2005 IS HET NIEUWE 2004

I
Gisteravond mocht Martijn Krabbé even aanschuiven bij RTL Boulevard. Veel heb ik er niet van opgevangen, maar wel hoorde ik iemand hem de vraag stellen of hij Jaws kende. 'Nee,' zei Martijn olijk, 'dat is van voor mijn tijd.'

Pardon? Van voor zijn tijd?

Jaws is toch een klassieker? Een van de Films der Films? Jaws behoort toch tot onze algemene kennis als het ware? En Martijn Krabbé is toch ook al een jaar of 45? Wat is dat dan voor ongepast gekoketteer met je zogenaamde jeugdigheid? En met je stuitende onwetendheid? Je kunt toch gewoon 'Nee' antwoorden en je dan ergens in een hoekje gaan zitten generen? Of liegen? Waarom niet gewoon liegen verdorie?

Ik dacht later: in 2005 zijn we misschien wel verlost van zulk wangedrag.

II
Mijn nieuwe bril is er! Ik moet er nog aan wennen, maar ik heb er alle vertrouwen in dat het een stap voorwaarts is. Alweer. Spreek me gerust eens aan op msn, dan toon ik je die bril. Ik heb die webcam al niet meer gebruikt sinds de week dat we hem aanschaften, dus ik moet het spinrag er eerst even af kloppen, maar laat dat je niet afschrikken.

III
In de binnenstad waren jongens rotjes aan het rondgooien. Ik schrok nogal toen er eentje vlak voor mijn voeten belandde. Ik maakte een sprongetje. Elsie moest daar hartelijk om lachen.

Ik dacht vlak daarop: in 2005 hebben sommige van die jongetjes misschien wel een paar ledematen minder.

IV
Nu we dan toch van jaar wisselen: er is iets wat ik in 2005 niet meer wil lezen. Of horen. Ik lees steeds vaker - voornamelijk in de kranten waarop ik geabonneerd ben - dat iemand 'zijn stinkende best doet'. Ik gruw van die uitdrukking. Ik ben een vredelievend mens, maar de keren dat ik van weerzin een krantenpagina verfrommelde zonder een artikel eerst rustig uit te lezen, zijn inmiddels talrijk. Ik vind zelf de uitdrukking 'je best doen' al ruim voldoende. Dat mag. Ik begrijp niet wat dat stinken ermee te maken heeft.

Nog veel erger is: 'hij deed letterlijk zijn stinkende best'. Het gebruik van het woord 'letterlijk' bij uitdrukkingen waarbij je je helemaal niets letterlijks voor kunt stellen, dat kunnen we in 2005 misschien ook wel eens afschaffen. Of bestraffen. Ik ben lang niet zo tolerant als je altijd wel dacht.

V
Mango's! Ik heb ze recentelijk weer ontdekt. Eten jullie ze wel eens? Ik pakte er pas een op in de supermarkt, vrij impulsief. Ik hield hem in de hand, ik woog hem, ik draaide hem eens rond. Dat hoor ik namelijk vaak: dat je zo'n mango een beetje moet keuren voor je hem meeneemt. Zomaar de eerste de beste mango in je karretje leggen is vragen om problemen. Ik mag het ook graag zeggen: 'mango'. Soms zelfs een paar keer achter elkaar: 'mangomangomango'. Ja hoor. Hoe dan ook: mango's! Eet ze! Ook in 2005.

V.

FUCK 2004!

Door de bank genomen een niet al te best jaar, dat tweeduizend en vier. Iedereen een goede nacht toegewenst en tot in 2005. Ofzo.

N.

DE BELOOFDE JAAROVERZICHTEN

Onlangs plaatste ik hier een overzicht van de 21 Liederen Die Ertoe Deden In 2004 (zie mijn stukje van 15 december). Ik beloofde meer jaaroverzichten. Welnu, hier zijn er wat.

---

CD VAN HET JAAR
The Shins, Chutes Too Narrow

BIOSCOOPFILM VAN HET JAAR
Lost in Translation

TV-SERIE VAN HET JAAR
24

SITE VAN HET JAAR
Niels en Vincent Doen Hun Ding

VIDEOCLIPS VAN HET JAAR
Freestylers, Push Up
Britney Spears, Toxic

OPTREDEN VAN HET JAAR
Interpol in Paradiso te Amsterdam (22 november)

GEBEURTENIS VAN HET JAAR
Els en Vincent trouwen in Delft (20 augustus)

VIRTUEELSTE FESTIJN VAN HET JAAR
Het Virtuele Niels en Vincent Jubileum Festijn (24 juni)

WEEMOEDIGSTE FESTIJN VAN HET JAAR
Afscheidsfeest literair tijdschrift NYMPH (12 februari, Private Banx te Amsterdam)

SPEELGOED VAN HET JAAR
Mijn iPod

LEUKSTE PLAN WAAR TOT NU TOE NIETS VAN KWAM
Niels en Vincent willen samen een boek schrijven (zie stukje van 21 januari)

