Soms spreek ik iemand en dan is het gewoon een leuk gesprek. Leuk en aardig. Leuk en onschuldig. Soms spreek ik iemand in levenden lijve. Soms spreek ik iemand aan de foon. Soms spreek ik iemand op msn.
En altijd komt er dan dat ongemakkelijke punt. Het punt waarop er wat schichtig om de hete brij heen gedraaid wordt, als jullie me kunnen volgen. Het punt waarop mijn gesprekspartner (m/v) me vraagt: 'Je gaat toch niet over mij loggen, hè? Op je site? Ik word toch geen nieuw personage?'
Soms zeg ik dan: 'Ik weet het nog zo net niet.' Of: 'Wat een goed idee.' Of zelfs: 'Wel, hoor. Ik maak van jou een personage. Ik geef je een doorzichtig pseudoniem. En ik verdraai je woorden of leg ze je in de mond. Je zult niet weten wat je ziet.'
Ik overdrijf hier een beetje, hoor. Dat ongemakkelijke punt komt er niet altijd. En er zijn ook mensen die ik ervan verdenk dat ze met me spreken, juist omdat ze hier vermeld willen worden. Nu, daar doe ik niet aan.
Aan de andere kant: vrijwel iedereen die ik in mijn stukjes noem, heb ik verzonnen. Martien bijvoorbeeld? Die bestaat niet. Janneke? Nee, hoor. En Niels dan? Welnee. Dat ben ik zelf.
Ik verwar de boel graag, dat begrijpen jullie. Ik manipuleer alles een beetje.
V.
OMDAT ALLEEN TEKST OOK HEEL STOER IS
Literatuur, Film, Muziek en Andere Fijne Zaken
woensdag 4 augustus 2004
SUPERDELUXE IS HET NIEUWE VET
Gisterenavond hadden Martien en ik plannen. Lopende over het terrein van De Parade waren wij er vrij snel uit dat het woord Superdeluxe toe is aan een comeback. Ideaal als alternatief voor tof, vet, chill en andere synoniemen. Bij voorkeur uit te spreken met een rollende R.
Twee meisjes uit Utrecht vonden het, terecht, een uitstekend idee. Binnen een kwartier hadden wij aldus een franchise in een andere stad en konden we verder met waar we voor gekomen waren: rondjes lopen, op stoeltjes zitten, lachen om de mensen in de zweefmolen en naar de meisjes spieden in de silent disco. Het was aangenaam. Maar goed, als jullie inene overal mensen het woord superdeluxe horen gebruiken, dan weet je hoe dat komt. Superdeluxe - nu al het Woord van het Jaar.
Verder werd er gisteren flink gezweet. In het Beatrixpark nabij de RAI hadden jullie mij shirtloos tegen een bal aan hebben kunnen zien schoppen (fraai, niet, die vier werkwoorden achtereen?). Ja, het viel allemaal niet mee, dat voetballen met de onder andere de heren van Uitgeverij 521 en de topdichters Mustafa Stitou en Thomas Möhlmann. Op een gegeven moment vond ik het allemaal weer welletjes, en Martien ook, en kon de avond beginnen.
Maar dat wisten jullie al.
N.
Twee meisjes uit Utrecht vonden het, terecht, een uitstekend idee. Binnen een kwartier hadden wij aldus een franchise in een andere stad en konden we verder met waar we voor gekomen waren: rondjes lopen, op stoeltjes zitten, lachen om de mensen in de zweefmolen en naar de meisjes spieden in de silent disco. Het was aangenaam. Maar goed, als jullie inene overal mensen het woord superdeluxe horen gebruiken, dan weet je hoe dat komt. Superdeluxe - nu al het Woord van het Jaar.
Verder werd er gisteren flink gezweet. In het Beatrixpark nabij de RAI hadden jullie mij shirtloos tegen een bal aan hebben kunnen zien schoppen (fraai, niet, die vier werkwoorden achtereen?). Ja, het viel allemaal niet mee, dat voetballen met de onder andere de heren van Uitgeverij 521 en de topdichters Mustafa Stitou en Thomas Möhlmann. Op een gegeven moment vond ik het allemaal weer welletjes, en Martien ook, en kon de avond beginnen.
Maar dat wisten jullie al.
N.
dinsdag 3 augustus 2004
DE GEMENE PRIKSPIN
Zojuist stond ik in onze slaapkamer - noem het maar 'besluiteloos' - toe te kijken, terwijl mijn aanstaande vrouw verwoed op zoek was naar De Gemene Prikspin. Jullie kennen De Gemene Prikspin niet, maar Elsie wel. Elke zomer zijn er ochtenden waarop Els ontwaakt met rode bultjes. Die bultjes jeuken. Ze doen een beetje pijn. En het zijn geen muggenbeten, beweert ze. Ik heb nooit ergens last van. Al jaren niet.
