In het kader van onbegrijpelijke fenomenen: ik had de hele dag dit lied in mijn hoofd. Toen Rita Hovink overleed was ik krap twee jaar oud. En toch de hele tekst kennen, hè. Belachelijk.
N.
dinsdag 23 juni 2009
donderdag 18 juni 2009
EVOLUTIE
Goed bewaard geheim: tegenwoordig schrijf ik meer in het Engels dan in het Nederlands. Voor deze prachtpublicatie.
Ik voel me dan een weinig als de in het Engels bloggende Arnon Grunberg (ook een Nederlandstalig auteur schrijvend in een taal die niet de zijne is, immers), maar dan met een veel betere redactie achter me en mensen die verstand van zaken hebben.
Ik schrijf voornamelijk over het nachtleven, seks, drugs en rock 'n roll, daar bij dat Time Out.
Soms schrijf ik ook een stuk dat een feature genoemd wordt. Dat is een artikel dat hoort bij het algemene thema van het nummer.
En zo nu en dan doe ik iets dat ik nooit eerder gedaan heb. In het nummer dat nu in de winkel ligt, debuteer ik als culinair recensent.
Vorige week zag ik de door mij zeer gerespecteerde Johannes van Dam op het Spui. Hij liep, vrij moeizaam, met een stok.
Niet dat dat wat uitmaakt, natuurlijk.
N.
Ik voel me dan een weinig als de in het Engels bloggende Arnon Grunberg (ook een Nederlandstalig auteur schrijvend in een taal die niet de zijne is, immers), maar dan met een veel betere redactie achter me en mensen die verstand van zaken hebben.
Ik schrijf voornamelijk over het nachtleven, seks, drugs en rock 'n roll, daar bij dat Time Out.
Soms schrijf ik ook een stuk dat een feature genoemd wordt. Dat is een artikel dat hoort bij het algemene thema van het nummer.
En zo nu en dan doe ik iets dat ik nooit eerder gedaan heb. In het nummer dat nu in de winkel ligt, debuteer ik als culinair recensent.
Vorige week zag ik de door mij zeer gerespecteerde Johannes van Dam op het Spui. Hij liep, vrij moeizaam, met een stok.
Niet dat dat wat uitmaakt, natuurlijk.
N.
woensdag 3 juni 2009
MASSEUR
Op het boekenfeestje kwam zomaar een jongeman naast me staan die zich aan me voorstelde als de masseur. Ik ken verder geen masseurs, dus ik dacht meteen: ah, zo zien ze er dus uit. Ik kom graag in aanraking met alle lagen van de bevolking, en als het even kan doe ik dat het liefst op boekenfeestjes terwijl ik een glas wijn vasthoud.
De masseur vroeg me wie ik dan wel was, en ik zei dat ik vroeger de redacteur was van de schrijfster die hier nu haar nieuwe prachtboek presenteerde. Nu niet meer? Nee, nu niet meer. De masseur keek me aan alsof ook hij dacht: ik heb nog nooit eerder een redacteur gezien, maar nu, op dit feestje, zijn er ineens een heleboel, en ze lijken allemaal op elkaar, en ze dragen allemaal een bril, en ze houden allemaal een glas wijn vast. Ik weet natuurlijk niet zeker of hij dat dacht; ik doe maar een gooi.
Toen vroeg de masseur me: 'Dan lees je zeker heel snel?' Die veronderstelling wierp ik verre van me. Bovendien: hoe snel is snel? En waarom zou je snel willen lezen? Ik zei dat ik heel grondig las, dat wel. Snel lezen brengt je nergens.
De masseur liet zich niet uit het veld slaan. Ik dacht intussen: een massage, dat lijkt me wel wat, en dat iemand hier even een tafel uitklapt waarop ik plaatsneem, en dat ik me eindelijk eens ontspan. Maar het gesprek ging gewoon nog even verder. De masseur vroeg: 'Jullie redacteuren hebben zeker allemaal Nederlands gestudeerd?' Welnee, zei ik, vrijwel niemand van ons heeft dat gedaan. Al moest ik er tot mijn spijt aan toevoegen dat ikzelf wél Nederlands heb gestudeerd. (Ik vind het altijd een beetje jammer als iemand ontdekt dat ik veel lees, goed kan spellen en op een uitgeverij werk, en dat diegene vervolgens concludeert: 'Dan heb je zeker Nederlands gestudeerd?' En dat dat in mijn geval dus nog klopt ook.)
