ZO'N DAG

Ik denk niet dat ik nog ga meemaken dat Philip Roth de Nobelprijs wint. Of iemand anders van wie ik een aantal boeken heb gelezen.

En Droopy verloor van de hondenkop, schreef Niels me. Ook schreef hij me dat het niveau bedroevend laag was. Hij en ik hadden het zelfs beter gedaan.

En ik kom al minutenlang niet in mijn Hotmail.

Het zijn verwarrende tijden.

V.

STUKJE WAARIN ALLES BIJ HETZELFDE BLIJFT

Ik was heel trots op mezelf toen ik er pas tijdig aan dacht de televisiegids waarop ik al zo'n vijftien jaar geabonneerd ben op te zeggen. Ik was het al jaren van plan, want ik werd ouder en wijzer en de televisiegids werd alleen maar onnozeler, en ik hield mezelf voor dat er ook televisiegidsen moesten bestaan die me niet de hele tijd aanspraken alsof ik een klein kind was, of een smileys gebruikende, iedereen bij de voornaam noemende tiener - en bovendien: ik was toch al nooit van plan deze televisiegids te nemen, maar door allerlei onduidelijke en onlogische oorzaken werd dat ding dus al vijftien jaar bij me bezorgd en betaalde ik er ook nog voor. Elk jaar dacht ik eraan dat ik het blad eindelijk eens moest opzeggen vóór ik een nieuwe factuur kreeg, maar ik handelde er nooit naar.

Dit jaar ging dat anders. Ik schreef een korte brief naar de televisiegids, ik meldde me af, ik verbrak alle banden en ik dacht: ik hoef eigenlijk niet eens een andere televisiegids, want ik kijk toch alleen nog maar naar dvd's, en Niels waarschuwt me wel als er een snookertoernooi gaande is.

Gisteravond werd ik gebeld door een mevrouw die werkzaam was voor de abonnementendienst van de televisiegids. Ze vond het heel jammer dat ik mijn abonnement had opgezegd. Dat klonk heel aannemelijk, want ik had pas ook al een brief ontvangen waarin mijn besluit ten zeerste werd betreurd. Ze wilde me een aanbod doen. Als ik nog een jaar lang lid bleef, hoefde ik maar voor een halfjaar te betalen. Even dacht ik: wat een kolder. Als ik gewoon lid was gebleven, had ik het volledige bedrag moeten betalen. Kan dit zomaar? Hoe zit het dan met al die trouwe leden die nooit protesteren?

Maar ik zei haar: 'Wat een aantrekkelijk aanbod. Wat een goed idee.' En nu ben ik dus nog altijd lid, maar wel een lid voor de halve prijs. Mijn trots blijkt evenveel waard als een half jaarabonnement op een slap blaadje met programmagegevens erin.

V.

IK ZAG EINDELIJK WALL STREET

Ik zag eindelijk Wall Street, na tweeëntwintig jaar, en de film viel me wat tegen. Dat krijg je ervan als je zo lang wacht. De muziek was heel erg jaren tachtig, de personages waren heel erg jaren tachtig, álles was zo overdreven jaren tachtig - in de jaren tachtig was dat me vast niet zo opgevallen. Ergens zie je bijvoorbeeld Michael Douglas in zijn prachtige schurkenrol over het strand lopen met zijn mobiele telefoon. Preciezer: die mobiele telefoon loopt met Michael Douglas over het strand, want die telefoon, die is gigantisch.

Ik heb er nooit bij stilgestaan, maar in 1987 waren er dus al mobiele telefoons. De eerste keer dat iemand in mijn vriendenkring een mobiele telefoon bij zich droeg (en ik daar hardop om moest lachen, vermoedelijk uit angst en onwetendheid) was in 1997, als ik het me goed herinner. Ik weet niet meer hoe groot dat apparaat was, maar de machine die Michael Douglas met zich meesleept in Wall Street deed me beseffen dat ik die film werkelijk eerder had moeten zien. Dan had ik er niet zo vaak om hoeven gniffelen.

(En nadat ik die film zag, las ik er een en ander over op dat machtige internet, en ontdekte ik dat al heel veel anderen zich vrolijk hebben gemaakt over die strandscène met die telefoon. Maar ik wed dat die in 1987 ook nog van niets wisten.)

V.

GEBUNDELDE CORRESPONDENTIE

Misschien moeten we de draad hier toch weer eens oppakken. Dat is beter. Voor later.

V.

ONDERTUSSEN

Ik mailde Vincent vandaag nog: weer een dode beroemdheid. Maar we hadden het over andere zaken. Over Tony Soprano onder andere. En dat Vincent, die dit weekend The Sopranos eindelijk helemaal uitzag, dacht dat hij nog leefde. Enige mailtjes later was daar dan toch de berusting.

Ondertussen zijn er vast bezoekers van het oude uur (voor zover die nog leven) die hadden verwacht dat ik over Zomergasten zou gaan schrijven. Welnu, dat gaat niet gebeuren. Ik zag alle afleveringen tot nu toe (toegegeven, ik was laat bij Viktor & Rolf, en kwam net van de fantastisch IJ Brouwerij) af, maar ik denk dat het dieptepunt bereikt is. Op een briefje: Margriet van der Linden gaat het volgend jaar niet meer doen. In retrospectief was Bas Heijne geniaal vergeleken bij dit pruillipje.

Wie moet daar volgende jaar zitten? Ik dacht aan Wilfried de Jong. Ik twijfel een weinig over die man. Maar ik kan me voorstellen dat hij het kan.

En ik wil als gast eindelijk eens Paul Verhoeven zien. Gotspe dat die man nog niet is geweest. En Van Kooten en De Bie (al dan niet als duo). Misschien Gummbah. Of Hans Teeuwen. Herman Brusselmans. En Vincent en ik natuurlijk.

N.

OOK NOG

Ja, wat ook nog zo bleek te zijn: dat ik een eigen weblog had. Samen met Niels. Ik keek pas tussen mijn favorieten (och, de favorieten die ik in de loop der jaren opgestapeld heb! Sommige links werken niet eens meer), en daar stonden Niels en ik tussen, en ik klikte onze site aan, en daar kwamen we in beeld gerold. En het bleek dat ik daar vroeger veel schreef, of toch zeker zo nu en dan, en ik verbaasde me daarover, over die frequentie, bedoel ik, en ik dacht: als ik daar vroeger zoveel schreef, waarom dan nu niet meer? Wat is er veranderd? Heeft het soms met die almaar voortschrijdende ouderdom te maken? Voor je het weet zijn we immers beiden 32 en dat is geen leeftijd om minnetjes over te doen.

Ik heb een eigen weblog. Wie had dat ooit gedacht.

V.

EEN GLIMLACH, DAT WORDT PURE PARODIE

In het kader van onbegrijpelijke fenomenen: ik had de hele dag dit lied in mijn hoofd. Toen Rita Hovink overleed was ik krap twee jaar oud. En toch de hele tekst kennen, hè. Belachelijk.

N.