Duistere krachten haalden grote sommen geld van onze rekening. Wij plaatsten het er weer terug op. We hadden contact met instanties en alles kwam goed. Het ging slecht met de paus. Op de webcam zag ik oma Bep een broodje kroket eten. Ik beloofde mensen ze snel terug te mailen en deed het niet. Twee van mijn collega's verlieten afgelopen week definitief de Grote Uitgeverij en op hun afscheidsfeestje vroeg een auteur me: 'Ga jij ook weg, Vincent?' 'Nee, ik ga nooit weg,' antwoordde ik. En op dat feestje begon vertrekkende collega Hannerlie in ene een speech waarin ze mij bedankte voor onze samenwerking en ze me een boek cadeau gaf (dat boek, overigens, zal voorgoed achter in mijn kast met vertaalde literatuur staan, ervan uitgaande dat ik de wetten van het alfabet altijd blijf respecteren). Ik was er niet op bedacht en raakte zomaar ontroerd.
Ik dacht nog even: als ik D66-lid was geworden, had ik mee mogen stemmen op het congres en wie weet had het landsbelang ervan afgehangen. Ik ging op bezoek bij een groot Vlaams schrijver. Wij spraken over de letteren en we dronken koffie verkeerd in een café. Ik vroeg me nog af wat 'koffie verkeerd' in het Vlaams was, maar daar hebben ze geen eigen woord voor. Een Gentse taxichauffeur zei me in een haast onverstaanbaar dialect dat ik voortaan gepast geld moest meenemen als ik van het Gentse taxiwezen gebruik wilde maken. Op de terugweg nam ik dus een Gentse tram. Het Gentse taxiwezen moet niet altijd zo stoer doen tegen mij. Die avond bevond ik me ineens weer op station Antwerpen Centraal, waarvandaan geen enkele rechtstreekse trein naar Nederland bleek te vertrekken. Ik sms'te mensen die daar ook niets aan konden doen.
Ik zag een tv-reclame waarin Britney Spears ronddwarrelde. De paus lag op sterven. Ik luisterde voor het eerst naar liedjes van Bright Eyes en kreeg het liedje 'Songs of Love' van Ben Folds niet meer uit mijn hoofd. Ik zag Elsie huppelen. Een weblogvriendin vertelde me dat ze in verwachting is. Ik ontving liederlijke msn-berichten van iemand die zich voor een andere vriendin uitgaf. Die vriendin nam een nieuw e-mailadres. Een Nederlandse schrijver gaf me het enig ontbrekende Brakman-boek in mijn collectie cadeau.
Ik reserveerde kaartjes voor een toneelstuk dat een vriend regisseert. Ik vulde eindelijk eens een donorverklaring in. Met D66 en het landsbelang kwam het toch nog goed. Els droomde dat ik voor twee weken met Niels op vakantie naar Mexico vertrok, want, zo sprak ik in die droom: 'Jij wil nooit naar Mexico.' (Ik wil zelf ook nooit naar Mexico, maar in dromen kan alles.) De paus stierf. Ik kocht een nieuw overhemd. Een van onze katten rolde over ons in de lentezon badende balkon alsof het haar reden van bestaan was. Onze andere kat draaide zich nog eens om.
V.
OMDAT ALLEEN TEKST OOK HEEL STOER IS
Literatuur, Film, Muziek en Andere Fijne Zaken
zondag 3 april 2005
vrijdag 1 april 2005
MEDELEVEN
Vanavond belde mijn moeder me. Terwijl we ons afvroegen hoe het toch met de paus gaat, hoorde ik vader Bert op de achtergrond brommen: 'Vanavond gaat-ie eraan.'
Dan weten jullie het maar vast.
V.
Dan weten jullie het maar vast.
V.
donderdag 31 maart 2005
LEKKER DRUK HIER
Deze maand, maart 2005, kwamen er 4200 bezoekers op onze site. Meer dan 4200 zelfs. Man, wat is het hier druk. Dat zijn natuurlijk niet 4200 individuele bezoekers. Dat haal ik me niet in m'n hoofd, hoor, dat al die mensen hier eenmalig langskomen. (Maar het zullen er ook niet 63 zijn, toch?)