Hoe dan ook: ze was lakens en dekens aan het verplaatsen, de boel aan het omwoelen, intussen dingen schreeuwend als: 'Als ik je vind, maak ik je helemaal kapot, Gemene Prikspin!' Bij tijd en wijle kan ze heel agressief zijn. (Soms is daar niet eens een Gemene Prikspin voor nodig.) Ergens in een hoekje aan het plafond trof ze een spinnetje. Maar dat bleek dood. Elsie stond al klaar met haar tennisracketvliegenmepper (hoe heet zo'n ding eigenlijk?), maar het beestje stortte zielloos ter aarde. Dat spinnetje kwam er dus heel goed van af; er kwam geen elektriciteit aan te pas. Ik vroeg: 'Weet je wel zeker dat hij bestaat, De Gemene Prikspin?' Els gaf me een nijdige blik en beet me toe: 'Zal ik je die rode bulten soms nog eens laten zien?'
Nu ja. Ze heeft vandaag een iPod Mini besteld. Niets of niemand kon haar nog tegenhouden. Zelfs de man aan de foon niet, die zei dat ze een aanbetaling van 70 euro moest doen. Toen belde Elsie gewoon een andere winkel, en die man zei dat 20 euro voldoende was.
Ze heeft overigens een groene besteld. Dat is heel belangrijk om te weten.
Ikzelve denk dat zoiets als een Gemene Prikspin helemaal niet bestaat. Maar als ik dat hier hardop uitspreek, mag ik mooi in de logeerkamer gaan slapen. (En wie weet wat daar allemaal rondkruipt.)
V.
P.S. 'Prikspin' heeft geen enkele treffer bij Google. (Heeft Els het woord gewoon zelf verzonnen?)
Hoe dan ook: ze was lakens en dekens aan het verplaatsen, de boel aan het omwoelen, intussen dingen schreeuwend als: 'Als ik je vind, maak ik je helemaal kapot, Gemene Prikspin!' Bij tijd en wijle kan ze heel agressief zijn. (Soms is daar niet eens een Gemene Prikspin voor nodig.) Ergens in een hoekje aan het plafond trof ze een spinnetje. Maar dat bleek dood. Elsie stond al klaar met haar tennisracketvliegenmepper (hoe heet zo'n ding eigenlijk?), maar het beestje stortte zielloos ter aarde. Dat spinnetje kwam er dus heel goed van af; er kwam geen elektriciteit aan te pas. Ik vroeg: 'Weet je wel zeker dat hij bestaat, De Gemene Prikspin?' Els gaf me een nijdige blik en beet me toe: 'Zal ik je die rode bulten soms nog eens laten zien?'
Nu ja. Ze heeft vandaag een iPod Mini besteld. Niets of niemand kon haar nog tegenhouden. Zelfs de man aan de foon niet, die zei dat ze een aanbetaling van 70 euro moest doen. Toen belde Elsie gewoon een andere winkel, en die man zei dat 20 euro voldoende was.
Ze heeft overigens een groene besteld. Dat is heel belangrijk om te weten.
Ikzelve denk dat zoiets als een Gemene Prikspin helemaal niet bestaat. Maar als ik dat hier hardop uitspreek, mag ik mooi in de logeerkamer gaan slapen. (En wie weet wat daar allemaal rondkruipt.)
V.
P.S. 'Prikspin' heeft geen enkele treffer bij Google. (Heeft Els het woord gewoon zelf verzonnen?)
maandag 2 augustus 2004
VERMIST: MEISJE MET AFSCHUWELIJKE STEM
Vanmiddag lunchte ik met Niels op het terras van het etablissement waar normaal gesproken het meisje met de afschuwelijke stem werkt. Maar vanmiddag was ze er niet. Ik bestelde een uitsmijter, Niels bestelde een baguette met het een of ander, en ook waren er glazen verse jus d'orange, maar het meisje met de afschuwelijke stem, nee hoor, die was er niet. (Of 'dat' was er niet, zo je wilt. Bij 'het' meisje hoort natuurlijk 'dat', maar hier klonk 'die' toch beter. Goed. En weer verder.) We gokten erop dat ze huisarrest heeft. En dat iemand haar in de tussentijd fatsoenlijk leert praten. Niels dacht dat hij me in mijn maandagochtendstemming trof, omdat ik een flauwe grap maakte. Het werd er niet beter op toen hij me betrapte terwijl ik mezelf bijkans verblindde; de zon weerkaatste via mijn mes in mijn oog. Toen we allebei weer een andere kant uit liepen, zei hij: 'Word alsjeblieft wat scherper, man. Werk eraan.'
