...Is de titel van een liedje van Buffalo Tom, een band die vroeger op het punt van doorbreken stond, maar inmiddels, naar mijn weten, volledig is verdwenen. Die muziek is wellicht ook niet meer relevant, maar vandaag zou ik iedereen willen aanmoedigen om dat nummer gewoon te downen en hard op te zetten.
Gaan er overigens nog mensen naar Laurent Garnier en Jeff Mills, de 22ste in Paradiso? Ik schud graag jullie handen en zoen jullie wangen. Ik ben te herkennen aan het uitzinnige groepje meisjes om mij heen, waarvan er eentje (de heel toffe) mij op de gastenlijst heeft gezet.
N.
P.S. Ik ben blij als Vince weer terug is. Zullen we eens heel hard om hem roepen? Eén, twee, drie...
OMDAT ALLEEN TEKST OOK HEEL STOER IS
Literatuur, Film, Muziek en Andere Fijne Zaken
dinsdag 31 augustus 2004
maandag 30 augustus 2004
DE B IS VAN BOEKEN
Op dit moment in mijn boekenkast, afdeling literatuur, schrijvers beginnende met de letter B, mét titel, op volgorde van plaatsing (die feitelijk die van een waanzinnige is, maar zo staat het het mooist, ja, en uitgeleende werken tel ik even niet mee):
J.G. Ballard - Het keizerrijk van de zon
Maria Barnas - De Baadster
Louis de Bernières - The War of Don Emmanuel’s Nether Parts
Louis Paul Boon - Mieke Maaike’s Obscene Jeugd, Menuet en andere verhalen
F. Bordewijk - Knorrende Beesten, Blokken, Bint
Hafid Bouazza - Salomon, Paravion
Pieter Boksma - De aardse komedie
Willem Brakman - De koning is dood
Martin Bril - Voordewind, Altijd Zomer, Altijd Zondag, Evelien, Verzameld Werk, 2 broers en een broodjeszaak, met Dirk van Weelden: Arbeidsvitaminen, Piano & Gitaar
Jeroen Brouwers - Bezonken rood, Zonsopgangen boven zee
Dan Brown - De Da Vinci Code
Herman Brusselmans - Weg met de literatuur!, Het mooie kotsende meisje, Bloemen op mijn graf, Het oude nieuws van deze tijden, Vrouwen met een IQ, Heden ben ik nuchter, Zijn er kanalen in Aalst?, Dagboek van een vermoeide egoist, Vlucht voor mij, Ex-schrijver, Ex-minnaar, Ex-drummer, Autobiografie van iemand anders, Zul je mij altijd graag zien?, Logica voor idioten, Nog drie keer slapen en ik word wakker, De terugkeer van Bonanza, Guggenheimer wast witter, Uitgeverij Guggenheimer, Het einde van mensen in 1967, Pitface, De kus in de nacht, Mank, De droogte
Charles Bukowski - Postkantoor, Verhalen van alledaagse waanzin, Vrouwen
En inderdaad, ik heb helemaal geen boeken van bijvoorbeeld Buch, Borges, Bomans, Bellow, Beets, Boccaccio, Bernlef, Biesheuvel, Beckett of Balzac. Maar dat wil niet zeggen dat ik ze niet wil.
N.
