De Oscars zijn dan toch uitgereikt vannacht. Ik heb er niet veel van gezien, op wat korte nieuwsberichten na, en een 'filmexpert' die Hilary Swanks naam constant uitsprak als Hilary Swonk. Intussen is het hoog tijd om eens terug te komen op de Grote Niels & Vincent Oscar Wedstrijd. We lieten jullie in 9 categorieën de Oscars voorspellen. Degene die het dichtst in de buurt van de uitslag zat, zou het prachtboek De verhuizing winnen. Jullie herinneren je dat vast nog.
Welnu, niemand had ze alle 9 goed. Of alle 8. Of alle 7 desnoods. Welnee. Wel waren er twee die zomaar 6 van de 9 Oscars goed voorspelden. Omdat we slechts 1 boek uitdelen en we iedereen een eerlijke kans gunnen, stellen we het volgende voor: degene die 6 voorspellingen goed had en ons het eerst mailt met zijn volledige naam en adres, krijgt het boek. Om jullie een handje te helpen, staat hieronder een overzichtje.
6 goed
Hoof, Martin Visser
5 goed
Nicoliene, Vincent*
4 goed
Niels*, San
3 goed
Annika, Camiel, Nathaly, Nienna, Papa Bert
2 goed
Alper, Ionica, Merel
1 goed
Nina
* = Niels en Vincent deden vanzelfsprekend niet mee aan de wedstrijd.
V.
OMDAT ALLEEN TEKST OOK HEEL STOER IS
Literatuur, Film, Muziek en Andere Fijne Zaken
maandag 28 februari 2005
vrijdag 25 februari 2005
IEDEREEN WIL WEL ZO'N BOEK
Jullie hebben nog heel even de tijd om mee te doen aan die prachtwedstrijd van ons; zie ons vorige bericht. Je kunt vandaag nog meedoen. En je kunt morgen nog meedoen. En dat is het dan.
Ik zou er nog maar snel gebruik van maken als ik jou was.
V.
Ik zou er nog maar snel gebruik van maken als ik jou was.
V.
dinsdag 22 februari 2005
DOE JE DING EN WIN EEN PRIJS
Het is weer zover, jongens en meisjes. We gaan de Oscars voorspellen. Alle Oscars? zullen jullie denken. Welnee, joh, niet alle Oscars. Niels en ik hebben gewoon weer een aantal hoofdcategorieën uitgekozen. Vorig jaar beloofden we jullie een tas vol Niels & Vincent-goodies. Dit keer zeggen we: wie het dichtst bij de uitslag zit (over een week maken ze hem ergens in de Verenigde Staten bekend, geheel ter ere van deze wedstrijd), krijgt gewoon een exemplaar van die geniale verhalenbundel De verhuizing. Die bundel werd mede door mijzelf samengesteld en je vindt er een verhaal van Niels in, dus dat is me nog een een prijs. (Degene die zegt: 'Wat moet ik met die suffe bundel?', die diskwalificeren we gewoon meteen. Die moet het dan zelf maar weten.)
Daar gaan we dan. 8 categorieën. In de comments mag je meeraden. Doe je ding, broeders en zusters.
Beste Film
The Aviator
Finding Neverland
Million Dollar Baby
Ray
Sideways
Beste Regie
Clint Eastwood, Million Dollar Baby
Taylor Hackford, Ray
Mike Leigh, Vera Drake
Alexander Payne, Sideways
Martin Scorsese, The Aviator
Beste Acteur
Don Cheadle, Hotel Rwanda
Johnny Depp, Finding Neverland
Leonardo DiCaprio, The Aviator
Clint Eastwood, Million Dollar Baby
Jamie Foxx, Ray
Beste Actrice
Annette Bening, Being Julia
Catalina Sandino Moreno, Maria, Full of Grace
Hilary Swank, Million Dollar Baby
Imelda Staunton, Vera Drake
Kate Winslet, Eternal Sunshine of the Spotless Mind
Beste Bijrol (m)
Alan Alda, The Aviator
Thomas Haden Church, Sideways
Jamie Foxx, Collateral
Morgan Freeman, Million Dollar Baby
Clive Owen, Closer
Beste Bijrol (v)
Cate Blanchett, The Aviator
Laura Linney, Kinsey
Virginia Madsen, Sideways
Sophie Okonedo, Hotel Rwanda
Natalie Portman, Closer
Beste Scenario (origineel)
The Aviator
Eternal Sunshine of the Spotless Mind
Hotel Rwanda
The Incredibles
Vera Drake
Beste Scenario (bewerkt)
Before Sunset
Diarios de motocicleta
Finding Neverland
Million Dollar Baby
Sideways
Beste Niet-Engelstalige Film
Les Choristes (Frankrijk)
Mar adentro (Spanje)
Så som i himmelen (Zweden)
Der Untergang (Duitsland)
Yesterday (Zuid-Afrika)
Goed, laten we afspreken dat je tot en met de 26ste mag meedoen. Sterkte ermee, ook namens Niels.
