Morgen is het dan zover: het WK Snooker begint weer. Dat wordt weer tweeënhalve week ondraaglijke spanning, wat jullie. Ronnie mag morgenochtend meteen beginnen, maar ook Droopy is erbij! En de Saaiste Man Aller Tijden! En Het Ding! En Moby! En de Albino! En de Gangster! En de Vampier! En de Unstoppable Sex Machine! En de Donut! En de Hondenkop! En voor het eerst dit jaar: de Zwarte Schot! (Die Engels blijkt te zijn, lees ik hier net. Heel verwarrend allemaal.)
Niels en ik zijn er ook dit jaar niet zelf bij aanwezig, niet in levenden lijve althans, want in ons hart zijn we vanzelfsprekend allang in Sheffield. Zoals we dat elk jaar zijn van half april tot begin mei. Wij vinden: een lente zonder WK Snooker is als een zin zonder punt
De comments staan ook dit WK weer tot jullie beschikking. Voorspel gerust wie er zal winnen. En mocht dat een onmogelijke opgave blijken, voorspel dan wie het Boekenweekgeschenk 2011 zal schrijven. Verras ons eens.
V.
OMDAT ALLEEN TEKST OOK HEEL STOER IS
Literatuur, Film, Muziek en Andere Fijne Zaken
vrijdag 17 april 2009
dinsdag 7 april 2009
SIX FEET UNDER
Eind 2003 was er een etentje in een Duits restaurant. Ik weet niet meer wat daar werd gegeten, maar ik weet nog wel dat er geen woord Duits aan te pas kwam. Ik ontmoette er een kinderboekenredactrice, wat niet zo verwonderlijk is, aangezien de tafel stampvol kinderboekenredactrices zat. Voor zover ik me kan herinneren was ik daar de enige die niets met kinderboeken van doen had, sterker nog, ik was er de enige man. Ik droeg ook nieuwe schoenen, zo herinner ik me, want ik dacht: naar Duitsland gaan doe je niet zo vaak, en dan kun je het beter meteen goed doen. (Twee avonden later dacht ik er heel anders over, toen ik mezelf terugvond in een hotellobby en ik geen stap meer kon zetten omdat mijn hielen openlagen.)
Ik zat daar aan die tafel, in dat Duitse restaurant, en iedereen had het over kinderboeken, behalve de kinderboekenredactrice naast mij en ik. Ons gesprek staat me niet meer heel goed voor de geest, maar dat ze naar Six Feet Under keek en dat ze me die tv-serie ten zeerste kon aanbevelen, dat weet ik nog wel. Ze was heel enthousiast over die serie, die toen overigens nog gaande was. Die was toen min of meer halverwege, meen ik, al denk ik dat toen niemand daar nog bij stilstond. De kinderboekenredactrice zat er nog middenin, en ik, ik had er nog nooit iets van gezien.
Er gingen meer dan vijf jaar voorbij, waarin ook anderen me vertelden over die prachtige serie en waarin ik kansen genoeg kreeg om er eens naar te kijken. Zo nu en dan begon een tv-zender eraan, op een voor mij helaas onmogelijk tijdstip, waardoor ik me gedwongen zag alle seizoenen op dvd te bekijken. Het contact met de kinderboekenredactrice was allang verwaterd, dat wil zeggen: na die ene avond waarop ik met mijn nieuwe schoenen in een Duits restaurant zat, heb ik haar gewoon nooit meer gesproken, maar in februari 2009 begon ik dan eindelijk aan Six Feet Under.
Gisteravond zag ik de laatste aflevering van het vierde seizoen. Ik kan niet meer stoppen, ik zie daar geen mogelijkheid toe. Ik vraag me nu al af hoe het straks verder moet. De serie is al jaren ten einde, maar voor mij is het allemaal nieuw, en Nate, David, Brenda, Claire en Rico zijn mijn nieuwe vrienden. Ik breng vrijwel elke avond met ze door, ik leef met ze mee, ik draag ze een warm hart toe en ik zie het een beetje somber in, nu alleen seizoen 5 me nog rest. Van de 63 afleveringen zijn er nog maar 12 over. Collega E. zei me onlangs dat ze wenste dat ze er nog niets van had gezien, en zeker seizoen 5 niet, opdat ze alles opnieuw kon bekijken. Ze heeft me nog zo gewaarschuwd en nu is het te laat.