J.G. Ballard - Het keizerrijk van de zon
Maria Barnas - De Baadster
Louis de Bernières - The War of Don Emmanuel’s Nether Parts
Louis Paul Boon - Mieke Maaike’s Obscene Jeugd, Menuet en andere verhalen
F. Bordewijk - Knorrende Beesten, Blokken, Bint
Hafid Bouazza - Salomon, Paravion
Pieter Boksma - De aardse komedie
Willem Brakman - De koning is dood
Martin Bril - Voordewind, Altijd Zomer, Altijd Zondag, Evelien, Verzameld Werk, 2 broers en een broodjeszaak, met Dirk van Weelden: Arbeidsvitaminen, Piano & Gitaar
Jeroen Brouwers - Bezonken rood, Zonsopgangen boven zee
Dan Brown - De Da Vinci Code
Herman Brusselmans - Weg met de literatuur!, Het mooie kotsende meisje, Bloemen op mijn graf, Het oude nieuws van deze tijden, Vrouwen met een IQ, Heden ben ik nuchter, Zijn er kanalen in Aalst?, Dagboek van een vermoeide egoist, Vlucht voor mij, Ex-schrijver, Ex-minnaar, Ex-drummer, Autobiografie van iemand anders, Zul je mij altijd graag zien?, Logica voor idioten, Nog drie keer slapen en ik word wakker, De terugkeer van Bonanza, Guggenheimer wast witter, Uitgeverij Guggenheimer, Het einde van mensen in 1967, Pitface, De kus in de nacht, Mank, De droogte
Charles Bukowski - Postkantoor, Verhalen van alledaagse waanzin, Vrouwen
En inderdaad, ik heb helemaal geen boeken van bijvoorbeeld Buch, Borges, Bomans, Bellow, Beets, Boccaccio, Bernlef, Biesheuvel, Beckett of Balzac. Maar dat wil niet zeggen dat ik ze niet wil.
N.
donderdag 26 augustus 2004
KAAL OF KAMMEN, WEET JE WEL
Druk hier in het dorp. Dit weekend Uitmarkt en de avond daarvoor het jaarlijks auteursfeest van De Grote Uitgeverij, ook wel Het Leuke en Gratis Boekenbal genoemd. Een verslag kan komen. Of niet.
Daarnaast woon ik tegenwoordig weer ergens anders, en moet ik nogal wennen aan de buurt. Zo weet ik niet tot hoe laat de supermarkten open zijn, waar er een nachtwinkel is, of het toegestaan is een illegale afterparty met dj's te geven - dat soort dingen.
Wel ben ik, op aanraden van Martien, mijn buurmeisje in de gaten aan het houden. Die zou zomaar nakende op het balkon zijn verschenen, en iedereen weet dat je nakende buurmeisjes te vriend moet houden. Let wel, alles in het nette. Ik ben immers mijn verrekijker (van mijn opa gekregen, nog uit de Tweede Wereldoorlog) kwijt.
Mijn kat heb wel weer inmiddels, en tjonge, die is inene aanhankelijk. Dat is niet normaal. Ze is zo gezellig-en-op-je-schoot-zitterig dat ik voorzichtig haar maar eens ging kammen (langharig monster dat ze is). Normaal gesproken moest je je zo ongeveer in een harnas hijsen als je ook maar een beweging maakte die op kammen leek, nu spint ze alsof ze niets liever wil. Vreemd beest.
Ik ga morgen of na het weekend ook eens zo'n letter van mijn platenkast hier droppen. Of wacht, misschien doe ik het wel met boeken of schrijvers. Spannend, niet? Voorkeuren in het reactieding.
N.
Daarnaast woon ik tegenwoordig weer ergens anders, en moet ik nogal wennen aan de buurt. Zo weet ik niet tot hoe laat de supermarkten open zijn, waar er een nachtwinkel is, of het toegestaan is een illegale afterparty met dj's te geven - dat soort dingen.
Wel ben ik, op aanraden van Martien, mijn buurmeisje in de gaten aan het houden. Die zou zomaar nakende op het balkon zijn verschenen, en iedereen weet dat je nakende buurmeisjes te vriend moet houden. Let wel, alles in het nette. Ik ben immers mijn verrekijker (van mijn opa gekregen, nog uit de Tweede Wereldoorlog) kwijt.
Mijn kat heb wel weer inmiddels, en tjonge, die is inene aanhankelijk. Dat is niet normaal. Ze is zo gezellig-en-op-je-schoot-zitterig dat ik voorzichtig haar maar eens ging kammen (langharig monster dat ze is). Normaal gesproken moest je je zo ongeveer in een harnas hijsen als je ook maar een beweging maakte die op kammen leek, nu spint ze alsof ze niets liever wil. Vreemd beest.
Ik ga morgen of na het weekend ook eens zo'n letter van mijn platenkast hier droppen. Of wacht, misschien doe ik het wel met boeken of schrijvers. Spannend, niet? Voorkeuren in het reactieding.