Intussen zit mijn aanstaande vrouw zich hier druk te maken over Copy Controlled-cd's. Je kunt dan wel een iPod Mini willen, als allerlei artiesten en hun snode platenmaatschappijen hun cd's zó programmeren dat je er geen liedjes meer van kunt kopiëren, is de lol er natuurlijk algauw van af. Ik vind dat eenieder kopieën voor zichzelve mag maken van cd's die hij heeft gekocht. Elsie vindt dat ook. En zolang er niets verandert in de hele situatie, fronst Elsie haar wenkbrauwen.
En dachten jullie nu echt dat ik gisteren misschien naar Zomergasten heb gekeken? Welnee, joh! Daar heb ik Niels toch voor? Die recenseert zich hier een hoedje; daar ga ik me niet in mengen. Wel keek ik gisteren naar The Rise and Rise of Britney Spears, een documentaire die me enerzijds verbaasde omdat Britney slechts gevolgd werd in de periode dat zij nog niet bekend was (lees: in de periode dat zij de puberteit nog niet had bereikt - ik mag me heus graag in haar verlustigen, maar wat moet ik dan met al die kinderbeelden van haar?), en anderzijds omdat haar stem zo werd benadrukt, die, zo zei iedereen, verbazingwekkend goed was voor een kind. Tegenwoordig hoor je volgens mij niemand meer over haar stem. Toch? Heb ik het hier mis?
Ook was er op Discovery Channel een amusante documentaire te zien die in Londen was opgenomen. Jump London heette die. Drie Franse jongelingen, zogeheten free-runners, bestormden twaalf fameuze Londense gebouwen (zoals de Royal Albert Hall en Tate Modern) om er van dak naar dak te springen, aan richels te hangen, gevaarlijke stunts uit te halen, et cetera. Capriolen, jawel. Acrobaten, inderdaad. En ik mag graag lachen om mensen die Engels praten met een Frans accent.
Nu echter ga ik mijn aanstaande vrouw een kopje venkelthee inschenken. Opdat ze weer zal glimlachen.
V.
Intussen zit mijn aanstaande vrouw zich hier druk te maken over Copy Controlled-cd's. Je kunt dan wel een iPod Mini willen, als allerlei artiesten en hun snode platenmaatschappijen hun cd's zó programmeren dat je er geen liedjes meer van kunt kopiëren, is de lol er natuurlijk algauw van af. Ik vind dat eenieder kopieën voor zichzelve mag maken van cd's die hij heeft gekocht. Elsie vindt dat ook. En zolang er niets verandert in de hele situatie, fronst Elsie haar wenkbrauwen.
En dachten jullie nu echt dat ik gisteren misschien naar Zomergasten heb gekeken? Welnee, joh! Daar heb ik Niels toch voor? Die recenseert zich hier een hoedje; daar ga ik me niet in mengen. Wel keek ik gisteren naar The Rise and Rise of Britney Spears, een documentaire die me enerzijds verbaasde omdat Britney slechts gevolgd werd in de periode dat zij nog niet bekend was (lees: in de periode dat zij de puberteit nog niet had bereikt - ik mag me heus graag in haar verlustigen, maar wat moet ik dan met al die kinderbeelden van haar?), en anderzijds omdat haar stem zo werd benadrukt, die, zo zei iedereen, verbazingwekkend goed was voor een kind. Tegenwoordig hoor je volgens mij niemand meer over haar stem. Toch? Heb ik het hier mis?
Ook was er op Discovery Channel een amusante documentaire te zien die in Londen was opgenomen. Jump London heette die. Drie Franse jongelingen, zogeheten free-runners, bestormden twaalf fameuze Londense gebouwen (zoals de Royal Albert Hall en Tate Modern) om er van dak naar dak te springen, aan richels te hangen, gevaarlijke stunts uit te halen, et cetera. Capriolen, jawel. Acrobaten, inderdaad. En ik mag graag lachen om mensen die Engels praten met een Frans accent.
Nu echter ga ik mijn aanstaande vrouw een kopje venkelthee inschenken. Opdat ze weer zal glimlachen.
V.
ZOMERGASTEN 2 - FELIX ROTTENBERG
Taaie kost? Zeker.
Zagen we interessante televisie? Mwoah. Zagen we goed gesprek? Bijna. Zagen we twee mannen die feitelijk niet zo goed raad wisten met de materie die ze beet hadden? Absoluut.
Zwagerman had de hele uitzending haast, Rottenberg was het laatste uur uitgeput, de fragmenten konden soms maar matig beklijven en de discussie kwam telkens terug op stokpaardjes van zowel gast als gastheer.
