STUKJES OP VERZOEK

...en nu ik jullie hier dan toch tref: ik raad jullie sterk aan eens wat vaker te luisteren naar het liedje 'Trimm Trabb' van Blur. Probeer het maar. En als je toch bezig bent, dan zet je dat liedje na zo'n tweeënhalve minuut gewoon nog iets harder. Ik deed dat vanmorgen zelve nog. Ik werd er goed wakker van.

Maar dat is helemaal niet waarover ik het vandaag wilde hebben. Waar ik het over wilde hebben, is de ambtenaar van de burgerlijke stand die vandaag op mijn voicemail stond. Hij wilde graag een afspraak met Elsie en mij maken voor aanstaande vrijdagavond. Hij zei: 'Het is dan wel vrijdag de 13de, maar bedenk wel dat vrijdag de 13de ook een heel heuglijke dag kan zijn.' Bij de lettergreep 'heug' vloog zijn stem zo'n eind de hoogte in dat ik hem ervan verdacht uitzinnig vrolijk te zijn (of hij werd gekieteld door iemand, wie weet die dingen). Verbazingwekkender vond ik nog dat hij ons uitnodigde bij hem thuis langs te komen vrijdagavond. Ik dacht altijd dat zo'n ambtenaar bij ons thuis langs zou komen. Els zei ook nog: 'Hij hoort toch bij ons thuis te komen?' En toen ik het aan mijn pas getrouwde collega Hannerlie vroeg, zei ook zij: 'Ja hoor, die man hoort bij jullie thuis te komen. Dan kan hij iets van de sfeer proeven.'

Het komt er dus gewoon op neer dat Elsie en ik iets van zijn sfeer gaan proeven. Vrijdag de 13de gaan we ons een eind in de rondte zoeken naar zijn huis, en ik hoop maar dat we op tijd zijn, want aan de telefoon klonk hij dan wel uitzinnig vrolijk en reuzevriendelijk, maar ook - en dan zeg ik het zo voorzichtig mogelijk - stokoud.

En als we het dan toch over dat huwelijk van ons hebben ('Alweer?' verzuchten jullie nu natuurlijk, vertel mij wat)... Wat dachten jullie ervan als ik die ene week dat ik hier nog kom om stukkies te schrijven, eens wat verzoeken van jullie inwillig? Dat jullie dus, ik zeg maar wat, bij de comments schrijven: 'Je vertelde ooit over dit en dat, en over die en die, en ik heb me altijd al afgevraagd hoe het daarmee is afgelopen. Kun je ons daar eens iets meer over vertellen?'

Om een lang verhaal kort te maken: ik ga de losse verhaallijnen afronden met jullie hulp. Al die anekdotes, uitweidingen en verwikkelingen, die moesten maar eens tot een eind komen. Opdat ik in september weer met een schone lei kan beginnen.

Slechts een voorbeeld: mochten jullie je afvragen of ik ooit van die gruwelijke kriebelhoest af ben gekomen, waarover ik in de zomer van 2003 zo vaak schreef: ja, die is weg. Die is al bijna een jaar weg, en ik ben er zielsgelukkig om. Heel soms hoest ik weer en denk ik: het zal toch niet die vermaledijde kriebelhoest zijn? En terwijl ik dat denk, puilen mijn ogen bijkans uit hun kassen van dolle angst.

Nu ja, dat soort dingen dus.

V.

WAARGEBEURDE STRANDDIALOOG

'Wat voor soort ijsjes heeft u?'
'Wij hebben Magnums, Solero's en ijs uit een bakje.'
'Zit er een lepeltje bij dat ijsje uit een bakje?'
'Ja, maar ik heb die nu even niet.'
'De ijsjes niet?'
'De ijsjes wel, de lepeltjes niet.'
'Doe dan toch maar zo'n ijsje uit een bakje.'
'Alstublieft. Da's dan twee euro.'
'Kan ik er ook een lepeltje bijkrijgen?'
'Ik zal even voor u kijken... Nee, geen lepeltjes.'
'Da's niet zo handig, zo'n ijsje uit een bakje, zónder lepeltje.'
'Ik weet het, mevrouw.'