Wij kunnen zien via welke Google-woorden jullie onze site bereiken. Volgens de lijst van vandaag kwamen jullie hier onder meer uit via de zoektermen 'muziek "een lepeltje"' en 'vieze oude wijven'.
Oef. Als we hadden geweten dat dat de onderwerpen zijn waar jullie op kicken, schreven we er veel vaker over. Alles voor de fans. Niets te gek voor de groupies.
'Zeg, Niels, schrijf jij morgen weer een stukkie over vieze oude wijven?'
'Ja, tuurlijk. Maar dan schrijf jij iets nieuws over muziek "een lepeltje", oké?'
'Check.'
Niettemin: kom nog eens langs. Er is plaats genoeg. We nemen wel iemand op schoot. Net zo makkelijk.
V.
Wij kunnen zien via welke Google-woorden jullie onze site bereiken. Volgens de lijst van vandaag kwamen jullie hier onder meer uit via de zoektermen 'muziek "een lepeltje"' en 'vieze oude wijven'.
Oef. Als we hadden geweten dat dat de onderwerpen zijn waar jullie op kicken, schreven we er veel vaker over. Alles voor de fans. Niets te gek voor de groupies.
'Zeg, Niels, schrijf jij morgen weer een stukkie over vieze oude wijven?'
'Ja, tuurlijk. Maar dan schrijf jij iets nieuws over muziek "een lepeltje", oké?'
'Check.'
Niettemin: kom nog eens langs. Er is plaats genoeg. We nemen wel iemand op schoot. Net zo makkelijk.
V.
FILMS DIE IK VOORLOPIG EVEN NIET HOEF TE ZIEN
- American Psycho
- Donnie Darko
- Fight Club
- Magnolia
N.
- Donnie Darko
- Fight Club
- Magnolia
N.
maandag 28 maart 2005
WEEKENDJE ANTWERPEN IN UITSPRAKEN
Els en ik spraken dit weekend af in Antwerpen met broer Joey en zijn vriendin Pauline, die sinds kort een Antwerps appartement bewoont. Soms was ook Paulines vriendin Josine er. Een overzicht in uitspraken:
Vincent koopt een hamburger bij de Quick.
Joey: ‘Volgens mij vond die jongen bij de Quick jou leuk. Dat kon je zo zien.’
Joey over Paulines nieuwe appartement: ‘Pas was het hier nog zó smerig dat je je hele fantasieën in je hoofd haalt over de vorige bewoner.’
Pauline: ‘Die bleke plekken hier zitten er sinds we de bloedspetters hebben weggeschrobd.’
Joey: ‘In de vensterbank boven ligt nog een verrassing van de vorige bewoner.’
Els, zonder de bedelaar met het ernstig verbrande gezicht op te merken die we passeren: ‘Lekker zomers, die barbecuelucht!’
Pauline: ‘Soms vraagt iemand of ik even ergens een schilderij van wil maken. Dan denk ik: dat kun jij helemaal niet betalen.’
Joey: ‘Als je die toeristen hier ziet, zou je niet zeggen dat het een viersterrenhotel is.’
Vincent: ‘Het zijn niet echt viersterrenmensen, nee.’
Joey: ‘Misschien moeten we die foto waarop je me een cadeautje geeft, nog eens maken. En dat ik dan heel verrast kijk. Dat vindt mam leuk.’
Dronken Spanjaard bij de pinautomaat: ‘Ik ben eigenlijk vóór jullie aan de beurt.’
Joey: ‘Waarom sta je dan niet in de rij?’
Dronken Spanjaard: ‘Daar heb ik geen zin in, hoor. Maar ik was vóór jullie.’
Dronken Spanjaard, na zijn geld in ontvangst te hebben genomen: ‘Gelukt! Dat komt doordat ik werk voor mijn geld. Ik zeg altijd: niet werken, niet geld.’
