Scarface, het Papjong, de Vampier, E.'s Liefje, Catweazle, het Ding en Moby zijn intussen al uitgeschakeld. Maar niet getreurd: Droopy, Ronnie, de Albino, de Gangster, de Hondenkop, de Unstoppable Sex Machine en de Donut zitten allemaal nog in de race. En nog wat anderen, die we nooit een bijnaam hebben gegeven. Vanavond zullen we hoogstwaarschijnlijk zien hoe de Unstoppable Sex Machine de Donut naar huis stuurt, en begint de strijd tussen Ronnie en de Hondenkop.
Soms vraag ik me af of ik niet iets te veel opga in dat hele WK. Nu ja. De komende dagen ben ik in Londen te vinden. Ik zal parken en pleinen en musea en winkels bezoeken alsof het niets is. Ik ben even weg. En als ik terugkom, over een dag of wat, is dat WK nog altijd bezig. Leve de lente!
V.
zaterdag 26 april 2008
dinsdag 22 april 2008
VERTIGO
Twee beroemde cabaretiers op het terras in het Vondelpark deden heel veel moeite om gezien en gehoord te worden. Het had wat sneus en het had wat aandoenlijks, hoewel meer het eerste dan het laatste.
De zon scheen. Mensen droegen zonnebrillen. Ontdeden zich van jassen. Om twaalf uur kwamen de eerste glazen bier langs.
Na twee koffie, twee dubbele espresso's, twee water, ontstond er een plan. Ja, dat plan dat mijn metgezel en ik bedachten, dat zou zo maar eens iets heel moois kunnen worden.
N.
De zon scheen. Mensen droegen zonnebrillen. Ontdeden zich van jassen. Om twaalf uur kwamen de eerste glazen bier langs.
Na twee koffie, twee dubbele espresso's, twee water, ontstond er een plan. Ja, dat plan dat mijn metgezel en ik bedachten, dat zou zo maar eens iets heel moois kunnen worden.
N.
zaterdag 19 april 2008
ROOD KLEUR ROOD KLEUR ROOD KLEUR ETC.
Niels en ik leggen jullie graag de regels nog eens uit: hoe het zit met al die rode ballen en al die andere kleuren, en waarom 147 een magisch getal is, en wie die ongezonde pafferige Engelse mannetjes allemaal zijn, en waarom Dott en Ebdon en Murphy dit jaar niet moeten winnen, en waarom zo'n toernooi zo ongelooflijk lang moet duren, etc. Maar ga eerst de komende tweeënhalve week maar eens voor de tv zitten, want dat doen Niels en ik ook. Laat het WK beginnen!
V.
V.
woensdag 16 april 2008
SCHANDE
Een hit op elk festival waar hij draait. Hier in Nederland op zowel het IFFR en het AFFF een torenhoge publieksfavoriet. Overladen met awards. Geprezen als een van de effectiefste horrorfilms van de afgelopen tien, twintig jaar. En zo ongeveer bij mij om de hoek opgenomen toen ik in Barcelona woonde.
Ik heb het over [Rec]. De AFFF-voorstelling van donderdagavond was gisteren al uitverkocht en hoogstwaarschijnlijk wint de film zaterdag wederom een prijs, zodat ik hem zondag hopelijk kan gaan zien, maar waarom gaat zo'n gelauwerde en opwindende film in maar een (1!) bioscoop, een filmhuis in Den Haag, draaien? Die distributeur moet zich de ogen uit de kop schamen.
N.
Ik heb het over [Rec]. De AFFF-voorstelling van donderdagavond was gisteren al uitverkocht en hoogstwaarschijnlijk wint de film zaterdag wederom een prijs, zodat ik hem zondag hopelijk kan gaan zien, maar waarom gaat zo'n gelauwerde en opwindende film in maar een (1!) bioscoop, een filmhuis in Den Haag, draaien? Die distributeur moet zich de ogen uit de kop schamen.
N.
zaterdag 12 april 2008
maandag 31 maart 2008
I'M FEELING ROUGH, I'M FEELING RAW, I'M IN THE PRIME OF MY LIFE
1.
