Londen was prachtig, jongens en meisjes. Elsie en ik waren erheen voor 5 dagen, met onze digitale camera. Nooit geweten dat je daar zo veel leuke dingen mee kunt doen. Jammer dat Elsie 1 dag behoorlijk ziek was, anders waren er nóg meer leuke dingen van gekomen. Je vindt Els en mij overigens niet in de hippe, trendy gelegenheden waar Niels eerder deze week over schreef. Wel vind je ons volop in de parken, in musea, in allerhande vestigingen van Starbucks en de Pizza Hut, in antiquariaten, op terrasjes, in de metro en - nog maar eens - in parken. Eergisteren deed ik een poging het hotel terug te vinden waar ik in 1987 met mijn vader logeerde, maar probeer het maar eens: je verplaatsen in het jongetje van tien dat je ooit was. Niets is nog herkenbaar. Volgens mij hebben ze ergens tussen 1987 en nu enkele straten verlegd en dat hele hotel met de grond gelijk gemaakt. Anders valt het niet te verklaren.
Weet je wat heel frustrerend is? Twee nachten achter elkaar wakker gemaakt worden door het brandalarm. En dan half aangekleed tien etages naar beneden schuifelen. Nergens rook of vuur te bespeuren. En dan buiten voor het hotel constateren dat het alarm weer weg is. En dan maar terug naar binnen gaan.
Bij thuiskomst gezien dat Niels flink heeft huisgehouden op de site. Hij gaat voor een bikkelhard imago, zie ik. Zo staat er een wat potsierlijke disclaimer op onze site over mensen die we al dan niet mogen en zinnen als 'wij schrijven wat wij willen'. Ik denk dat ik die disclaimer a) maar eens moest herschrijven of b) geheel moest schrappen. Dat hele woord 'disclaimer' alleen al, wat een onzin. Maar goed, ik ben hier natuurlijk niet de baas, al ben ik de oudste, zoals jullie kunnen zien aan die prachtbio's van ons, rechtsboven in beeld.
Ook zag ik bij de comments dat Niels en Thomas van Aalten een semi-aanvaring hebben gehad hier. Ik houd me daar verre van. Wat ik van Van Aaltens boeken vind, mag bekend verondersteld worden, maar aan gebekvecht hier ga ik geen tijd besteden, rode pen of niet.
Ten slotte: Johnny Cash dood, inderdaad. Maar afgelopen week ook Leni Riefenstahl en vandaag ook nog eens John Ritter. Blijven er nog bekende mensen over op die manier? En loont dat sterrendom nog wel? Het is een eersteklasticket naar een snelle dood als je het mij vraagt.
Ik duik dus even onder voorlopig. Incognito. Je herkent me aan een groene hoed met veer en een rode clownsneus. Clowns zijn doodeng, maar bovenal onaantastbaar.
V.
OMDAT ALLEEN TEKST OOK HEEL STOER IS
Literatuur, Film, Muziek en Andere Fijne Zaken
vrijdag 12 september 2003
Johnny Cash óók al dood
Ze gaan met hele volkstammen tegelijk. En de warmte is toch echt wel voorbij. Maar Johnny Cash is heengegaan. Vorige maand nog in de running voor een heuse MTV-award, het doet er heden allemaal niet meer toe. Dag John! De groeten aan Mike, Charles en alle andere helden die we verloren deze zomer.
Over doden gesproken, Six Feet Under begint binnenkort weer. Op een fatsoenlijke tijd voor alle mensen die vroeg op moeten. Niet te missen drama van de hoogste plank, mensen.
Het podium is vrij, de fans wachten: Vincent, stap in de ring en doe je ding!
N.
Over doden gesproken, Six Feet Under begint binnenkort weer. Op een fatsoenlijke tijd voor alle mensen die vroeg op moeten. Niet te missen drama van de hoogste plank, mensen.
Het podium is vrij, de fans wachten: Vincent, stap in de ring en doe je ding!
N.
donderdag 11 september 2003
Ik zei het 27 juni al
"PS Spel- en grammaticale fouten zijn van mijn hand. Ik hoop dat Vincent het fatsoen heeft om waar ik die maak - en ik heb al verbeteringen gezien -, ze te wijzigen. Ik mag dan een Belangrijk en Huiveringwekkend Schrijver zijn, grammaticaal ben ik zo goed als dyslectisch. De pientere geesten onder jullie zullen dit vanzelfsprekend betitelen als charmant of excentriek. Ikzelve houd het op een teken van geniale gekte."
N.
N.
woensdag 10 september 2003
Als je flauw wil zijn, doe het dan goed
Er zijn van die mensen die zich in de comments verschuilen achter meerdere namen. Da's prima, hoor. Zielig, maar prima. Als je denkt anoniem te zijn op het internet dan ben je nog dommer dan ik dacht.
Uitdaging voor de (amateur)hackers onder jullie: wat kun je met deze informatie?
We hebben het hier over Evy18, boekenbimbo én lolita100986.
N.
Uitdaging voor de (amateur)hackers onder jullie: wat kun je met deze informatie?
We hebben het hier over Evy18, boekenbimbo én lolita100986.