N.
woensdag 25 augustus 2004
WOENSDAG, EGOMANENDAG
Alle lelijke mensen moeten in het openbaar verplicht een masker van mijzelve dragen.
Jullie nog een leuk ideetje?
N.
Jullie nog een leuk ideetje?
N.
maandag 23 augustus 2004
VERSLAG ZONDER LINKS EN ZONDER FOTO'S (Omdat Alleen Tekst Ook Heel Stoer Is)
De tocht
Het regende als een dolle, dus nam ik, gewapend met cadeaus en paraplu, de tram naar Centraal Station, kocht een kaartje en daar ging de trein al. Een uur later stapte ik te Delft in de bus, samen met Dimitry en Angela, en gingen wij op weg naar de feestlocatie. Daar aangekomen bleken wij de laatsten van de Bloemenmaffia te zijn. We aten een broodje en dronken koffie. Enkele mensen kwamen naar me toe om te vragen of ik de Niels was. Ja, hoor, ik was de Niels. Van de site. Ik deed er ongeveer een uur over om mijn corsage op te spelden en toen vond een tante van Vince het wel welletjes en die prikte het ding er in een seconde op. Ik was haar zeer dankbaar.
De kledij
Els droeg een prachtige jurk. Met sleep. En zo'n ding voor om je schouders, want het was een strapless jurk. Jaja. Vincent zelve zag er stoer uit in zijn driedelig pak. Bruinig met een dun streepje. Goeie das met pisgeul.
De plechtigheid
Die was heel ontspannen. Er werden dingen verteld en gezegd en voor je het wist stonden we weer buiten om met de hele groep op de foto te gaan. In de verte zag ik Ionica staan maar toen we klaar waren, was zij reeds verdwenen. Wel was vriend Kim aanwezig. Die was ook gewoon mee naar binnen gegaan om het heugelijk feit persoonlijk mee te maken. Daarna gingen wij weer op weg met de paardentram, om een tochtje door de binnenstad te maken. Ondertussen zwaaiden we dat het een aard had naar allerlei wildvreemden.
De receptie
Die was druk, er was champagne, er waren hapjes en ik vertelde ongeveer honderd keer hoe de plechtigheid was verlopen en dat toch echt Joey getuige was en niet ikzelve. Ik sprak wat met Wouter a.k.a. Ziggy en ook werd ik voorgesteld aan Hiphophater, die een heel andere naam in het Werkelijke Leven bleek te hebben.
Het eten
Om half acht ging het dan toch van start. We werden aan tafels gezet (mijn disgenoten waren Martien, Janneke en Martijn, Joni en Janwillem), er verschenen voorgerechten en daarna een enorm koud buffet, en toen een enorm warm buffet en tot slot ook een werkelijk kolossaal dessertbuffet. De wijn was erg goed, dus die vloeide rijkelijk. Voor het eten ontvingen wij een wegwerpcamera en daarmee schoot onze tafel hilarische foto's, die, zo vermoed ik, jullie nooit te zien zullen krijgen. Daarnaast werden wijzelf ook voortdurend onder vuur genomen. Ik schat dat ik op zo'n drieduizend foto's sta. Soms mijn hand in de gangsterpose, soms met een glas, soms met heel veel andere mensen, soms met mijn mond vol, soms met mijn haar wild, maar altijd onberispelijk met das en colbert. ('Je ziet er heel mooi uit,' zeiden de gasten. Ik knikte dan maar beleefd. Mijn nieuwe schoenen deden het ook goed. En aan het einde van de avond had ik heel geen blaren. Puike schoenen. Dat zijn het.)