Pauline: ‘Ik wil wel eens weten wat er in die Europese Grondwet staat. Krijgen we dat nog toegestuurd?’
Els: ‘Net bespraken we hoe jij loopt.’
Vince: ‘Hoe dan?’
Els: ‘Je loopt als een nicht. Joey zegt dat hij die neiging ook heeft, maar dat hij die bij zichzelf onderdrukt.’
Pauline: ‘Maar Joey loopt dan weer als Donald Duck.’
Joey: ‘Ik zou wel eens wat minder mogen eten.’
Pauline: ‘Volgens mij moet je maag gewoon kleiner worden. Die is niets meer gewend.’
Pauline na afloop van ons diner in Spaghetti World: ‘Ik ga even vragen of ik hier mag werken.’
Joey: ‘Zeg jij eens “Elke dag lekker”?’
Vincent: ‘Elke dag lekker.’
Joey: ‘Klinkt goed, hè?’
Vincent: ‘Ik kan dan wel nichterig lopen, maar ik heb nooit eens aanspraak.’
Joey: ‘Behalve van die jongen bij de Quick dan.’
In een café merken we op hoe vreemd de meeste mensen buiten voorbijlopen.
Joey: ‘Kijk, die jongen lijkt net Vince! Maar dan in een Chinese variant.’
Pauline, over een andere voorbijganger: ‘En daar gaat oom Wietze!’
Pauline in een café: ‘Door al die bankjes hier lijkt het wel een trein.’
Joey: ‘Ik stap hier gewoon een keer binnen en dan zeg ik: “Goedemiddag, vervoersbewijzen alstublieft!”’
Joey tegen Els: ‘Je moet die man geen fooi geven.’
Josine: ‘Nee, voor smerige oploskoffie geven we geen fooi.’
Josine: ‘Van wie is dat fototoestel eigenlijk, van jou of van je moeder?’
Vincent: ‘Van mijn vrouw.’
Josine: ‘Toen jullie gisteren in Spaghetti World zaten, ben ik op bezoek gegaan bij andere vrienden. Daar zaten twee mensen die precies op jullie leken.’
Vincent: ‘Op mij en Els?’
Josine: ‘Ja. Hij had donker haar en zij had blond haar. Daarom weet ik niet meer zeker wat ik tegen wie heb gezegd.’
Vincent: ‘Wat een rare borden hier, met Moordenaars en Leugenaars erop.’
Els: ‘Als je zegt dat je geen Moordenaar bent, ben je blijkbaar een Leugenaar.’
Na een bedelaar met één been gepasseerd te zijn:
Josine: ‘Waarom trekt die man geen broek aan? Moet ik me nu schuldig voelen dat ik twee benen heb of zo?’
Josine: ‘Schrijf dat maar op je webcam.’
Vincent: ‘Weblog.’
Josine: ‘O. Dat houd ik allemaal niet uit elkaar, hoor.’
V.
Vincent koopt een hamburger bij de Quick.
Joey: ‘Volgens mij vond die jongen bij de Quick jou leuk. Dat kon je zo zien.’
Joey over Paulines nieuwe appartement: ‘Pas was het hier nog zó smerig dat je je hele fantasieën in je hoofd haalt over de vorige bewoner.’
Pauline: ‘Die bleke plekken hier zitten er sinds we de bloedspetters hebben weggeschrobd.’
Joey: ‘In de vensterbank boven ligt nog een verrassing van de vorige bewoner.’
Els, zonder de bedelaar met het ernstig verbrande gezicht op te merken die we passeren: ‘Lekker zomers, die barbecuelucht!’
Pauline: ‘Soms vraagt iemand of ik even ergens een schilderij van wil maken. Dan denk ik: dat kun jij helemaal niet betalen.’
Joey: ‘Als je die toeristen hier ziet, zou je niet zeggen dat het een viersterrenhotel is.’
