The Road van Cormac McCarthy is mogelijk het beste boek dat ik dit jaar heb gelezen.
V.
OMDAT ALLEEN TEKST OOK HEEL STOER IS
Literatuur, Film, Muziek en Andere Fijne Zaken
woensdag 3 december 2008
woensdag 12 november 2008
OUDE JAZZ
En plotseling luister ik alleen nog naar oude jazz. Waarom dat nu weer? Ik kocht en zocht cd's van Miles Davis, Charles Mingus, John Coltrane, Sonny Rollins en Bud Powell, zette alles op de iPod, en ineens luister ik er elke dag naar. Zou het een fase zijn? Zou het met dat vermaledijde ouder worden te maken hebben? Zou het iets voor dertigers zijn? En wat zou de volgende stap dan wel zijn? Koop ik straks een trompet? Draag ik in de nabije toekomst alleen nog zwarte kledij? Gaat dat wel goed?
V.
V.
dinsdag 4 november 2008
OUDER WORDEN
Vanavond trof ik Niels in het Ierse café waar we soms komen, en ik zei hem: 'Sinds ik op die middelbareschoolreünie ben geweest, maak ik me niet meer zo druk over mijn gewicht.' Ik sprak daar ware woorden, want op de reünie waren veel mensen groter dan ik ze ooit had gezien. Ik praatte er zelfs met een mevrouw die het redelijk knappe meisje dat ze vroeger eens was gewoon had opgeslokt. Toen ze me haar naam noemde, schrok ik me een hoedje.
Niels en ik praatten over de Dingen des Levens, we doen dat al elf jaar, zo lang alweer, ik herinner me nog goed hoe we elkaar in 1997 voor het eerst ontmoetten aan de bar van een teloorgegaan café, maar... waar was ik? O ja, Niels zei me dat vrijwel niemand meer deze site bezoekt, en dat degenen die er tóch nog komen volgens onze teller eigenlijk naar andere dingen op zoek zijn. Hij vond dat ik maar weer eens iets moest schrijven. Hij zei: 'Als je nu vanavond eens naar die Amerikaanse verkiezingen kijkt en dan live wat snerpende commentaren geeft op de site, is dat niet iets?' 'Nee,' zei ik, heel vastberaden, terwijl ik me afvroeg of je het woord 'snerpend' wel op die manier kan gebruiken, tot ik bedacht: Niels is een tovenaar met woorden, dus hij mag dat.
'Sinds ik op die middelbareschoolreünie ben geweest, maak ik me lang niet meer zo druk over mijn wijkende haargrens,' zei ik tegen Niels, en we proostten nog eens. Ik dronk een rode wijn en hij een Pint Guinness, en ik dacht: bijna 32 alweer, wij beiden, en straks is er een zwarte president, of een stokoude, dat kan ook nog, en ik zal er niets snerpends over zeggen.
V.
Niels en ik praatten over de Dingen des Levens, we doen dat al elf jaar, zo lang alweer, ik herinner me nog goed hoe we elkaar in 1997 voor het eerst ontmoetten aan de bar van een teloorgegaan café, maar... waar was ik? O ja, Niels zei me dat vrijwel niemand meer deze site bezoekt, en dat degenen die er tóch nog komen volgens onze teller eigenlijk naar andere dingen op zoek zijn. Hij vond dat ik maar weer eens iets moest schrijven. Hij zei: 'Als je nu vanavond eens naar die Amerikaanse verkiezingen kijkt en dan live wat snerpende commentaren geeft op de site, is dat niet iets?' 'Nee,' zei ik, heel vastberaden, terwijl ik me afvroeg of je het woord 'snerpend' wel op die manier kan gebruiken, tot ik bedacht: Niels is een tovenaar met woorden, dus hij mag dat.
'Sinds ik op die middelbareschoolreünie ben geweest, maak ik me lang niet meer zo druk over mijn wijkende haargrens,' zei ik tegen Niels, en we proostten nog eens. Ik dronk een rode wijn en hij een Pint Guinness, en ik dacht: bijna 32 alweer, wij beiden, en straks is er een zwarte president, of een stokoude, dat kan ook nog, en ik zal er niets snerpends over zeggen.