V.
Daar gaan we dan. 8 categorieën. In de comments mag je meeraden. Doe je ding, broeders en zusters.
Beste Film
The Aviator
Finding Neverland
Million Dollar Baby
Ray
Sideways
Beste Regie
Clint Eastwood, Million Dollar Baby
Taylor Hackford, Ray
Mike Leigh, Vera Drake
Alexander Payne, Sideways
Martin Scorsese, The Aviator
Beste Acteur
Don Cheadle, Hotel Rwanda
Johnny Depp, Finding Neverland
Leonardo DiCaprio, The Aviator
Clint Eastwood, Million Dollar Baby
Jamie Foxx, Ray
Beste Actrice
Annette Bening, Being Julia
Catalina Sandino Moreno, Maria, Full of Grace
Hilary Swank, Million Dollar Baby
Imelda Staunton, Vera Drake
Kate Winslet, Eternal Sunshine of the Spotless Mind
Beste Bijrol (m)
Alan Alda, The Aviator
Thomas Haden Church, Sideways
Jamie Foxx, Collateral
Morgan Freeman, Million Dollar Baby
Clive Owen, Closer
Beste Bijrol (v)
Cate Blanchett, The Aviator
Laura Linney, Kinsey
Virginia Madsen, Sideways
Sophie Okonedo, Hotel Rwanda
Natalie Portman, Closer
Beste Scenario (origineel)
The Aviator
Eternal Sunshine of the Spotless Mind
Hotel Rwanda
The Incredibles
Vera Drake
Beste Scenario (bewerkt)
Before Sunset
Diarios de motocicleta
Finding Neverland
Million Dollar Baby
Sideways
Beste Niet-Engelstalige Film
Les Choristes (Frankrijk)
Mar adentro (Spanje)
Så som i himmelen (Zweden)
Der Untergang (Duitsland)
Yesterday (Zuid-Afrika)
Goed, laten we afspreken dat je tot en met de 26ste mag meedoen. Sterkte ermee, ook namens Niels.
V.
maandag 21 februari 2005
EN HET WAS WEEKEND
En dit weekend was het weer eens heel wat te doen. Vrijdag naar Awakenings in de Gashouder. En dat was fijn. Tjonge. Om half acht door het Westerpark naar huis gelopen, het was windstil, helder, zonnetje kwam net op, thuis nog een wijntje gedronken.
En zaterdag de hele dag lamlendig gehangen, een filmpje met De Neger der Negers gekeken en knakworsten gegeten.
En zondag zag ik Ronnie O'Sullivan die arme John Higgins werkelijk afslachten. En ondertussen keek ik af en toe naar de geniale Louis Theroux en later naar die iets minder geniale Sacha Baron Cohen en nog later naar het geweldige Six Feet Under en daarna weer naar I Am Alan Partridge.
En ik bedacht me: hard dansen en daarna het hele weekend tv kijken is zo slecht nog niet. Alleen levert het zo'n mager stukkie op.
N.
En zaterdag de hele dag lamlendig gehangen, een filmpje met De Neger der Negers gekeken en knakworsten gegeten.
En zondag zag ik Ronnie O'Sullivan die arme John Higgins werkelijk afslachten. En ondertussen keek ik af en toe naar de geniale Louis Theroux en later naar die iets minder geniale Sacha Baron Cohen en nog later naar het geweldige Six Feet Under en daarna weer naar I Am Alan Partridge.
En ik bedacht me: hard dansen en daarna het hele weekend tv kijken is zo slecht nog niet. Alleen levert het zo'n mager stukkie op.