Ik zal seizoen 5 moeten kijken. En daarna al mijn herinneringen aan de serie wissen.
V.
Ik zat daar aan die tafel, in dat Duitse restaurant, en iedereen had het over kinderboeken, behalve de kinderboekenredactrice naast mij en ik. Ons gesprek staat me niet meer heel goed voor de geest, maar dat ze naar Six Feet Under keek en dat ze me die tv-serie ten zeerste kon aanbevelen, dat weet ik nog wel. Ze was heel enthousiast over die serie, die toen overigens nog gaande was. Die was toen min of meer halverwege, meen ik, al denk ik dat toen niemand daar nog bij stilstond. De kinderboekenredactrice zat er nog middenin, en ik, ik had er nog nooit iets van gezien.
Er gingen meer dan vijf jaar voorbij, waarin ook anderen me vertelden over die prachtige serie en waarin ik kansen genoeg kreeg om er eens naar te kijken. Zo nu en dan begon een tv-zender eraan, op een voor mij helaas onmogelijk tijdstip, waardoor ik me gedwongen zag alle seizoenen op dvd te bekijken. Het contact met de kinderboekenredactrice was allang verwaterd, dat wil zeggen: na die ene avond waarop ik met mijn nieuwe schoenen in een Duits restaurant zat, heb ik haar gewoon nooit meer gesproken, maar in februari 2009 begon ik dan eindelijk aan Six Feet Under.
Gisteravond zag ik de laatste aflevering van het vierde seizoen. Ik kan niet meer stoppen, ik zie daar geen mogelijkheid toe. Ik vraag me nu al af hoe het straks verder moet. De serie is al jaren ten einde, maar voor mij is het allemaal nieuw, en Nate, David, Brenda, Claire en Rico zijn mijn nieuwe vrienden. Ik breng vrijwel elke avond met ze door, ik leef met ze mee, ik draag ze een warm hart toe en ik zie het een beetje somber in, nu alleen seizoen 5 me nog rest. Van de 63 afleveringen zijn er nog maar 12 over. Collega E. zei me onlangs dat ze wenste dat ze er nog niets van had gezien, en zeker seizoen 5 niet, opdat ze alles opnieuw kon bekijken. Ze heeft me nog zo gewaarschuwd en nu is het te laat.
Ik zal seizoen 5 moeten kijken. En daarna al mijn herinneringen aan de serie wissen.
V.
donderdag 26 maart 2009
OH, NICOLE EN NATALIE
Het high-concept bandje All Saints was briljant. Zoals bij alle high-concept bandjes duurde het niet al te lang en zoals bij alle high-concept bandjes gingen alle leden iets anders doen. Behalve dat Nicole en Natalie Appleton, met afstand de highest-concept grietjes van All Saints, relaties aangingen met respectievelijk Liam Gallagher en Liam Howlett, vormden ze ook korte tijd het duo Appleton. En dat leverde nóg een Tijdloze Popsong op.
N.
N.
woensdag 4 maart 2009
RUUD TER WEIJDEN
Ik heb geen idee hoe het gebeurde, maar ineens zag ik zijn gezicht weer voor me. Een vertrouwd gezicht, met een glimlach, áltijd een glimlach, en ik zag ook zijn ogen voor me, en zijn kapsel, en nu ja, die glimlach dus, en toen ik dat allemaal voor me zag, hoorde ik ook meteen zijn stem. Een vertrouwde stem, een stem die je op je gemak stelt, een stem zoals je er zelf wel een zou willen hebben. En nadat hij me weer te binnen schoot, na al die jaren, met die glimlach van hem, en die stem, herinnerde ik me ook zijn naam weer: Ruud ter Weijden.