Vincent en ik zagen de afgelopen week ook bijzonder weinig van de China Open. Wellicht doordat de wedstrijden op vervelende tijden werden uitgezonden, en dan ook nog eens op Eurosport - waar een ongetwijfeld zeer vriendelijke Vlaamse heer het commentaar verzorgt, die echter in de praktijk regelmatig grossiert in platitudes. Wat ik wel zag was een gedeelte van de werkelijk krankzinnige wedstrijd tussen Marco Boring Fu en onze favoriet Ronnie O'Sullivan. Na afloop was er de inmiddels beruchte persconferentie (hier te bekijken), waar ik, puberaal als ik ben, erg om moest lachen. Door de ophef die hierdoor ontstond werd er in de pers verder nagenoeg geen aandacht meer gegeven aan de rest van het toernooi, gewonnen door Stephen Maquire, die Shaun Donut Murphy versloeg. Kome het WK.
2.
Vrijdag was het tijd voor De Geheime Schrijversborrel in het Geheime Café. Ricus van de C. belde op en stelde voor er samen heen te gaan. Ook in het Geheime Café was Ramon S., gewapend met camera. Een voor een rukte hij wat schrijvers achter hun glazen vandaan om ze mee naar buiten te nemen, de koude in. Reden daarvoor was het opnemen van een trailer voor de Beste Verhalenbundel, over vliegen, van 2008, waar onder andere aan stuk van ondergetekende in staat. Het resultaat moet ergens deze week online staan. In het middenoosten houden ze hun hart vast, zoveel is duidelijk.
Richard O., die ik voor het eerst ontmoette, vertrouwde me toe dat hij vroeger een trouw lezer van deze site was. Vol lof was Richard, over die site van Vincent en mij, noemde het een begrip in weblogland, vroeger dan en vond dat we vaker sappige stukken over de letteren moesten brengen. Ik zei tegen hem dat ik allang blij was dat we überhaupt zo nu en dan een stukkie erop schreven, Vincent met zijn bestaan als vader en invloedrijke mandarijn en ik als internationaal gelauwerde mooie jonge techno god van de hedendaagse literatuur. Goed, dat laatste zei ik niet. Ik dronk mijn bier.
3.
Fijn plaatje, dit.
4.
Vanavond begint een nieuwe reeks Hollands Next Top Model. Jullie mogen best weten dat ik me daar op verheug.
5.
Zaterdagnacht, laat, zag ik een drumband angstaanjagend bezig zijn in de buurt van een club waar ik op het allerlaatste moment toch niet naar binnen ben gegaan. Thuis was het ineens 6 uur. Op mijn terras, waar ik de binnentuinen overzag, geurde de ochtend naar lente.
N.
Vincent en ik zagen de afgelopen week ook bijzonder weinig van de China Open. Wellicht doordat de wedstrijden op vervelende tijden werden uitgezonden, en dan ook nog eens op Eurosport - waar een ongetwijfeld zeer vriendelijke Vlaamse heer het commentaar verzorgt, die echter in de praktijk regelmatig grossiert in platitudes. Wat ik wel zag was een gedeelte van de werkelijk krankzinnige wedstrijd tussen Marco Boring Fu en onze favoriet Ronnie O'Sullivan. Na afloop was er de inmiddels beruchte persconferentie (hier te bekijken), waar ik, puberaal als ik ben, erg om moest lachen. Door de ophef die hierdoor ontstond werd er in de pers verder nagenoeg geen aandacht meer gegeven aan de rest van het toernooi, gewonnen door Stephen Maquire, die Shaun Donut Murphy versloeg. Kome het WK.
2.
Vrijdag was het tijd voor De Geheime Schrijversborrel in het Geheime Café. Ricus van de C. belde op en stelde voor er samen heen te gaan. Ook in het Geheime Café was Ramon S., gewapend met camera. Een voor een rukte hij wat schrijvers achter hun glazen vandaan om ze mee naar buiten te nemen, de koude in. Reden daarvoor was het opnemen van een trailer voor de Beste Verhalenbundel, over vliegen, van 2008, waar onder andere aan stuk van ondergetekende in staat. Het resultaat moet ergens deze week online staan. In het middenoosten houden ze hun hart vast, zoveel is duidelijk.