N.
zaterdag 19 februari 2005
TOM JOHNSON WIST VAN NIETS
Zo nu en dan wordt er bij de Amsterdamse literaire stichting Perdu een tijdschrift opgericht. Enkele jaren geleden was er bijvoorbeeld het fraaie Zanzibar, dat zich geheel op de poëzie richtte. (Ik richt mij zelden geheel op de poëzie, maar Zanzibar was een mooi blad. Het verdween sneller dan je had verwacht, zoals dat gaat.) En nu is er Pampus. Donderdagavond werd de allereerste Pampus gepresenteerd in Perdu. Nu ja, de 'allereerste', er was een nulnummer aan voorafgegaan, maar nulnummers tellen niet. Dat doen ze nooit.
Ik ging erheen, naar die presentatie, met mijn vrienden Peter, Esther en Joni van de Grote Uitgeverij. Ik had eigenlijk geen idee dat er een tijdschrift gelanceerd ging worden, ik ging er slechts heen omdat de Vlaamse dichter en romancier Peter Holvoet-Hanssen er een optreden zou verzorgen. (Ik sprak minstens 2 anderen die ook dachten dat het gewoon een grote Holvoet-Hanssen-avond ging worden, en die volkomen verrast werden door dat tijdschrift. 'Verrast', ja, dat is een goed woord.)
Peter Holvoet-Hanssen stal de show natuurlijk, nieuw tijdschrift of niet. Samen met zijn alter ego Enterhaeck nam hij het publiek te grazen door poëzie voor te dragen uit een haast vergane dichtbundel, plots een zwaard te voorschijn te halen, een beat onder het werk van Jacob Cats te zetten, het begrip 'ontvlambare poëzie' te illustreren, Jan Boezeroens lied 'De fles' te zingen, zich aan verkleedpartijen te wagen, etc. Ook was er een lied waarbij het publiek mee mocht doen door een 'We Will Rock You'-gelijk ritme mee te stampen. Het was weer-ga-loos.
In de pauze sprak ik de oud-Nymph-dichter Joost B. Die vroeg mij: 'Hoe zou jij de poëzie van Hans Faverey omschrijven?' 'Poeh,' stamelde ik, 'daar vraag je me wat. Nu overschat je me een beetje, vrees ik.' Ik begon er meteen mensen bij te halen die die vraag beter konden beantwoorden dan ikzelf. Vlak voordat de pauze voorbij was, was men het er zomaar over eens dat Hans Faverey heel komische poëzie schreef. 'Veel grappiger dan de meeste mensen denken,' zei iemand nog. Asjemenou.
En toen was er een tweede optreden. Een jongeman met een bril begon een beetje met zichzelf te dansen en vertelde ons wat hij straks allemaal op de piano ging doen. Terwijl hij ons uitvoerig voorspelde wat ons allemaal voor leuks te wachten stond, stopte hij zijn linkerhand in zijn rechtermouw. En andersom. Als droeg hij een dwangbuis. Zijn motoriek maakte misschien wel deel uit van de act (het ging er lekker experimenteel aan toe), of hij probeerde ons gewoon af te leiden van de curiositeiten die hij ter sprake bracht. Zo was het heel belangrijk dat hij de twee stukken die hij voor ons zou gaan spelen, noot voor noot met ons doornam. En de naam 'Tom Johnson' kwam nogal eens voorbij. Ik hoorde hem zinnen zeggen als: 'Ik ga nu twee stukken van Tom Johnson spelen. Daar ga ik de volgende tien akkoorden voor gebruiken.' (Hij speelde ons de tien akkoorden even voor. Eén voor één. En we stonden al zo'n 10 minuten te wachten tot er eindelijk wat gespeeld ging worden. Man, wat een teaser.) En ik hoorde zinnen als: 'Tom Johnson weet niet eens dat ik die stukken hier voor jullie ga spelen.' En toen, ineens, alsof niemand nog luisterde naar wat hij ons wijsmaakte: 'Tom Johnson weet zelfs niet dat hij het volgende stuk geschreven heeft!'
Joni en ik kregen het te kwaad. We kregen de slappe lach. En dat helpt niet. Als iemand een beetje staat te oreren en met zichzelve staat te dansen, ja, dan zijn we stil. Maar zodra iemand zinnen spreekt als: 'Goed opletten. Ook u kunt dit thuis naspelen' kun je ons van de grond rapen.