N.
Onzeker Feuilleton
Dat verhaal, waar ik het laatst over had, ik smijt het bij wijze van proef hier neer. Als een soap. Meer? Laat het weten. Niet? Ook goed. Dan stuur ik het naar een blad en verdien ik er nog wat aan. Jullie kopen wel allemaal De Verhuizing neem ik aan?
Niels Carels
WAARSCHUWINGSBORDEN
Have another drink, my son
Enjoy another cigarette
’Cos it’s time you realise
You’re just an average man
Turin Brakes
‘Het is helemaal niet vreemd dat ik hier alleen sta,’ zei hij zachtjes tegen zichzelf, ‘niemand die het ziet. Doe maar rustig aan, loop kalm nu verder, laat je blik omzichtig langs de panden gaan, kijk, daar gaat een vogel met een takje, hij bouwt een nestje.’
Vieze steden trekken vieze mensen, maar hier, in de blinkende hygiëne van deze metropool droegen zelfs de zwervers driedelig grijs en waren scherp geschoren. Het oneindige glazen dak dat als een zilverkleurige snelkookpan het zonlicht reflecteerde, had geen vlek, geen enkel teken van nalatigheid.
Hij begon te lopen, over de rubberen tegels die zijn tred een vluchtig tempo dicteerde. Het mocht gerust een wonder heten dat hij hier terecht was gekomen. Naar een wekenlange tocht, terwijl hij geld verdiende door benzine te verkopen die hij mengde met sigarettenas, tomatensap en zeep, had hij zijn insectenbeten weten te verhullen met een lange, slank gesneden jas. De meest in het oog springende bulten had hij weggewerkt met vloeibare make-up. Het middel was verkrijgbaar in iedere benzinepomp en kostte naar verhouding bijna niets.
Terwijl hij liep, tussen een mechanisch gevoerde massa van uniform geklede overheidsbeambten, bleef hij staren naar zijn digitale kaart, in de hoop eindelijk het gehoopte pastelkleurige kruis te zien. Vooralsnog bleef het bij zachte, maar zich steeds sneller herhalende trillingen.
Hij was veroordeeld tot de rechte lijn van de transportband, en hoe langer hij erop bleef, des te vager werden de trillingen. Bij de eerste afslag stapte hij af, ging zitten op een klein bankje waarvoor een nog kleinere fontein geplaatst was, en schakelde de digitale kaart uit.
(Meer Volgt. Of Niet.)
N.
Niels Carels
WAARSCHUWINGSBORDEN
Have another drink, my son
Enjoy another cigarette
’Cos it’s time you realise
You’re just an average man
Turin Brakes
‘Het is helemaal niet vreemd dat ik hier alleen sta,’ zei hij zachtjes tegen zichzelf, ‘niemand die het ziet. Doe maar rustig aan, loop kalm nu verder, laat je blik omzichtig langs de panden gaan, kijk, daar gaat een vogel met een takje, hij bouwt een nestje.’
Vieze steden trekken vieze mensen, maar hier, in de blinkende hygiëne van deze metropool droegen zelfs de zwervers driedelig grijs en waren scherp geschoren. Het oneindige glazen dak dat als een zilverkleurige snelkookpan het zonlicht reflecteerde, had geen vlek, geen enkel teken van nalatigheid.
Hij begon te lopen, over de rubberen tegels die zijn tred een vluchtig tempo dicteerde. Het mocht gerust een wonder heten dat hij hier terecht was gekomen. Naar een wekenlange tocht, terwijl hij geld verdiende door benzine te verkopen die hij mengde met sigarettenas, tomatensap en zeep, had hij zijn insectenbeten weten te verhullen met een lange, slank gesneden jas. De meest in het oog springende bulten had hij weggewerkt met vloeibare make-up. Het middel was verkrijgbaar in iedere benzinepomp en kostte naar verhouding bijna niets.
Terwijl hij liep, tussen een mechanisch gevoerde massa van uniform geklede overheidsbeambten, bleef hij staren naar zijn digitale kaart, in de hoop eindelijk het gehoopte pastelkleurige kruis te zien. Vooralsnog bleef het bij zachte, maar zich steeds sneller herhalende trillingen.
Hij was veroordeeld tot de rechte lijn van de transportband, en hoe langer hij erop bleef, des te vager werden de trillingen. Bij de eerste afslag stapte hij af, ging zitten op een klein bankje waarvoor een nog kleinere fontein geplaatst was, en schakelde de digitale kaart uit.
(Meer Volgt. Of Niet.)
N.
dinsdag 9 september 2003
DROP DIE BEAT
Zat ik gisternacht nog te zeiken dat er geen spannende hiphop meer is, vanochtend bedacht ik me: man, je hebt toch Peaches?
N.
P.S. Ik ben nogal van slag, sinds de afwezigheid van Vincent. Vandaar dit soort vage posts. Sorry hé.
N.
P.S. Ik ben nogal van slag, sinds de afwezigheid van Vincent. Vandaar dit soort vage posts. Sorry hé.
VETTE SLANG
Abonneren op:
Posts (Atom)