De DJ
Vincent had me van te voren gezegd: 'Als de DJ het in zijn hoofd haalt We Are Family of Celebration te draaien, dan schakel je hem uit. Dat is jouw license to kill, hoor je me?' DJ Hans had hij niet ingelicht. Want direct na de openingsdans (ook iets waar Vincent nogal tegenopzag en waarvan ik nog ook de juiste plaat had voorspeld) draaide hij doodleuk Celebration. Ik blikte vertwijfeld naar mijn tafelgenoten. 'Dit is je cue, Niels,' zei Martien. Ik stond op. Wat te doen? Hem met een droge klap naar de grond slaan? Hem wurgen met zijn koptelefoonsnoer? En dan? Moest ik dan de knoppen overnemen en keiharde negermuziek gaan draaien? Ik besloot Vincent te zoeken. Die stond op de dansvloer, met Els uiteraard. 'Vince,' begon ik, 'eh... wat moet ik nou?' Vincent bleek in het geheel niet door te hebben waar ik op doelde en danste dat het een lieve lust was. 'Vincent, besef je waar je op danst? Ik moet actie ondernemen. Toch?' Vincent bleef staan, keek naar de DJ, luisterde toen scherp en zei: 'Ach, dit is een remix. Op het randje. Ga maar weer zitten.' Later op de avond draaide de DJ het nummer nóg een keer, maar toen kon het mij ook niet meer schelen.
De aftocht
Omstreeks half 1 verliet bruidspaar Schmitz de gelegenheid. Iedereen had, al dan niet ironisch, gedanst. Iedereen had gedronken, gegeten en gefeliciteerd. Het was mooi zo. Walter, Joni, Janwillem, Martien en ik scheurden met een taxi naar het station, namen de nachttrein naar Amsterdam en zeiden gedag. Ik liep naar mijn grote tijdelijke huis, overwoog ergens een steen door de ruiten te gooien om toch al dat geluk van de grote dag een beetje in evenwicht te krijgen, maar besloot dat ik mijn kans had gehad. DJ Hans leeft nog. En dat heeft hij te danken aan bruidegom V.
N.
Het regende als een dolle, dus nam ik, gewapend met cadeaus en paraplu, de tram naar Centraal Station, kocht een kaartje en daar ging de trein al. Een uur later stapte ik te Delft in de bus, samen met Dimitry en Angela, en gingen wij op weg naar de feestlocatie. Daar aangekomen bleken wij de laatsten van de Bloemenmaffia te zijn. We aten een broodje en dronken koffie. Enkele mensen kwamen naar me toe om te vragen of ik de Niels was. Ja, hoor, ik was de Niels. Van de site. Ik deed er ongeveer een uur over om mijn corsage op te spelden en toen vond een tante van Vince het wel welletjes en die prikte het ding er in een seconde op. Ik was haar zeer dankbaar.
De kledij
Els droeg een prachtige jurk. Met sleep. En zo'n ding voor om je schouders, want het was een strapless jurk. Jaja. Vincent zelve zag er stoer uit in zijn driedelig pak. Bruinig met een dun streepje. Goeie das met pisgeul.
De plechtigheid
Die was heel ontspannen. Er werden dingen verteld en gezegd en voor je het wist stonden we weer buiten om met de hele groep op de foto te gaan. In de verte zag ik Ionica staan maar toen we klaar waren, was zij reeds verdwenen. Wel was vriend Kim aanwezig. Die was ook gewoon mee naar binnen gegaan om het heugelijk feit persoonlijk mee te maken. Daarna gingen wij weer op weg met de paardentram, om een tochtje door de binnenstad te maken. Ondertussen zwaaiden we dat het een aard had naar allerlei wildvreemden.
De receptie
Die was druk, er was champagne, er waren hapjes en ik vertelde ongeveer honderd keer hoe de plechtigheid was verlopen en dat toch echt Joey getuige was en niet ikzelve. Ik sprak wat met Wouter a.k.a. Ziggy en ook werd ik voorgesteld aan Hiphophater, die een heel andere naam in het Werkelijke Leven bleek te hebben.
Het eten
Om half acht ging het dan toch van start. We werden aan tafels gezet (mijn disgenoten waren Martien, Janneke en Martijn, Joni en Janwillem), er verschenen voorgerechten en daarna een enorm koud buffet, en toen een enorm warm buffet en tot slot ook een werkelijk kolossaal dessertbuffet. De wijn was erg goed, dus die vloeide rijkelijk. Voor het eten ontvingen wij een wegwerpcamera en daarmee schoot onze tafel hilarische foto's, die, zo vermoed ik, jullie nooit te zien zullen krijgen. Daarnaast werden wijzelf ook voortdurend onder vuur genomen. Ik schat dat ik op zo'n drieduizend foto's sta. Soms mijn hand in de gangsterpose, soms met een glas, soms met heel veel andere mensen, soms met mijn mond vol, soms met mijn haar wild, maar altijd onberispelijk met das en colbert. ('Je ziet er heel mooi uit,' zeiden de gasten. Ik knikte dan maar beleefd. Mijn nieuwe schoenen deden het ook goed. En aan het einde van de avond had ik heel geen blaren. Puike schoenen. Dat zijn het.)