Na die twee pianostukken ging hij nog iets leuks doen, maar het was wel jammer dat er twee mannen naast hem kwamen staan die voortdurend door zijn gefluister heen mompelden. Of door zijn gemompel heen fluisterden. Het was alleszins onbegrijpelijk, maar je zag dat die drie mannen zelf Heel Veel Lol hadden. (Na tien minuten driemansgefluister zei ik tegen Joni: 'Ze zijn waarschijnlijk nog niet eens halverwege.')
Experimentele kunstvormen, dat is altijd een beetje schrikken.
V.
Ik ging erheen, naar die presentatie, met mijn vrienden Peter, Esther en Joni van de Grote Uitgeverij. Ik had eigenlijk geen idee dat er een tijdschrift gelanceerd ging worden, ik ging er slechts heen omdat de Vlaamse dichter en romancier Peter Holvoet-Hanssen er een optreden zou verzorgen. (Ik sprak minstens 2 anderen die ook dachten dat het gewoon een grote Holvoet-Hanssen-avond ging worden, en die volkomen verrast werden door dat tijdschrift. 'Verrast', ja, dat is een goed woord.)
Peter Holvoet-Hanssen stal de show natuurlijk, nieuw tijdschrift of niet. Samen met zijn alter ego Enterhaeck nam hij het publiek te grazen door poëzie voor te dragen uit een haast vergane dichtbundel, plots een zwaard te voorschijn te halen, een beat onder het werk van Jacob Cats te zetten, het begrip 'ontvlambare poëzie' te illustreren, Jan Boezeroens lied 'De fles' te zingen, zich aan verkleedpartijen te wagen, etc. Ook was er een lied waarbij het publiek mee mocht doen door een 'We Will Rock You'-gelijk ritme mee te stampen. Het was weer-ga-loos.
In de pauze sprak ik de oud-Nymph-dichter Joost B. Die vroeg mij: 'Hoe zou jij de poëzie van Hans Faverey omschrijven?' 'Poeh,' stamelde ik, 'daar vraag je me wat. Nu overschat je me een beetje, vrees ik.' Ik begon er meteen mensen bij te halen die die vraag beter konden beantwoorden dan ikzelf. Vlak voordat de pauze voorbij was, was men het er zomaar over eens dat Hans Faverey heel komische poëzie schreef. 'Veel grappiger dan de meeste mensen denken,' zei iemand nog. Asjemenou.
En toen was er een tweede optreden. Een jongeman met een bril begon een beetje met zichzelf te dansen en vertelde ons wat hij straks allemaal op de piano ging doen. Terwijl hij ons uitvoerig voorspelde wat ons allemaal voor leuks te wachten stond, stopte hij zijn linkerhand in zijn rechtermouw. En andersom. Als droeg hij een dwangbuis. Zijn motoriek maakte misschien wel deel uit van de act (het ging er lekker experimenteel aan toe), of hij probeerde ons gewoon af te leiden van de curiositeiten die hij ter sprake bracht. Zo was het heel belangrijk dat hij de twee stukken die hij voor ons zou gaan spelen, noot voor noot met ons doornam. En de naam 'Tom Johnson' kwam nogal eens voorbij. Ik hoorde hem zinnen zeggen als: 'Ik ga nu twee stukken van Tom Johnson spelen. Daar ga ik de volgende tien akkoorden voor gebruiken.' (Hij speelde ons de tien akkoorden even voor. Eén voor één. En we stonden al zo'n 10 minuten te wachten tot er eindelijk wat gespeeld ging worden. Man, wat een teaser.) En ik hoorde zinnen als: 'Tom Johnson weet niet eens dat ik die stukken hier voor jullie ga spelen.' En toen, ineens, alsof niemand nog luisterde naar wat hij ons wijsmaakte: 'Tom Johnson weet zelfs niet dat hij het volgende stuk geschreven heeft!'
Joni en ik kregen het te kwaad. We kregen de slappe lach. En dat helpt niet. Als iemand een beetje staat te oreren en met zichzelve staat te dansen, ja, dan zijn we stil. Maar zodra iemand zinnen spreekt als: 'Goed opletten. Ook u kunt dit thuis naspelen' kun je ons van de grond rapen.