DE 5 STOERSTE BOEKEN DIE IK DIT JAAR LAS (en waaraan ik zelf niet heb meegewerkt)
Paul Auster, Orakelnacht
Michael Cunningham, De uren
Jonathan Lethem, De burcht van eenzaamheid
Ian McEwan, Ziek van liefde
Philip Roth, Het complot tegen Amerika

DE 8 STOERSTE FILMS DIE IK DIT JAAR (eindelijk) ZAG
Apocalypse Now Redux
Big Fish
Dark Water
Identity
Lost in Translation
Mystic River
O Brother, Where Art Thou?
Pieces of April

---

De inspiratie is even op. Missen jullie hier nog lijstjes? Laat het weten bij de comments.

V.

ZIE ONS HIER EENS LIGGEN

Ja, ik ben in een dolle bui vanavond. Daarom toon ik jullie ook nog eens een oude klassenfoto waarop je Niels en mij ziet liggen. Deze foto stamt uit de tijd dat we samen in een Vlaamse klas zaten, bij juffrouw Lieve. Ach wat, bekijk die foto gewoon. Het is de bovenste, en onder de foto staat precies wie wie is.

V.

ONZE EIGEN WIJN!

Het moest er eens van komen. Niels en ik, wij hebben nu onze eigen wijn. Voor een voorproefje verwijs ik jullie graag naar deze site.

Leuk voor de laatste feestdagen, zullen we maar zeggen.

V.

NIET ECHT DE ZINNIGSTE REACTIE

Ik had dus nooit eerder van het woord 'zeebeving' gehoord.

V.

15 JAAR LATER

Al dat schrijven heb ik vermoedelijk van mijn vader, dat mag hier best wel eens gezegd worden. Mijn vader was al op jonge leeftijd voorzitter van een Nederlandse Elvis Presley-fanclub. Vanaf die jaren was hij een boekjesmaker. Hij schreef later bijvoorbeeld een reeks boekjes waarin Elvis’ leven van dag tot dag werd gevolgd. En op den duur leek hij zelfs fanclubs op te richten om maar boekjes te kunnen maken, zoals de Nederlandse John Travolta-fanclub, de eerste Drukwerk-fanclub en ten slotte de fanclub voor een obscuur Amsterdams coverbandje (met bijpassende obscure spelfout in de naam), Pink Pettycoat. Dat bandje blijkt nog steeds te bestaan, en op hun website is de enige mij bekende internetverwijzing naar mijn vader te vinden.

Midden jaren tachtig vertelde hij me dat hij aan een boek was begonnen. Dat moest een roman worden, neem ik aan. Voorzover ik weet heeft hij dat plan algauw weer aan de kant gezet. Toen zijn huis werd leeggehaald, na Kerstmis 1989, is er niets van aangetroffen.

Begin 1988 belde hij me op met de vraag waarom ik eigenlijk geen boekjes maakte. Daar keek ik een beetje van op. Ik was elf jaar, moet je weten. In die jaren was ik nogal obsessief bezig met films. In de praktijk kwam dat neer op heel veel films kijken, veel boeken bestuderen (naslagwerken waren favoriet), en vooral veel lijstjes maken. Nu ja, daar kon je net zo goed zelf boekjes van maken, vond mijn vader. Als ik elke maand zorgde voor nieuwe kopij en illustraties, bracht hij die naar een Amsterdamse drukker en dan maakte hij er boekjes van. We noemden het blad Hollywood en gedurende twee jaar verscheen er elke maand een nieuw nummer, in een oplage van tien exemplaren, die ik vervolgens voor 1 gulden per stuk doorverkocht aan familieleden. Die kopij van mij kwam overigens voornamelijk neer op het in mijn eigen woorden navertellen van wat anderen al hadden geschreven, eindeloze opsommingen en – zo vermoed ik – veel uitroeptekens. Maar wat wil je, ik was elf.

Ik kreeg wekelijks enveloppen vol met illustratiemateriaal toegestuurd van mijn vader (hij woonde al jaren niet meer bij ons). De bergen filmsterrenfoto’s stapelden zich op in mijn kamer. Hij nam filmklassiekers en Oscar-uitreikingen voor me op, die we samen bekeken als ik bij hem thuis was. We waren beiden opgelucht toen ik twaalf werd en we niet langer veroordeeld waren tot de Alle Leeftijden-films in de bioscoop.

Ik herinner me hoe de stapel papier terugkwam van de drukker en ik de blaadjes op zijn vloerbedekking gezeten tot A5-formaat vouwde en er nietjes doorheen sloeg. Ik herinner me de grote rammelende typemachine waarop ik alles schreef: een cadeau dat ik kreeg toen ik eindelijk mijn zwemdiploma haalde. Ik herinner me de vele bezoeken aan filmboekenwinkels, waar we samen uren op zoek waren naar nieuwe aanwinsten voor mijn verzameling.

En ik herinner me Kerstmis 1989.

V.