Richard O., die ik voor het eerst ontmoette, vertrouwde me toe dat hij vroeger een trouw lezer van deze site was. Vol lof was Richard, over die site van Vincent en mij, noemde het een begrip in weblogland, vroeger dan en vond dat we vaker sappige stukken over de letteren moesten brengen. Ik zei tegen hem dat ik allang blij was dat we überhaupt zo nu en dan een stukkie erop schreven, Vincent met zijn bestaan als vader en invloedrijke mandarijn en ik als internationaal gelauwerde mooie jonge techno god van de hedendaagse literatuur. Goed, dat laatste zei ik niet. Ik dronk mijn bier.
3.
Fijn plaatje, dit.
4.
Vanavond begint een nieuwe reeks Hollands Next Top Model. Jullie mogen best weten dat ik me daar op verheug.
5.
Zaterdagnacht, laat, zag ik een drumband angstaanjagend bezig zijn in de buurt van een club waar ik op het allerlaatste moment toch niet naar binnen ben gegaan. Thuis was het ineens 6 uur. Op mijn terras, waar ik de binnentuinen overzag, geurde de ochtend naar lente.
N.
woensdag 26 maart 2008
NIELS EN VINCENT GAAN NIET NAAR SHEFFIELD
...en dan had ik jullie nog helemaal niet verteld dat Niels en ik dit jaar niet naar het WK Snooker in Sheffield zullen gaan! Ergens in november, alweer maanden geleden dus, was ik een avond bij Niels thuis en dronken we net voldoende glazen wijn om snode plannen te kunnen smeden. Eindelijk zou onze jongensdroom - nu ja, we spraken er pas een paar jaar over, en eigenlijk pas sinds een jaar echt, en eigenlijk altijd in schertsende zin - uitkomen: in april 2008 zouden we het WK Snooker bezoeken. Dat toernooi duurt wel tweeënhalve week en dat houdt natuurlijk niemand vol, zelfs wij niet - en bovendien, wat is er verder nog te doen in dat plaatsje Sheffield? -, maar: in april 2008 zou het dan eindelijk gaan gebeuren.
Maar dat plan van ons, dat plan waar ik jullie nooit over vertelde, dat gaat dus niet door. Het boeken van WK Snooker-tickets wordt je bepaald niet gemakkelijk gemaakt: je moet namelijk een formulier downloaden en printen van de officiële snookersite, en dan aankruisen welke wedstrijd je wilt zien, en met welke creditcard je alles denkt te gaan betalen daar, en je moet ook reservewedstrijden opgeven, en die vinden dan weer op andere dagen plaats, op andere tijdstippen, voor andere prijzen, en dat formulier moet je dan naar Engeland sturen, en pas weken later hoor je dan eens of je plaatsen hebt, en intussen kun je geen vliegtickets kopen, geen hotel boeken, o, jullie weten niet half welk een gruwel het is om te proberen je jongensdroom in vervulling te laten gaan. Niels zei: weet je wat, we bellen die lui wel gewoon tegen de tijd dat we de tickets telefonisch kunnen bestellen.
Tegen de tijd dat telefonisch boeken mogelijk was, waren al onze favoriete wedstrijden bijkans uitverkocht, was elk hotel in Sheffield en in de nabije omgeving volgeboekt en zei ik nog maar zelden tegen Niels: je derde roman zal gaan over twee jongemannen die vijf dagen in Sheffield rondhangen en af en toe een snookerwedstrijd van dichtbij observeren. Wel zag ik, als andere toernooien op tv waren, steeds hetzelfde aftandse, lodderige, half slapende publiek in beeld komen. Voorheen dacht ik altijd: daar kan ik bij zitten! Daar kan Niels ook bij zitten! Daar kunnen Niels en ik samen bij zitten en dan moedigen we Ronnie aan en zullen we, in tegenstelling tot al die andere toeschouwers, níet in slaap vallen! Zulke gedachten dus had ik al geruime tijd niet meer.