Niels kwam ernaast staan, met nieuwe wijn, hij kwam als geroepen, en ik wilde hem net aanspreken over Het Leven Zelve toen de masseur me de genadeslag toebracht. Hij vroeg me: 'Als je redacteur bent, dan heb je natuurlijk zelf ook wel een paar boeken geschreven?' Nee, zei ik. Alweer nee. Al die vragen die ik ontkennend moest beantwoorden, waar ging dat heen?
Op mijn volgende boekenfeestje zal ik mensen die me aanspreken zeggen dat ik een masseur ben. Dan vraagt niemand je wat. Dan kom je overal mee weg.
V.
De masseur vroeg me wie ik dan wel was, en ik zei dat ik vroeger de redacteur was van de schrijfster die hier nu haar nieuwe prachtboek presenteerde. Nu niet meer? Nee, nu niet meer. De masseur keek me aan alsof ook hij dacht: ik heb nog nooit eerder een redacteur gezien, maar nu, op dit feestje, zijn er ineens een heleboel, en ze lijken allemaal op elkaar, en ze dragen allemaal een bril, en ze houden allemaal een glas wijn vast. Ik weet natuurlijk niet zeker of hij dat dacht; ik doe maar een gooi.
Toen vroeg de masseur me: 'Dan lees je zeker heel snel?' Die veronderstelling wierp ik verre van me. Bovendien: hoe snel is snel? En waarom zou je snel willen lezen? Ik zei dat ik heel grondig las, dat wel. Snel lezen brengt je nergens.
De masseur liet zich niet uit het veld slaan. Ik dacht intussen: een massage, dat lijkt me wel wat, en dat iemand hier even een tafel uitklapt waarop ik plaatsneem, en dat ik me eindelijk eens ontspan. Maar het gesprek ging gewoon nog even verder. De masseur vroeg: 'Jullie redacteuren hebben zeker allemaal Nederlands gestudeerd?' Welnee, zei ik, vrijwel niemand van ons heeft dat gedaan. Al moest ik er tot mijn spijt aan toevoegen dat ikzelf wél Nederlands heb gestudeerd. (Ik vind het altijd een beetje jammer als iemand ontdekt dat ik veel lees, goed kan spellen en op een uitgeverij werk, en dat diegene vervolgens concludeert: 'Dan heb je zeker Nederlands gestudeerd?' En dat dat in mijn geval dus nog klopt ook.)
Niels kwam ernaast staan, met nieuwe wijn, hij kwam als geroepen, en ik wilde hem net aanspreken over Het Leven Zelve toen de masseur me de genadeslag toebracht. Hij vroeg me: 'Als je redacteur bent, dan heb je natuurlijk zelf ook wel een paar boeken geschreven?' Nee, zei ik. Alweer nee. Al die vragen die ik ontkennend moest beantwoorden, waar ging dat heen?
Op mijn volgende boekenfeestje zal ik mensen die me aanspreken zeggen dat ik een masseur ben. Dan vraagt niemand je wat. Dan kom je overal mee weg.
V.
woensdag 13 mei 2009
VEDERLICHT
Niels en ik hebben hier nog nooit een link naar een boektrailer geplaatst, maar nu de nieuwe roman van onze vriendin Janneke, Vederlicht, over enkele weken verschijnt, juichen we alle promotionele activiteiten vanzelfsprekend toe. Bij dezen dus.
V.