Vincent: ‘Het zijn niet echt viersterrenmensen, nee.’
Joey: ‘Misschien moeten we die foto waarop je me een cadeautje geeft, nog eens maken. En dat ik dan heel verrast kijk. Dat vindt mam leuk.’
Dronken Spanjaard bij de pinautomaat: ‘Ik ben eigenlijk vóór jullie aan de beurt.’
Joey: ‘Waarom sta je dan niet in de rij?’
Dronken Spanjaard: ‘Daar heb ik geen zin in, hoor. Maar ik was vóór jullie.’
Dronken Spanjaard, na zijn geld in ontvangst te hebben genomen: ‘Gelukt! Dat komt doordat ik werk voor mijn geld. Ik zeg altijd: niet werken, niet geld.’
Pauline: ‘Ik wil wel eens weten wat er in die Europese Grondwet staat. Krijgen we dat nog toegestuurd?’
Els: ‘Net bespraken we hoe jij loopt.’
Vince: ‘Hoe dan?’
Els: ‘Je loopt als een nicht. Joey zegt dat hij die neiging ook heeft, maar dat hij die bij zichzelf onderdrukt.’
Pauline: ‘Maar Joey loopt dan weer als Donald Duck.’
Joey: ‘Ik zou wel eens wat minder mogen eten.’
Pauline: ‘Volgens mij moet je maag gewoon kleiner worden. Die is niets meer gewend.’
Pauline na afloop van ons diner in Spaghetti World: ‘Ik ga even vragen of ik hier mag werken.’
Joey: ‘Zeg jij eens “Elke dag lekker”?’
Vincent: ‘Elke dag lekker.’
Joey: ‘Klinkt goed, hè?’
Vincent: ‘Ik kan dan wel nichterig lopen, maar ik heb nooit eens aanspraak.’
Joey: ‘Behalve van die jongen bij de Quick dan.’
In een café merken we op hoe vreemd de meeste mensen buiten voorbijlopen.
Joey: ‘Kijk, die jongen lijkt net Vince! Maar dan in een Chinese variant.’
Pauline, over een andere voorbijganger: ‘En daar gaat oom Wietze!’
Pauline in een café: ‘Door al die bankjes hier lijkt het wel een trein.’
Joey: ‘Ik stap hier gewoon een keer binnen en dan zeg ik: “Goedemiddag, vervoersbewijzen alstublieft!”’
Joey tegen Els: ‘Je moet die man geen fooi geven.’
Josine: ‘Nee, voor smerige oploskoffie geven we geen fooi.’
Josine: ‘Van wie is dat fototoestel eigenlijk, van jou of van je moeder?’
Vincent: ‘Van mijn vrouw.’
Josine: ‘Toen jullie gisteren in Spaghetti World zaten, ben ik op bezoek gegaan bij andere vrienden. Daar zaten twee mensen die precies op jullie leken.’
Vincent: ‘Op mij en Els?’
Josine: ‘Ja. Hij had donker haar en zij had blond haar. Daarom weet ik niet meer zeker wat ik tegen wie heb gezegd.’
Vincent: ‘Wat een rare borden hier, met Moordenaars en Leugenaars erop.’
Els: ‘Als je zegt dat je geen Moordenaar bent, ben je blijkbaar een Leugenaar.’
Na een bedelaar met één been gepasseerd te zijn:
Josine: ‘Waarom trekt die man geen broek aan? Moet ik me nu schuldig voelen dat ik twee benen heb of zo?’
Josine: ‘Schrijf dat maar op je webcam.’
Vincent: ‘Weblog.’
Josine: ‘O. Dat houd ik allemaal niet uit elkaar, hoor.’
V.
zondag 27 maart 2005
WEEKENDJE WEG
Morgen vertel ik jullie meer. Over ons weekendje Antwerpen.
Wie vragen heeft, mag ze nu alvast stellen.
V.
Wie vragen heeft, mag ze nu alvast stellen.