Enige weken geleden trof ik Niels in een café waar iedereen tien jaar jonger was dan ik en waar iedereen ook nog eens rookte. Niels draaide er niet omheen. Hij vertelde me dat onze droom, onze lang gekoesterde wens, onze plannen voor april 2008, dat we die moesten laten varen. Ik herinner me de zin: 'Zet het uit je hoofd, Vince, het gaat niet gebeuren!', al vraag ik me af of Niels die woorden echt heeft uitgesproken. Wel zei hij dat we gek zouden zijn om honderden euro's te besteden aan vervoer en verblijf, hopend dat we een glimp van een eerste of tweede ronde zouden opvangen. Ik haalde mijn schouders op, zei: 'In 2009 gaat het echt gebeuren, Niels', waarop Niels 'Reken maar' zei (ik heb Niels nog nooit 'Reken maar' horen zeggen, maar in dit stukje komen die woorden mooi van pas). Vervolgens kwam er iemand het café binnen die we niet wilden spreken en renden we - zoef! - het café uit. Maar daarover vertel ik jullie graag een andere keer. Om het alvast heel spannend te maken: tijdens dat rennen maakte ik een paar radslagen en ging Niels er met de kas vandoor. Zo, nu jullie weer.
V.
P.S. Als een van jullie waardevolle tips voor ons heeft, opdat we zonder al te veel problemen het WK Snooker 2009 kunnen bijwonen: mail het ons, punk!
Maar dat plan van ons, dat plan waar ik jullie nooit over vertelde, dat gaat dus niet door. Het boeken van WK Snooker-tickets wordt je bepaald niet gemakkelijk gemaakt: je moet namelijk een formulier downloaden en printen van de officiële snookersite, en dan aankruisen welke wedstrijd je wilt zien, en met welke creditcard je alles denkt te gaan betalen daar, en je moet ook reservewedstrijden opgeven, en die vinden dan weer op andere dagen plaats, op andere tijdstippen, voor andere prijzen, en dat formulier moet je dan naar Engeland sturen, en pas weken later hoor je dan eens of je plaatsen hebt, en intussen kun je geen vliegtickets kopen, geen hotel boeken, o, jullie weten niet half welk een gruwel het is om te proberen je jongensdroom in vervulling te laten gaan. Niels zei: weet je wat, we bellen die lui wel gewoon tegen de tijd dat we de tickets telefonisch kunnen bestellen.
Tegen de tijd dat telefonisch boeken mogelijk was, waren al onze favoriete wedstrijden bijkans uitverkocht, was elk hotel in Sheffield en in de nabije omgeving volgeboekt en zei ik nog maar zelden tegen Niels: je derde roman zal gaan over twee jongemannen die vijf dagen in Sheffield rondhangen en af en toe een snookerwedstrijd van dichtbij observeren. Wel zag ik, als andere toernooien op tv waren, steeds hetzelfde aftandse, lodderige, half slapende publiek in beeld komen. Voorheen dacht ik altijd: daar kan ik bij zitten! Daar kan Niels ook bij zitten! Daar kunnen Niels en ik samen bij zitten en dan moedigen we Ronnie aan en zullen we, in tegenstelling tot al die andere toeschouwers, níet in slaap vallen! Zulke gedachten dus had ik al geruime tijd niet meer.
Enige weken geleden trof ik Niels in een café waar iedereen tien jaar jonger was dan ik en waar iedereen ook nog eens rookte. Niels draaide er niet omheen. Hij vertelde me dat onze droom, onze lang gekoesterde wens, onze plannen voor april 2008, dat we die moesten laten varen. Ik herinner me de zin: 'Zet het uit je hoofd, Vince, het gaat niet gebeuren!', al vraag ik me af of Niels die woorden echt heeft uitgesproken. Wel zei hij dat we gek zouden zijn om honderden euro's te besteden aan vervoer en verblijf, hopend dat we een glimp van een eerste of tweede ronde zouden opvangen. Ik haalde mijn schouders op, zei: 'In 2009 gaat het echt gebeuren, Niels', waarop Niels 'Reken maar' zei (ik heb Niels nog nooit 'Reken maar' horen zeggen, maar in dit stukje komen die woorden mooi van pas). Vervolgens kwam er iemand het café binnen die we niet wilden spreken en renden we - zoef! - het café uit. Maar daarover vertel ik jullie graag een andere keer. Om het alvast heel spannend te maken: tijdens dat rennen maakte ik een paar radslagen en ging Niels er met de kas vandoor. Zo, nu jullie weer.
V.
P.S. Als een van jullie waardevolle tips voor ons heeft, opdat we zonder al te veel problemen het WK Snooker 2009 kunnen bijwonen: mail het ons, punk!
Abonneren op:
Posts (Atom)