Ik dacht even: bestaat er echt iemand die zo heet? Ruud ter Weijden? En hoort die naam bij die glimlach, en ook bij die stem? Ik durf hier best te stellen dat het me bezighield - ik ben hier onder vrienden, nietwaar -, en ik zocht Ruud ter Weijden op. In de tijd waaruit ik me Ruud ter Weijden herinner, kon je hem nog niet opzoeken op internet, maar dat gaf niets, want toen was hij gewoon altijd op tv. Ruud ter Weijden had altijd wel een programma. Maar wie wás die man toch? En van welke programma's kende ik hem dan? En waar was hij gebleven?
Internet bood uitkomst, als altijd. Ruud ter Weijden is de man met die vertrouwde glimlach en dat rustgevende stemgeluid. Hij is van 1940, dus ik ga hier echt niet beweren dat hij terug op tv moet. Dat hij er in mijn jeugd altijd is geweest, dat je de tv bij wijze van spreken niet kon aanzetten of Ruud ter Weijden was aan het woord, dat wil nog niet zeggen dat die man nu óók op tv moet zijn. Dat Ron Brandsteder er nog altijd is, en Henny Huisman, en Robert ten Brink, dat betekent nog niet dat Ruud ter Weijden óók maar door moet gaan. Een man met zo'n glimlach en zo'n stem, die heeft nog zo veel andere mogelijkheden.
En welke programma's presenteerde hij dan wel? Volgens zijn uiterst summiere Wikipedia-omschrijving presenteerde hij sportprogramma's. Vreemd, want ik keek nooit naar sportprogramma's. Ook presenteerde hij programma's als Ooggetuige en Het Uur van de Waarheid. Daar keek ik voor zover ik me kan herinneren ook niet naar. Hoogst merkwaardig, dit alles.
Ruud ter Weijden is iemand die vele vragen oproept. Want hoe heeft die man zich zo in mijn geheugen weten te nestelen in mijn jonge jaren, om er vervolgens jarenlang uit te verdwijnen, en bovenal: hoe kan het dat hij weer terug is? Wat doet Ruud ter Weijden plotseling in mijn hoofd?
En iets wat we ons allemaal best eens mogen afvragen: accepteren we het feit dat we in een wereld leven waarin tv-coryfeeën als Ruud ter Weijden zomaar in de vergetelheid belanden?
Ja, ik denk van wel.
V.
Ik dacht even: bestaat er echt iemand die zo heet? Ruud ter Weijden? En hoort die naam bij die glimlach, en ook bij die stem? Ik durf hier best te stellen dat het me bezighield - ik ben hier onder vrienden, nietwaar -, en ik zocht Ruud ter Weijden op. In de tijd waaruit ik me Ruud ter Weijden herinner, kon je hem nog niet opzoeken op internet, maar dat gaf niets, want toen was hij gewoon altijd op tv. Ruud ter Weijden had altijd wel een programma. Maar wie wás die man toch? En van welke programma's kende ik hem dan? En waar was hij gebleven?
Internet bood uitkomst, als altijd. Ruud ter Weijden is de man met die vertrouwde glimlach en dat rustgevende stemgeluid. Hij is van 1940, dus ik ga hier echt niet beweren dat hij terug op tv moet. Dat hij er in mijn jeugd altijd is geweest, dat je de tv bij wijze van spreken niet kon aanzetten of Ruud ter Weijden was aan het woord, dat wil nog niet zeggen dat die man nu óók op tv moet zijn. Dat Ron Brandsteder er nog altijd is, en Henny Huisman, en Robert ten Brink, dat betekent nog niet dat Ruud ter Weijden óók maar door moet gaan. Een man met zo'n glimlach en zo'n stem, die heeft nog zo veel andere mogelijkheden.