Na die twee pianostukken ging hij nog iets leuks doen, maar het was wel jammer dat er twee mannen naast hem kwamen staan die voortdurend door zijn gefluister heen mompelden. Of door zijn gemompel heen fluisterden. Het was alleszins onbegrijpelijk, maar je zag dat die drie mannen zelf Heel Veel Lol hadden. (Na tien minuten driemansgefluister zei ik tegen Joni: 'Ze zijn waarschijnlijk nog niet eens halverwege.')
Experimentele kunstvormen, dat is altijd een beetje schrikken.
V.
vrijdag 18 februari 2005
DE LETTEREN
I
De longlist van de Gouden Doerian is bekendgemaakt. Wat een flauwekul, die prijs. Wat een vervelend, relschopperig, misplaatst initiatief. Bekijk die lijst hier maar eens. Alsof Propria Cures de macht grijpt in literaire-prijzenland. Er staan minstens twee boeken op die longlist die ik hoog acht. Die twee boeken horen niet op de lijst thuis. Die boeken horen zelfs zo niet op die lijst thuis dat ik sterk twijfel aan de rest van die titels. (Ja, ik weet het. Ik besteed er te veel aandacht aan.)
II
Vandaag zag ik ineens een literair debuut in de boekhandel staan. (Nu ja, ik zie wel vaker een literair debuut in de boekhandel staan. Soms struikel je er bijna over. Literaire debuten zijn talrijk, wil ik maar zeggen.) Een roman nog wel. De schrijfster heet Jowi Schmitz. En dat zit me niet helemaal lekker. Ik had ooit college met diezelfde Jowi Schmitz en toen dacht ik: wat grappig, dat meisje heet net zoals mijn broertje, alleen schrijf je het anders. Maar nu is er zomaar een roman van haar. Leopold heet dat boek. Begrijp me niet verkeerd: ik gun Jowi Schmitz het beste en het gunstigste en alle moois met haar roman (die over kuikentjes gaat, zo meldt de flaptekst!), maar dat er nu een Schmitz debuteert en dat ik het niet ben, dat is wel even schrikken.
III
Morgen vertel ik je alles over mijn bezoek aan het Amsterdamse Perdu van gisteravond, waar een nieuw tijdschrift werd gepresenteerd. Ik weet dat je op dat verslag wacht. Ik vraag je nog even geduld te hebben.
V.
De longlist van de Gouden Doerian is bekendgemaakt. Wat een flauwekul, die prijs. Wat een vervelend, relschopperig, misplaatst initiatief. Bekijk die lijst hier maar eens. Alsof Propria Cures de macht grijpt in literaire-prijzenland. Er staan minstens twee boeken op die longlist die ik hoog acht. Die twee boeken horen niet op de lijst thuis. Die boeken horen zelfs zo niet op die lijst thuis dat ik sterk twijfel aan de rest van die titels. (Ja, ik weet het. Ik besteed er te veel aandacht aan.)
II
Vandaag zag ik ineens een literair debuut in de boekhandel staan. (Nu ja, ik zie wel vaker een literair debuut in de boekhandel staan. Soms struikel je er bijna over. Literaire debuten zijn talrijk, wil ik maar zeggen.) Een roman nog wel. De schrijfster heet Jowi Schmitz. En dat zit me niet helemaal lekker. Ik had ooit college met diezelfde Jowi Schmitz en toen dacht ik: wat grappig, dat meisje heet net zoals mijn broertje, alleen schrijf je het anders. Maar nu is er zomaar een roman van haar. Leopold heet dat boek. Begrijp me niet verkeerd: ik gun Jowi Schmitz het beste en het gunstigste en alle moois met haar roman (die over kuikentjes gaat, zo meldt de flaptekst!), maar dat er nu een Schmitz debuteert en dat ik het niet ben, dat is wel even schrikken.
III
Morgen vertel ik je alles over mijn bezoek aan het Amsterdamse Perdu van gisteravond, waar een nieuw tijdschrift werd gepresenteerd. Ik weet dat je op dat verslag wacht. Ik vraag je nog even geduld te hebben.
V.
donderdag 17 februari 2005
Abonneren op:
Posts (Atom)