zelfbeklag.

Ik ben daar erg trots op, dat boek van Niels. En ik heb het niet eens zelf geschreven. Ik heb het boek nú al een boel keer gelezen, terwijl het nog niet te krijgen is in de winkel. Vanaf woensdag is het daar overigens wel verkrijgbaar, sms'te Niels me, dus ga het maar snel halen, als je weet wat goed voor je is.

Verder geen nieuws. Ik ga een beetje ach-en-wee doen tegen vrouw en zoon, en me verheugen op betere tijden. Jullie horen snel weer van me.

V.

P.S. Ik heb Britney gemist bij de MTV Awards, maar er hier en daar iets over opgevangen. Komt het nog wel goed met dat meisje?

JA HOOR

2007-09-19T23:17:00.000+02:00

Die zomerstop heeft wel weer lang genoeg geduurd, wat jullie?

Niels en ik komen terug. Met nieuwe stukkies. Met nieuwe meningen. Nieuwe regels en richtlijnen. We komen terug met nieuwe teksten voor jong en oud.

Je zult nog wensen dat de zomer nooit voorbij was gegaan.

V.

DIT KAN GEEN TOEVAL ZIJN

2007-09-06T18:14:00.000+02:00

Drie maal raden op welke pagina onderstaande zin staat in de onverbiddelijke bestseller Betamax.

Je koopt kleren, een auto, een huis dat je inricht naar het voorbeeld van pagina 267 van de Ikea-catalogus.

Het is een teken.

N.

NIEUWE LITERATUUR IN DE NIEUWE ANITA

2007-08-22T12:26:00.000+02:00

Op 21 september aanstaande vindt in De Nieuwe Anita aan de Frederik Hendrikstraat 111 te Amsterdam een literaire avond plaats. Vier schrijvers en twee dichters zullen voordragen uit gepubliceerd en ongepubliceerd werk.

Niels Carels debuteerde met de roman Neon. In september zal zijn nieuwe roman Betamax verschijnen bij uitgeverij Van Gennep.

Froukje van der Ploeg ontving de schrijversbeurs van Hollands Maandblad. Ze schreef de dichtbundel Kater, die in 2006 uitkwam bij uitgeverij Nieuw Amsterdam.

Dichter Eus doet in het VPRO-programma de Avonden wekelijks verslag over zijn bundel in wording Gedwongen Omgang, die hij bij de Bezige Bij zal uitbrengen. Hij speelde een hoofdrol in de documentaire Slammers, over podiumdichters.

Het debuut Sneeuweieren van Ricus van de Coevering zal in oktober uitkomen bij uitgeverij Van Gennep. Hij ontving voor deze roman een beurs van het Amsterdams Fonds voor de Kunst.

Van Martien Bos werden verhalen opgenomen in verschillende tijdschriften en verzamelbundels. Voor de GPD-dagbladen tekent hij wekelijks een schrijversportret.

Lucas Winnips debuteerde bij uitgeverij 521 met de verhalenbundel Louise Honing. Bitterkomische verhalen die doen denken aan de oude Jiskefet, aldus de Volkskrant.

De muziek van de avond is in handen van Trauma Club. De melancholische nummers zullen akoestisch worden gebracht door de Fins/Zweedse multi-instrumentalist en rasrocker Jani Erickson.

De deuropbrengst van de avond zal geheel ten goede komen aan Amnesty International. Speciale aandacht zal worden gevraagd voor Shi Tao. Deze Chinese journalist, schrijver en dichter is in China tot tien jaar cel veroordeeld wegens het versturen van een e-mail naar vrienden in de VS. Officieel wordt hij ervan verdacht staatsgeheimen naar het buitenland te hebben gestuurd. Zijn mail betrof de officiële richtlijnen die journalisten van de autoriteiten in 2005 ontvingen voor berichtgeving over de herdenking van het bloedbad op het Tiananmen-plein in 1989.

Programma
20.00 uur Deur Open

21.30 uur Froukje van der Ploeg
21.40 uur Niels Carels
21.50 uur Martien Bos

22.00 uur Trauma Club: acoustic set

22.30 uur Lucas Winnips
22.40 uur Ricus van de Coevering
22.50 uur Eus

23.00 uur Trauma Club: acoustic set