En welke programma's presenteerde hij dan wel? Volgens zijn uiterst summiere Wikipedia-omschrijving presenteerde hij sportprogramma's. Vreemd, want ik keek nooit naar sportprogramma's. Ook presenteerde hij programma's als Ooggetuige en Het Uur van de Waarheid. Daar keek ik voor zover ik me kan herinneren ook niet naar. Hoogst merkwaardig, dit alles.
Ruud ter Weijden is iemand die vele vragen oproept. Want hoe heeft die man zich zo in mijn geheugen weten te nestelen in mijn jonge jaren, om er vervolgens jarenlang uit te verdwijnen, en bovenal: hoe kan het dat hij weer terug is? Wat doet Ruud ter Weijden plotseling in mijn hoofd?
En iets wat we ons allemaal best eens mogen afvragen: accepteren we het feit dat we in een wereld leven waarin tv-coryfeeën als Ruud ter Weijden zomaar in de vergetelheid belanden?
Ja, ik denk van wel.
V.
zondag 22 februari 2009
INTUSSEN
Ik vind dat we hier iets te weinig berichten plaatsen. Ik kan goed begrijpen dat jullie, onze lezers, onze fans, teleurgesteld in ons zijn.
Niels komt alles snel goed maken.
V.
Niels komt alles snel goed maken.
V.
zaterdag 24 januari 2009
En ineens zat iedereen op Facebook. De hoofdredacteur had me al eens verteld dat als ik er écht toe wilde doen, als ik écht mijn virtuele netwerk wilde onderhouden, dat ik dan een Facebook-profiel moest aanmaken. Ik zei hem dat ik daar in mijn kerstvakantie over zou nadenken, maar het kwam er pas afgelopen maandag van. Er was geen haast bij, want ik had al een Hyves-profiel, en in een ver verleden had ik een Orkut-profiel en een Friendster-profiel, maar aangezien ik van beide mijn wachtwoord vergat, ben ik er al jaren niet gaan kijken, en ik dacht: Hyves is groot, daar zit iedereen, en Facebook is er slechts voor internationale contacten en die heb ik niet, en bovendien: Facebook is er voor mensen die tien jaar ouder zijn dan ik.
Dat kon ik dan wel allemaal denken, met al die vooroordelen van me, maar ik maakte maandagavond dat profiel aan en al mijn vrienden en vriendinnen bleken daar al te zitten. Wat een warm bad, wat een heerlijk weerzien. Alsof ik een donkere kamer binnen stapte, het licht aandeed en al mijn geliefden van achter de bank zag opspringen en 'Verrassing!' hoorde roepen. Niet alleen de hoofdredacteur en ik waren er, welnee, iederéén had een Facebook-profiel. Ik vond er zelfs wat internationale contacten terug uit een ver verleden, en net als op Hyves had ik binnen de kortste tijd vrienden die ik in het werkelijke leven gewoon voorbij zou lopen als ik ze tegenkwam op straat. Niet omdat ik ze niet aardig vind - welnee, ik vind verdorie iedereen altíjd maar aardig -, maar omdat ik ze bijvoorbeeld één keer in 2001 heb gesproken en daarna nooit meer. Mensen met wie je één keer hebt gepraat, of die je alleen maar eens hebt gegroet, zijn je vrienden op Hyves, en dat zijn ze ook op Facebook.
Dus nu heb ik twee profielen. En heel veel vrienden en vriendinnen. En nu word ik verondersteld op twee van die sites bij te houden wat ik aan het doen ben en welke films en tv-series ik liefheb, en moet ik vanzelfsprekend foto's plaatsen, want een profiel zonder foto's, daar kun je echt niet meer mee aankomen. Dan kun je net zo goed wegblijven, denk ik. En op beide sites heb ik dus dezélfde vrienden, en binnenkort verhuizen we wellicht met z'n allen naar weer een ander netwerk, met weer andere mogelijkheden.
Nee, rustiger zal het er niet meer op worden.
V.