V.
woensdag 22 oktober 2008
WIJ NEGEREN ONZE FANS NIET OPZETTELIJK
Jaja, we moeten meer shit droppen, om het maar eens heel modern te zeggen. Ondertussen gebeuren er allerhande zaken die soms maar nauwelijks het daglicht verdragen.
Wel, eentje die dat wel doet is deze; Time Out heeft een Amsterdamse editie en ik ben aangesteld als Nightlife Editor. Een prachtblad dat het is. Koop het voor slechts 2 (twee!) euro's en weet alles wat je ooit hebt willen weten over onze hoofdstad en meer.
Ondertussen is er al weer een heel snookertoernooi voorbij, jongens en meisjes. Gewonnen door de heel saaie John Higgins. Hij won van de bijkans nog saaiere Ryan Day. Het zijn barre tijden in snookerland, hoewel volgende maand er een of ander nieuw iets is in Bahrein. Maar goed, daarna gaat het pas echt los met in december het UK Championship en in januari The Masters, het op één na meest prestigieuze toernooi van het jaar.
Wat ik ook nog kan vertellen is dat er een derde roman op komst is. Geschreven door mij. Geen idee wanneer dat ding af is. Maar ik kan wel melden dat het een boek wordt dat weinig mensen onberoerd zal laten. Het zal shockeren, doen huilen, verbazen en als het allemaal meezit ook zorgen voor slapeloze nachten. Het zal ook een boek zijn dat lezers in verwarring achterlaat, zij het op een goede wijze. Voor minder doe ik het niet.
Tot die tijd, roep eens heel hard dat Vincent zijn wonderlijke kunsten ook weer eens komt laten zien hier. Gast neemt niet eens de moeite zich te melden in de comments. Tsk.
N.
Wel, eentje die dat wel doet is deze; Time Out heeft een Amsterdamse editie en ik ben aangesteld als Nightlife Editor. Een prachtblad dat het is. Koop het voor slechts 2 (twee!) euro's en weet alles wat je ooit hebt willen weten over onze hoofdstad en meer.
Ondertussen is er al weer een heel snookertoernooi voorbij, jongens en meisjes. Gewonnen door de heel saaie John Higgins. Hij won van de bijkans nog saaiere Ryan Day. Het zijn barre tijden in snookerland, hoewel volgende maand er een of ander nieuw iets is in Bahrein. Maar goed, daarna gaat het pas echt los met in december het UK Championship en in januari The Masters, het op één na meest prestigieuze toernooi van het jaar.
Wat ik ook nog kan vertellen is dat er een derde roman op komst is. Geschreven door mij. Geen idee wanneer dat ding af is. Maar ik kan wel melden dat het een boek wordt dat weinig mensen onberoerd zal laten. Het zal shockeren, doen huilen, verbazen en als het allemaal meezit ook zorgen voor slapeloze nachten. Het zal ook een boek zijn dat lezers in verwarring achterlaat, zij het op een goede wijze. Voor minder doe ik het niet.
Tot die tijd, roep eens heel hard dat Vincent zijn wonderlijke kunsten ook weer eens komt laten zien hier. Gast neemt niet eens de moeite zich te melden in de comments. Tsk.
N.
dinsdag 23 september 2008
WERELDPREMIÈRE
Op het Nederlands Filmfestival te Utrecht zal zaterdag 27 september aanstaande de film waarvoor ik het scenario schreef, en dat is gebasseerd op een scène uit Betamax, in première gaan.
De titel is Iedereen die iets betekent oftewel Everyone Who Means Something.
Regisseur Marleen Jonkman vertrouwde me toe dat het een 'fijn merkwaardige film geworden is. Zal je zeker bevallen.'
Na de eerste voorstelling zal hij ook nog draaien op maandag 29 september. Daarna tevens te bewonderen op elk zichzelf respecterend internationaal filmfestival.
Ik heb er zin in.
N.
De titel is Iedereen die iets betekent oftewel Everyone Who Means Something.
Regisseur Marleen Jonkman vertrouwde me toe dat het een 'fijn merkwaardige film geworden is. Zal je zeker bevallen.'