De DJ
Vincent had me van te voren gezegd: 'Als de DJ het in zijn hoofd haalt We Are Family of Celebration te draaien, dan schakel je hem uit. Dat is jouw license to kill, hoor je me?' DJ Hans had hij niet ingelicht. Want direct na de openingsdans (ook iets waar Vincent nogal tegenopzag en waarvan ik nog ook de juiste plaat had voorspeld) draaide hij doodleuk Celebration. Ik blikte vertwijfeld naar mijn tafelgenoten. 'Dit is je cue, Niels,' zei Martien. Ik stond op. Wat te doen? Hem met een droge klap naar de grond slaan? Hem wurgen met zijn koptelefoonsnoer? En dan? Moest ik dan de knoppen overnemen en keiharde negermuziek gaan draaien? Ik besloot Vincent te zoeken. Die stond op de dansvloer, met Els uiteraard. 'Vince,' begon ik, 'eh... wat moet ik nou?' Vincent bleek in het geheel niet door te hebben waar ik op doelde en danste dat het een lieve lust was. 'Vincent, besef je waar je op danst? Ik moet actie ondernemen. Toch?' Vincent bleef staan, keek naar de DJ, luisterde toen scherp en zei: 'Ach, dit is een remix. Op het randje. Ga maar weer zitten.' Later op de avond draaide de DJ het nummer nóg een keer, maar toen kon het mij ook niet meer schelen.
De aftocht
Omstreeks half 1 verliet bruidspaar Schmitz de gelegenheid. Iedereen had, al dan niet ironisch, gedanst. Iedereen had gedronken, gegeten en gefeliciteerd. Het was mooi zo. Walter, Joni, Janwillem, Martien en ik scheurden met een taxi naar het station, namen de nachttrein naar Amsterdam en zeiden gedag. Ik liep naar mijn grote tijdelijke huis, overwoog ergens een steen door de ruiten te gooien om toch al dat geluk van de grote dag een beetje in evenwicht te krijgen, maar besloot dat ik mijn kans had gehad. DJ Hans leeft nog. En dat heeft hij te danken aan bruidegom V.
N.
zaterdag 21 augustus 2004
TESTBEELD
Jongens en meisjes,
Ik ga hier maandag een enorm verslag van het spektakel van gisteren neerzetten, maar nu ontbreekt het me even aan tijd. Wel kan ik vertellen dat Vincent en Els inmiddels Meneer en Mevrouw Schmitz zijn. En dat het echt voor het eerst jammer is dat op deze Prachtsite alleen tekst staat.
Jullie horen van me. Goed weekend.
N.
Ik ga hier maandag een enorm verslag van het spektakel van gisteren neerzetten, maar nu ontbreekt het me even aan tijd. Wel kan ik vertellen dat Vincent en Els inmiddels Meneer en Mevrouw Schmitz zijn. En dat het echt voor het eerst jammer is dat op deze Prachtsite alleen tekst staat.
Jullie horen van me. Goed weekend.
N.
donderdag 19 augustus 2004
LAATSTE STUKJE ALS ONGEHUWD MAN
Voor ik het vergeet te zeggen: vanavond allemaal even kijken naar NOVA. Gisteren stonden mijn vader, mijn broertjes en mijn aanstaande schoonvader nietsvermoedend te wachten voor boekhandel Athenaeum in Amsterdam toen een cameraploeg hen overviel met de vraag of ze wisten wat 'chicklit' was. Het heeft er alle schijn van dat het verrassende antwoord van vader Bert vanavond wordt uitgezonden.
Maar nu: het vrijgezellenfestijn!