Dat kon ik dan wel allemaal denken, met al die vooroordelen van me, maar ik maakte maandagavond dat profiel aan en al mijn vrienden en vriendinnen bleken daar al te zitten. Wat een warm bad, wat een heerlijk weerzien. Alsof ik een donkere kamer binnen stapte, het licht aandeed en al mijn geliefden van achter de bank zag opspringen en 'Verrassing!' hoorde roepen. Niet alleen de hoofdredacteur en ik waren er, welnee, iederéén had een Facebook-profiel. Ik vond er zelfs wat internationale contacten terug uit een ver verleden, en net als op Hyves had ik binnen de kortste tijd vrienden die ik in het werkelijke leven gewoon voorbij zou lopen als ik ze tegenkwam op straat. Niet omdat ik ze niet aardig vind - welnee, ik vind verdorie iedereen altíjd maar aardig -, maar omdat ik ze bijvoorbeeld één keer in 2001 heb gesproken en daarna nooit meer. Mensen met wie je één keer hebt gepraat, of die je alleen maar eens hebt gegroet, zijn je vrienden op Hyves, en dat zijn ze ook op Facebook.
Dus nu heb ik twee profielen. En heel veel vrienden en vriendinnen. En nu word ik verondersteld op twee van die sites bij te houden wat ik aan het doen ben en welke films en tv-series ik liefheb, en moet ik vanzelfsprekend foto's plaatsen, want een profiel zonder foto's, daar kun je echt niet meer mee aankomen. Dan kun je net zo goed wegblijven, denk ik. En op beide sites heb ik dus dezélfde vrienden, en binnenkort verhuizen we wellicht met z'n allen naar weer een ander netwerk, met weer andere mogelijkheden.
Nee, rustiger zal het er niet meer op worden.
V.
zaterdag 3 januari 2009
HET BESTE VAN 2008 IN WOORD, GELUID EN BEELD
Geen lijsten voor mij dit jaar. Het beste en het één na beste. Runner ups staan tussen haakjes.
Boek
Cormac McCarty – The Road
(Paul Auster – The Brooklyn Follies)
Graphic Novel
Alan Moore & Dave Gibbons – Watchmen
(F.C Ware – Jimmy Corrigan, the Smartest Kid on Earth)
Tijdschrift
Time Out Amsterdam
(Q)
Website
Magnificent Bastard
(eGullet)
Album
MGMT – Oracular Spectacular
(Sigur Rós – Með suð í eyrum við spilum endalaust)
Single
The Teenagers – Homecoming
(Santagold – Lights Out)
Film
The Dark Knight – Christopher Nolan
(Mens Group – Michael Joyce)
TV-Serie
The Sopranos
(-)
UPDATE: Niet dat het iemand maar ook kan schelen, maar ik heb per abuis een boek dat ik in 2007 las (This Book Will Save Your Life van A.M. Homes) als runner up genoemd. Nu is dat Auster's The Brooklyn Follies geworden. En terecht.
N.
Boek
Cormac McCarty – The Road
(Paul Auster – The Brooklyn Follies)
Graphic Novel
Alan Moore & Dave Gibbons – Watchmen
(F.C Ware – Jimmy Corrigan, the Smartest Kid on Earth)
Tijdschrift
Time Out Amsterdam
(Q)
Website
Magnificent Bastard
(eGullet)
Album
MGMT – Oracular Spectacular
(Sigur Rós – Með suð í eyrum við spilum endalaust)
Single
The Teenagers – Homecoming
(Santagold – Lights Out)
Film
The Dark Knight – Christopher Nolan
(Mens Group – Michael Joyce)
TV-Serie
The Sopranos
(-)
UPDATE: Niet dat het iemand maar ook kan schelen, maar ik heb per abuis een boek dat ik in 2007 las (This Book Will Save Your Life van A.M. Homes) als runner up genoemd. Nu is dat Auster's The Brooklyn Follies geworden. En terecht.
N.
Abonneren op:
Posts (Atom)