V.
woensdag 23 maart 2005
THOM
Langzamerhand begon ik het nogal potsierlijk te vinden, dat hele gedoe met die gekozen burgemeester. Ikzelve bijvoorbeeld heb nog nooit iemand - in gans mijn leven - horen zeggen: ik wou dat we rechtstreeks onze burgemeester konden kiezen. Wel hoor ik mensen voortdurend over andere dingen klagen. (Ik klaag dan weer nooit ergens over. Ik denk meestal: er zitten daar mensen die al die zooi voor ons uitzoeken. Die komen daar wel uit. Die maken regels en wetten en dat wordt wel opgelost.) Maar dus nooit over die burgemeester.
D66 deed me de afgelopen weken haast geloven dat die gekozen burgemeester iets Heel Belangrijks was. En dat Nederland zo ongeveer het enige land is dat het zonder die gekozen burgemeester moet stellen. Daar keek ik wel even van op. Totdat ik bedacht: dat klopt natuurlijk helemaal niet. Dat is helemaal niet waar. En dan zag ik Thom rondrijden met die campagnebus om mensen van dat grote belang te overtuigen en hoorde ik Henk Westbroek op tv zeggen dat hij wel burgemeester wilde worden, en oordeelde ik: nu moeten we het echt weer eens over serieuze zaken gaan hebben, niet?
Intussen staat Thom op het punt zijn vertrek bekend te maken, zo wordt gezegd door tv-mannen die het kunnen weten. Ik vind dat jammer. Ik wist nooit zo goed waar ik op moest stemmen. Ik deed altijd maar wat (nochtans altijd hetzelfde). En toen kwam Thom in mijn leven. (Ik kan wel proberen clichés te vermijden en niet zomaar zulke zoetsappige taal uit te slaan, maar zo is het gewoon. Die man kwam in mijn leven. Andere woorden heb ik er niet voor.) Voor het eerst kwam een politicus verstandig en redelijk én capabel op mij over. Dat zijn nog eens drie gunstige factoren. Tot op de dag van vandaag lijkt hij me de verstandigste, redelijkste en capabelste minister in het huidige kabinet. Veel te verstandig en redelijk en capabel om zich uit het veld te laten slaan door dat gekozen-burgemeesterschap.
Kom, Thom, gaan we het weer over serieuze zaken hebben.
V.
D66 deed me de afgelopen weken haast geloven dat die gekozen burgemeester iets Heel Belangrijks was. En dat Nederland zo ongeveer het enige land is dat het zonder die gekozen burgemeester moet stellen. Daar keek ik wel even van op. Totdat ik bedacht: dat klopt natuurlijk helemaal niet. Dat is helemaal niet waar. En dan zag ik Thom rondrijden met die campagnebus om mensen van dat grote belang te overtuigen en hoorde ik Henk Westbroek op tv zeggen dat hij wel burgemeester wilde worden, en oordeelde ik: nu moeten we het echt weer eens over serieuze zaken gaan hebben, niet?
Intussen staat Thom op het punt zijn vertrek bekend te maken, zo wordt gezegd door tv-mannen die het kunnen weten. Ik vind dat jammer. Ik wist nooit zo goed waar ik op moest stemmen. Ik deed altijd maar wat (nochtans altijd hetzelfde). En toen kwam Thom in mijn leven. (Ik kan wel proberen clichés te vermijden en niet zomaar zulke zoetsappige taal uit te slaan, maar zo is het gewoon. Die man kwam in mijn leven. Andere woorden heb ik er niet voor.) Voor het eerst kwam een politicus verstandig en redelijk én capabel op mij over. Dat zijn nog eens drie gunstige factoren. Tot op de dag van vandaag lijkt hij me de verstandigste, redelijkste en capabelste minister in het huidige kabinet. Veel te verstandig en redelijk en capabel om zich uit het veld te laten slaan door dat gekozen-burgemeesterschap.
Kom, Thom, gaan we het weer over serieuze zaken hebben.
V.
Abonneren op:
Posts (Atom)