Gisteren was mijn laatste dag op de Grote Uitgeverij. Voorlopig dan toch. Mijn collega's probeerden me voortdurend schrik aan te jagen door te stellen dat ik op dat vrijgezellenfestijn waarschijnlijk in een konijnenpak over de Wallen gesleept zou worden. Ik werd daar inderdaad een beetje angstig van.
Om halfzes kwamen ze me halen: Niels, broertjes Joey en Leon, vader Bert en Els' vader Rik. Onzeker liep ik achter ze aan, maar gelukkig voerde de weg gewoon naar het Pannenkoekenhuis. Nu ja, 'gewoon': het Pannenkoekenhuis blijkt een metamorfose te hebben ondergaan. De naam op de buitenkant luidt anders, de kaart is gewijzigd en ook zei het Pannenkoekenmeisje: 'We schenken geen alcohol meer. Jullie kunnen bestellen wat je wilt, maar alcohol is uit den boze.' Leon riep nog olijk: 'Doe me dan maar een Shandy!', maar toen was ze al weg.
Ik voelde me al snel geruster en comfortabeler, en na de onweerstaanbare hot chicken-pannenkoek gingen we naar De Balie. Hier kwamen we aan een tafel terecht waar niet gerookt mocht worden. Niels mopperde: 'Op de ene plek mag je wel eten, maar niet drinken. Hier mag je wel drinken, maar niet roken. Langzaam proberen ze je gewoon gek te maken.'
En daar waren de andere vrienden: vriend Sverre was er. Vriend Jorgen. Vriend Roy. Vriend Martien. Er werden rondjes gehaald, maar ik hoefde niets te betalen. Ik was immers de vrijgezel. 'Jou houden we vrij,' zei Niels me.
Na De Balie gingen we naar andere cafés. Er waren Goede Gesprekken met Oude Vrienden. Er werd veel gedronken. Het ene café bleek een kopie van het andere. En Els' vader ging weer naar huis.
In Paradiso hebben we vervolgens gedanst tot we er bijkans bij neervielen. Er was Noodlanding en DJ Arnold draaide de plaatjes. Hij deed dat op zijn geheel eigen wijze: hij deed geen enkele moeite een fatsoenlijke set te bouwen. Steeds als we als waanzinnigen dansten op prachtliederen als 'Drop the Pressure', 'Hey Ya!' of 'Push Up', joeg hij ons de dansvloer af door er een totaal ongepast nummer achteraan te draaien. Het weerhield ons er niet van het podium te beklimmen om aldaar te feesten alsof het 1999 was, en Martien de Dansmachine was niet meer te stoppen, maar zo nu en dan schudden we ons hoofd, DJ Arnold in ongeloof aanstarend. En heb ik jullie al verteld dat ook Janwillem Slort ineens voor me stond? Ja hoor, ook hij was er, net terug van vakantie. Wat een held.
Na vieren liepen we Paradiso uit. Niels, Martien, Roy, Sverre, Jorgen en ik gingen op zoek naar iets te eten, maar alles bleek dicht. Tot we een straat in liepen waar een man ons vroeg: 'Willen jullie eten?' Ja, dat wilden we wel. Hij zei dat hij wel even snel wat porties shoarma voor ons ging halen. Binnen de minuut duwde hij ons drie porties in onze handen, terwijl hij fluisterde: 'Ga alsjeblieft weg! Niet hier opeten! Loop de hoek om!' Hij smeekte ons welhaast om weg te lopen, dus dat deden we dan maar. Een gek met een fototoestel liep langs om ons op de foto te zetten, maar we bedankten hem vriendelijk en keken stoïcijns de andere kant op.
Ja ja, zo'n avond was het.
Intussen hapert dit toetsenbord als een gek. Niets om me zorgen om te maken. Ik ga immers morgen trouwen met Elsie. En overmorgen stappen we op het vliegtuig.
Niemand kan ons nog stoppen!
V.
P.S. Ik zie jullie hier over een week of 2 weer, afgesproken? Doe in de tussentijd een beetje lief tegen Niels. Die jongen weet hoe je een vrijgezellenfeest organiseert. (En broer Joey weet het ook.)
Maar nu: het vrijgezellenfestijn!