V.
maandag 11 mei 2009
zondag 10 mei 2009
'EEN HEERLIJK ZOMERS NUMMER'
Ik stond vroeger op, zodat ik nog even tijd had om bij jullie te zijn, om jullie iets te schrijven, want ik dacht: het is zondag, het is Moederdag, de zon zal schijnen, en jullie verwachten misschien dat ik hier iets schrijf. Maar toen ik de trap af liep, struikelde ik bijna over Noni en Teigetje, die me allebei aankeken met die blik die me zei: je wilt wel schrijven op die site van je, maar je hebt geen idee waarover, paljas. Wij hebben heel vileine katten.
En naast me - ik zit inmiddels beneden op de bank achter de laptop naar een blanco scherm te staren - ligt de Delftse Post van afgelopen vrijdag. En op de voorkant rechtsboven staat de kop 'Jody Bernal straalt op Foute Frijdag', met een foto van Jody Bernal erboven. En Jody Bernal staat op de foto zoals hij al negen jaar op foto's staat in de lokale krantjes. Jody Bernal is namelijk een heuse Delftse beroemdheid. Hij draagt een soort schoudertas op die foto, zo stel ik me althans voor, want je ziet maar een klein gedeelte van Jody Bernal, en hij houdt de band van die schoudertas vast. En dat is nog niet alles: hij steekt ook zijn duim onder die band. En onder die foto lees ik de zinnen: 'De in Delft opgegroeide Jody brak in 2000 door met "Que Si, Que No", een heerlijk zomers nummer dat 29 weken in de hitlijsten stond (...).' En nu, negen jaar later, komt hij stralen op een festijn dat Foute Frijdag heet. Als je van tevoren een kaartje koopt, kun je hem voor 8 euro zien stralen. Als je pas aan de deur een kaartje koopt, kost het je 10 euro. Jody Bernal komt 'een spetterend optreden verzorgen'. Als ik zulke zinnen lees, kan ik wel huilen.
Het wordt nog een lange dag, vermoed ik. Met heel de tijd 'Que Si, Que No' in mijn hoofd. Dankjewel, Jody Bernal.
V.
En naast me - ik zit inmiddels beneden op de bank achter de laptop naar een blanco scherm te staren - ligt de Delftse Post van afgelopen vrijdag. En op de voorkant rechtsboven staat de kop 'Jody Bernal straalt op Foute Frijdag', met een foto van Jody Bernal erboven. En Jody Bernal staat op de foto zoals hij al negen jaar op foto's staat in de lokale krantjes. Jody Bernal is namelijk een heuse Delftse beroemdheid. Hij draagt een soort schoudertas op die foto, zo stel ik me althans voor, want je ziet maar een klein gedeelte van Jody Bernal, en hij houdt de band van die schoudertas vast. En dat is nog niet alles: hij steekt ook zijn duim onder die band. En onder die foto lees ik de zinnen: 'De in Delft opgegroeide Jody brak in 2000 door met "Que Si, Que No", een heerlijk zomers nummer dat 29 weken in de hitlijsten stond (...).' En nu, negen jaar later, komt hij stralen op een festijn dat Foute Frijdag heet. Als je van tevoren een kaartje koopt, kun je hem voor 8 euro zien stralen. Als je pas aan de deur een kaartje koopt, kost het je 10 euro. Jody Bernal komt 'een spetterend optreden verzorgen'. Als ik zulke zinnen lees, kan ik wel huilen.
Het wordt nog een lange dag, vermoed ik. Met heel de tijd 'Que Si, Que No' in mijn hoofd. Dankjewel, Jody Bernal.
V.
dinsdag 28 april 2009
AART
Dan gáát hij toch gewoon? Ik begrijp niet zo goed waarom Aart Staartjes zijn lot aan het uitzendtijdstip van Sesamstraat verbindt en waarom er mensen zijn die denken dat het Heel Erg is als hij weggaat. Wie heeft hem nodig? Het is toch verdorie niet alsof Bert en Ernie dreigen op te stappen?
Wat een kolder. Toen ikzelf nog Sesamstraat keek, zat die hele Aart Staartjes er niet eens in.
V.
Wat een kolder. Toen ikzelf nog Sesamstraat keek, zat die hele Aart Staartjes er niet eens in.
V.
Abonneren op:
Posts (Atom)