Na de eerste voorstelling zal hij ook nog draaien op maandag 29 september. Daarna tevens te bewonderen op elk zichzelf respecterend internationaal filmfestival.
Ik heb er zin in.
N.
zaterdag 6 september 2008
DE VRIENDJES VAN BAS HARING
Filosoof Bas Haring, columnist in de Volkskrant, begon zijn wekelijkse column vandaag als volgt: 'Een vriendje van mij heeft zijn vriendin verlaten voor een jonge blom.' Uit die zin kunnen we twee dingen opmaken:
1) De vrienden van Bas Haring zijn heel jong. Veel jonger dan Bas Haring (1968) althans. Of:
2) De vrienden van Bas Haring zijn heel klein. Dat wil zeggen: veel kleiner dan Bas Haring. Het antwoord op de vraag hoe lang Bas Haring is moet ik helaas schuldig blijven, maar je moet al flink lang zijn, wil je je vrienden 'vriendjes' kunnen noemen.
Ik ga hier voor het gemak voorbij aan een derde mogelijkheid: dat Bas Haring amoureuze betrekkingen onderhoudt met zijn vrienden. Meisjes bijvoorbeeld spreken ook wel over hun 'vriendjes', doorgaans in amoureuze zin. Ik vermoed dat Bas Haring het niet zo heeft bedoeld, want vrienden in de amoureuze zin houden er zelden ook een 'vriendin' op na, laat staan dat ze die vriendinnen verlaten voor jonge blommen, die me dunkt toch ook van het vrouwelijk geslacht zijn.
Er resteren kortom twee mogelijkheden: óf de vrienden van Bas Haring zijn veel jonger dan hijzelf, laten we zeggen een jaar of twaalf, óf de vrienden van Bas Haring zijn amper met het blote oog waarneembaar.
Om met het eerste te beginnen: als de vrienden van Bas Haring zo jeugdig zijn, hoe kan er dan sprake zijn van 'een jonge blom'? Hoe jong moet zo'n blom wel niet zijn als dat vriendje zelf nog maar net komt kijken? Sterker nog: is die uitdrukking 'een jonge blom' afkomstig van dat vriendje (geboren in 1996) of van de columnist (geboren in 1968)? Beiden zijn, laten we eerlijk zijn, veel te jong om zulke oubollige taal uit te slaan.
Dan de tweede mogelijkheid. Hoe klein moet een vriend zijn om hem je 'vriendje' te kunnen noemen? Mij lijkt dat een nogal gevoelige kwestie. Of Bas Haring nu 1.75 meter of 1.96 meter is doet er in dezen niet zoveel toe. Ik vind dat zijn eigen lengte hierbuiten staat. Laten we, voor het gemak, stellen dat een kleine man niet boven de 1.60 meter uit komt. Dan ben ik nog heel vriendelijk. Dus laten we daarvan uitgaan, en laten we dan even onze ogen sluiten en ons Bas Haring met zijn vriendjes voorstellen. Hij móet meer van zulke onvolgroeide vrienden hebben, want hij spreekt van 'een vriendje', niet van 'mijn vriendje'. Dus: sluit je ogen en zie ze gaan, die Bas en zijn vriendjes. Bas moet niet te hard lopen, anders houden zijn vriendjes hem niet bij, met die korte beentjes van ze.
Ik had graag de rest van de column tot me genomen, maar een columnist die begint met zulke wonderlijke zinnen, moet niet te veel verwachtingen koesteren van zijn lezers. Vanzelfsprekend héb ik de column uitgelezen, en ik zou er van alles over kunnen opmerken. Bijvoorbeeld dat die met een groeistoornis behepte vriend halverwege de column nog eens ter sprake komt ('Maar hoe vrij is mijn vriendje dan?'), en dat hij in de laatste alinea enigszins gerehabiliteerd wordt, aangezien het verkleinwoord plots is verdwenen ('Maar is mijn vriend nu geen slaaf dan?').