Ik bekeek deze aflevering alleen. Soms zapte ik wat en dan zag ik Spaanse softporno op RTL5. Ik zag heel slechte animaties op MTV. Ik zag tekenfilms gemaakt door zieken van geest. Niemand die me tegen hield. Man alleen immers. Ik dronk rode wijn en ik zapte terug. Echt spannend werd het nooit. Eerder een soort melancholische, bij vlagen te saaie, doordreinende eenakter die op het moment dat het voorbij was, direct noopte tot bed of totale dronkenschap.
Het was televisie zoals de VPRO het tegenwoordig, helaas, graag ziet. Gedegen, verantwoord, ingetogen.
Ik wacht op het vuurwerk. Theo Maassen - doe je ding.
N.
Zagen we interessante televisie? Mwoah. Zagen we goed gesprek? Bijna. Zagen we twee mannen die feitelijk niet zo goed raad wisten met de materie die ze beet hadden? Absoluut.
Zwagerman had de hele uitzending haast, Rottenberg was het laatste uur uitgeput, de fragmenten konden soms maar matig beklijven en de discussie kwam telkens terug op stokpaardjes van zowel gast als gastheer.
Ik bekeek deze aflevering alleen. Soms zapte ik wat en dan zag ik Spaanse softporno op RTL5. Ik zag heel slechte animaties op MTV. Ik zag tekenfilms gemaakt door zieken van geest. Niemand die me tegen hield. Man alleen immers. Ik dronk rode wijn en ik zapte terug. Echt spannend werd het nooit. Eerder een soort melancholische, bij vlagen te saaie, doordreinende eenakter die op het moment dat het voorbij was, direct noopte tot bed of totale dronkenschap.
Het was televisie zoals de VPRO het tegenwoordig, helaas, graag ziet. Gedegen, verantwoord, ingetogen.
Ik wacht op het vuurwerk. Theo Maassen - doe je ding.
N.
zondag 1 augustus 2004
ZONDAGMIDDAGGENEUZEL
1.
Ik luister hier wat naar The Kings of Convenience en denk: Dit is net Simon & Garfunkel. Ik luister hier wat naar The Youngsters en denk: Prima muziekjes om snel op te typen. Ik luister hier wat naar Try van Nelly Furtado en denk: Dat dat liedje me niet eerder is opgevallen. Ik luister hier wat naar Kink Fm en denk: Wanneer komt NY Excuse van Soulwax éindelijk eens voorbij?
2.
Ik dacht dus al die tijd dat ik Oracle Night aan het lezen was. Tot ik Moon Palace van Vincent kreeg, die me mededeelde dat hij ook nog met The Book of Illusions in zijn handen had gestaan.
"Dat was ook leuk geweest," zei ik wat onzeker. Maar goed, ik heb dus The New York Trilogy, The Book of Illusions én Moon Palace van Paul A. Wie mij Oracle Night wil schenken kan dat dus met gerust hart doen. Ik zeg het maar even. Elk ander boek van die man is ook goed, hoor. Je wilt oeuvres compleet of niet.
3.
Straks verzamelt een groot gedeelte van mijn familie zich hier in Arnhem en dan zal er gebarbequed worden alsof ons leven ervan afhangt.
4.
Kijken jullie uit naar de aflevering van Zomergasten vanavond? Ik helemáál niet. Ha!
N.
Ik luister hier wat naar The Kings of Convenience en denk: Dit is net Simon & Garfunkel. Ik luister hier wat naar The Youngsters en denk: Prima muziekjes om snel op te typen. Ik luister hier wat naar Try van Nelly Furtado en denk: Dat dat liedje me niet eerder is opgevallen. Ik luister hier wat naar Kink Fm en denk: Wanneer komt NY Excuse van Soulwax éindelijk eens voorbij?
2.
Ik dacht dus al die tijd dat ik Oracle Night aan het lezen was. Tot ik Moon Palace van Vincent kreeg, die me mededeelde dat hij ook nog met The Book of Illusions in zijn handen had gestaan.
"Dat was ook leuk geweest," zei ik wat onzeker. Maar goed, ik heb dus The New York Trilogy, The Book of Illusions én Moon Palace van Paul A. Wie mij Oracle Night wil schenken kan dat dus met gerust hart doen. Ik zeg het maar even. Elk ander boek van die man is ook goed, hoor. Je wilt oeuvres compleet of niet.
3.
Straks verzamelt een groot gedeelte van mijn familie zich hier in Arnhem en dan zal er gebarbequed worden alsof ons leven ervan afhangt.
4.
Kijken jullie uit naar de aflevering van Zomergasten vanavond? Ik helemáál niet. Ha!
N.
Abonneren op:
Posts (Atom)