Gisteren was mijn laatste dag op de Grote Uitgeverij. Voorlopig dan toch. Mijn collega's probeerden me voortdurend schrik aan te jagen door te stellen dat ik op dat vrijgezellenfestijn waarschijnlijk in een konijnenpak over de Wallen gesleept zou worden. Ik werd daar inderdaad een beetje angstig van.
Om halfzes kwamen ze me halen: Niels, broertjes Joey en Leon, vader Bert en Els' vader Rik. Onzeker liep ik achter ze aan, maar gelukkig voerde de weg gewoon naar het Pannenkoekenhuis. Nu ja, 'gewoon': het Pannenkoekenhuis blijkt een metamorfose te hebben ondergaan. De naam op de buitenkant luidt anders, de kaart is gewijzigd en ook zei het Pannenkoekenmeisje: 'We schenken geen alcohol meer. Jullie kunnen bestellen wat je wilt, maar alcohol is uit den boze.' Leon riep nog olijk: 'Doe me dan maar een Shandy!', maar toen was ze al weg.
Ik voelde me al snel geruster en comfortabeler, en na de onweerstaanbare hot chicken-pannenkoek gingen we naar De Balie. Hier kwamen we aan een tafel terecht waar niet gerookt mocht worden. Niels mopperde: 'Op de ene plek mag je wel eten, maar niet drinken. Hier mag je wel drinken, maar niet roken. Langzaam proberen ze je gewoon gek te maken.'
En daar waren de andere vrienden: vriend Sverre was er. Vriend Jorgen. Vriend Roy. Vriend Martien. Er werden rondjes gehaald, maar ik hoefde niets te betalen. Ik was immers de vrijgezel. 'Jou houden we vrij,' zei Niels me.
Na De Balie gingen we naar andere cafés. Er waren Goede Gesprekken met Oude Vrienden. Er werd veel gedronken. Het ene café bleek een kopie van het andere. En Els' vader ging weer naar huis.
In Paradiso hebben we vervolgens gedanst tot we er bijkans bij neervielen. Er was Noodlanding en DJ Arnold draaide de plaatjes. Hij deed dat op zijn geheel eigen wijze: hij deed geen enkele moeite een fatsoenlijke set te bouwen. Steeds als we als waanzinnigen dansten op prachtliederen als 'Drop the Pressure', 'Hey Ya!' of 'Push Up', joeg hij ons de dansvloer af door er een totaal ongepast nummer achteraan te draaien. Het weerhield ons er niet van het podium te beklimmen om aldaar te feesten alsof het 1999 was, en Martien de Dansmachine was niet meer te stoppen, maar zo nu en dan schudden we ons hoofd, DJ Arnold in ongeloof aanstarend. En heb ik jullie al verteld dat ook Janwillem Slort ineens voor me stond? Ja hoor, ook hij was er, net terug van vakantie. Wat een held.
Na vieren liepen we Paradiso uit. Niels, Martien, Roy, Sverre, Jorgen en ik gingen op zoek naar iets te eten, maar alles bleek dicht. Tot we een straat in liepen waar een man ons vroeg: 'Willen jullie eten?' Ja, dat wilden we wel. Hij zei dat hij wel even snel wat porties shoarma voor ons ging halen. Binnen de minuut duwde hij ons drie porties in onze handen, terwijl hij fluisterde: 'Ga alsjeblieft weg! Niet hier opeten! Loop de hoek om!' Hij smeekte ons welhaast om weg te lopen, dus dat deden we dan maar. Een gek met een fototoestel liep langs om ons op de foto te zetten, maar we bedankten hem vriendelijk en keken stoïcijns de andere kant op.
Ja ja, zo'n avond was het.
Intussen hapert dit toetsenbord als een gek. Niets om me zorgen om te maken. Ik ga immers morgen trouwen met Elsie. En overmorgen stappen we op het vliegtuig.
Niemand kan ons nog stoppen!
V.
P.S. Ik zie jullie hier over een week of 2 weer, afgesproken? Doe in de tussentijd een beetje lief tegen Niels. Die jongen weet hoe je een vrijgezellenfeest organiseert. (En broer Joey weet het ook.)
Abonneren op:
Posts (Atom)