Dan is er nog de merkwaardige vierde alinea, waarin veel 'kut' voorkomt. 'Natuurlijk is liefde ook wel kut,' staat er geschreven. Slaan we even een zin over en dan staat er: '[Niet-beantwoorde liefde is als een] gebakje waar je niet bij kunt. Dat is inderdaad kut', en, jawel, 'het zijn de tralies die het kut maken, en niet het gebakje'. Nou moe.
Ik ken veel meisjes, en de meesten onder hen noemen hun vriendinnen 'vriendinnetjes', hun collega's noemen ze 'collegaatjes', en hun huisgenoten noemen ze 'huisgenootjes'. Ook als ik iemand iets 'kut' hoor noemen, is er meestal een meisje aan het woord. Mannen vinden zelden iets 'kut'. Mannen vinden het hooguit 'kut' als ze niet lang genoeg zijn om in de achtbaan plaats te mogen nemen. Of als er gebakjes achter tralies staan. Voor zulke mannen zijn er gelukkig altijd nog jonge blommen.
V.
1) De vrienden van Bas Haring zijn heel jong. Veel jonger dan Bas Haring (1968) althans. Of:
2) De vrienden van Bas Haring zijn heel klein. Dat wil zeggen: veel kleiner dan Bas Haring. Het antwoord op de vraag hoe lang Bas Haring is moet ik helaas schuldig blijven, maar je moet al flink lang zijn, wil je je vrienden 'vriendjes' kunnen noemen.
Ik ga hier voor het gemak voorbij aan een derde mogelijkheid: dat Bas Haring amoureuze betrekkingen onderhoudt met zijn vrienden. Meisjes bijvoorbeeld spreken ook wel over hun 'vriendjes', doorgaans in amoureuze zin. Ik vermoed dat Bas Haring het niet zo heeft bedoeld, want vrienden in de amoureuze zin houden er zelden ook een 'vriendin' op na, laat staan dat ze die vriendinnen verlaten voor jonge blommen, die me dunkt toch ook van het vrouwelijk geslacht zijn.
Er resteren kortom twee mogelijkheden: óf de vrienden van Bas Haring zijn veel jonger dan hijzelf, laten we zeggen een jaar of twaalf, óf de vrienden van Bas Haring zijn amper met het blote oog waarneembaar.
Om met het eerste te beginnen: als de vrienden van Bas Haring zo jeugdig zijn, hoe kan er dan sprake zijn van 'een jonge blom'? Hoe jong moet zo'n blom wel niet zijn als dat vriendje zelf nog maar net komt kijken? Sterker nog: is die uitdrukking 'een jonge blom' afkomstig van dat vriendje (geboren in 1996) of van de columnist (geboren in 1968)? Beiden zijn, laten we eerlijk zijn, veel te jong om zulke oubollige taal uit te slaan.
Dan de tweede mogelijkheid. Hoe klein moet een vriend zijn om hem je 'vriendje' te kunnen noemen? Mij lijkt dat een nogal gevoelige kwestie. Of Bas Haring nu 1.75 meter of 1.96 meter is doet er in dezen niet zoveel toe. Ik vind dat zijn eigen lengte hierbuiten staat. Laten we, voor het gemak, stellen dat een kleine man niet boven de 1.60 meter uit komt. Dan ben ik nog heel vriendelijk. Dus laten we daarvan uitgaan, en laten we dan even onze ogen sluiten en ons Bas Haring met zijn vriendjes voorstellen. Hij móet meer van zulke onvolgroeide vrienden hebben, want hij spreekt van 'een vriendje', niet van 'mijn vriendje'. Dus: sluit je ogen en zie ze gaan, die Bas en zijn vriendjes. Bas moet niet te hard lopen, anders houden zijn vriendjes hem niet bij, met die korte beentjes van ze.
Ik had graag de rest van de column tot me genomen, maar een columnist die begint met zulke wonderlijke zinnen, moet niet te veel verwachtingen koesteren van zijn lezers. Vanzelfsprekend héb ik de column uitgelezen, en ik zou er van alles over kunnen opmerken. Bijvoorbeeld dat die met een groeistoornis behepte vriend halverwege de column nog eens ter sprake komt ('Maar hoe vrij is mijn vriendje dan?'), en dat hij in de laatste alinea enigszins gerehabiliteerd wordt, aangezien het verkleinwoord plots is verdwenen ('Maar is mijn vriend nu geen slaaf dan?').
Dan is er nog de merkwaardige vierde alinea, waarin veel 'kut' voorkomt. 'Natuurlijk is liefde ook wel kut,' staat er geschreven. Slaan we even een zin over en dan staat er: '[Niet-beantwoorde liefde is als een] gebakje waar je niet bij kunt. Dat is inderdaad kut', en, jawel, 'het zijn de tralies die het kut maken, en niet het gebakje'. Nou moe.
Ik ken veel meisjes, en de meesten onder hen noemen hun vriendinnen 'vriendinnetjes', hun collega's noemen ze 'collegaatjes', en hun huisgenoten noemen ze 'huisgenootjes'. Ook als ik iemand iets 'kut' hoor noemen, is er meestal een meisje aan het woord. Mannen vinden zelden iets 'kut'. Mannen vinden het hooguit 'kut' als ze niet lang genoeg zijn om in de achtbaan plaats te mogen nemen. Of als er gebakjes achter tralies staan. Voor zulke mannen zijn er gelukkig altijd nog jonge blommen.
V.
maandag 1 september 2008
ZOMERGASTEN, SNOOKER EN VOLTT
Ik keek gisteren naar Zomergasten en na de eerste drie fragmenten vond ik het allemaal zo ontzettend inzakken, dat ik dacht: mooi dat ik daar geen stukkie over ga schrijven.
Ondertussen stond op de salontafel een fonkelnieuwe laptop met het grootste gemak de finale van de Northern Ireland Trophy tussen O'Sullivan en Harold te streamen. De eerste maakte gehakt van de tweede en dat was eigenlijk te verwachten. O'Sullivan had, in tegenstelling tot voorgaande jaren, wel de tegenwoordigheid van geest tijdens mindere toernooien zijn niveau te behouden. Hij verveelde zich een beetje, dat was duidelijk, en het duurde hem ook te lang, maar goed, dertigduizend pond in de knip en verder. Eind van de maand de Shanghai Masters.
Ook dit weekend was Voltt Loves Summer. Eigenlijk zou ik daar gaan werken, maar toen puntje bij paaltje kwam, stond ik op de lijst als pers. Aan het begin van de middag liep ik wat heen en weer, luisterde naar Pole en Andy Stott, dronk biertjes, had het warm, kreeg ik complimenten over mijn t-shirt en later, veel later, kwam S. (die wel aan het werk was) erbij en was het voetjes van de vloer. Leuk festival, hoewel de privileges die crew- en guestbandjes met zich meebrengen, bijna noodzakelijk leken. De rijen bij muntverkoop, toiletten en eetstandjes waren onmenselijk op momenten.
N.
Ondertussen stond op de salontafel een fonkelnieuwe laptop met het grootste gemak de finale van de Northern Ireland Trophy tussen O'Sullivan en Harold te streamen. De eerste maakte gehakt van de tweede en dat was eigenlijk te verwachten. O'Sullivan had, in tegenstelling tot voorgaande jaren, wel de tegenwoordigheid van geest tijdens mindere toernooien zijn niveau te behouden. Hij verveelde zich een beetje, dat was duidelijk, en het duurde hem ook te lang, maar goed, dertigduizend pond in de knip en verder. Eind van de maand de Shanghai Masters.
Ook dit weekend was Voltt Loves Summer. Eigenlijk zou ik daar gaan werken, maar toen puntje bij paaltje kwam, stond ik op de lijst als pers. Aan het begin van de middag liep ik wat heen en weer, luisterde naar Pole en Andy Stott, dronk biertjes, had het warm, kreeg ik complimenten over mijn t-shirt en later, veel later, kwam S. (die wel aan het werk was) erbij en was het voetjes van de vloer. Leuk festival, hoewel de privileges die crew- en guestbandjes met zich meebrengen, bijna noodzakelijk leken. De rijen bij muntverkoop, toiletten en eetstandjes waren onmenselijk op momenten.
N.
Abonneren op:
Posts (Atom)