N.

ZOMERSE TAFERELEN

Nu, de temperatuur is iets gezakt, we kunnen weer ademen, er valt weer te werken, zelfs als je op een kamer met drie anderen zit op de bureauredactie van een Grote Uitgeverij, en ja, het helpt als je het raam een eind openzet, en als je aan de grachtenkant zit, en dat doe ik, dus wat zeuren we nog, en wat is het fijn dat het sinds vandaag weer mogelijk is een paar trappen achter elkaar op te lopen zonder meteen te denken dat je hartstikke dood aan het gaan bent, en dan formuleer ik het poëtisch.

Intussen duiken er zomermeisjes op in de treinen, die soms minder dragen dan goed voor mij is, en ook zijn er in die treinen homoseksuele, slippers dragende jongemannen die zich luidkeels opwinden over de discussie rondom de acceptatie van homoseksualiteit. Verder gaan er veel telefoons af. Ik zag zojuist zelfs een man zitten met twee telefoons. Ik vermoedde dat hij zichzelf ging bellen, tot er daadwerkelijk een afging. Ik zette mijn muziek harder, om niet te hoeven horen dat hij iets stompzinnigs zou roepen als: 'Ja, met mij, ik zit hier met twee telefoons in de trein. Heb jij het ook zo warm?'

Gisteravond kwam Ionica hier langs. Jullie kennen haar van de comments op deze prachtsite, en zo niet, dan leg ik het gewoon nog eens uit: Ionica was ooit de allereerste die Niels en mij onvervalste fanmail stuurde. Ionica bleek hier in Delft woonachtig, ze bleek van de juiste muziek en de juiste boeken te houden, en uiteindelijk hebben Elsie en ik haar ontmoet. Vervolgens gingen we muziek en boeken lenen aan elkaar. En gisteren kwam ze dan bij ons thuis. Om mij een boek van Brakman terug te geven. En om me een boek en een cd in handen te duwen. Het boek (van Alexander McCall Smith) moest en zou ik eens lezen. Ook de cd (van de Unbelievable Truth) raadde ze me sterk aan. Aan het eind van de avond namen we afscheid van haar; Ionica vertrekt binnenkort immers voor een tijdje naar de Verenigde Staten. Ho ho, sprak ze, eerst kom ik nog even naar jullie zwaaien als jullie volgende week gaan trouwen.

Ja ja, dat trouwen. Dat komt wel heel erg dichtbij nu. Er resten ons nog 10 dagen. Ik was de laatste tijd een beetje bang dat ik heel die dag in mijn trouwpak moest lopen met temperaturen van boven de 30 graden. Dat leek me ondoenlijk. Ik zou dat niet aankunnen. Alleen daarom al omarm ik het milde weer van vandaag.

EEN MAN VAN WEINIG WOORDEN

Ik vond het gisteren dus wel leuk, Zomergasten.

N.

MEDEDELINGEN DIE ERTOE DOEN

1
Ik vergeet het elke keer te schrijven en ik ben er dus schromelijk laat mee: 'Push Up' van de Freestylers vind ik een heel leuk liedje. En die clip is ook niet mis.

2
Elsies iPod Mini kwam vrijdag binnen. Het is een mooi ding en ondanks de valse start (vrijdagavond was Els in de waan dat ze het ding al meteen voorgoed kapot had gemaakt) is ze er heel gelukkig mee.

3
Toen ik zojuist in onze badkamer op zoek was naar scheerschuim (je probeert eens wat), kwam ik ineens een viertal condooms tegen. Die waren tot juni 2004 goed, zag ik. Wat een timing. Wat gaan we nu met die dingen aanvangen? (En waar is m'n scheerschuim verdorie gebleven?)

4
Gisteravond zag ik zomaar even twee klassiekers uit het Amerikaanse comedyfilmgenre van begin jaren tachtig: National Lampoon's Vacation (1983) en Fast Times at Ridgemont High (1982). Ik vond beide films behoorlijk tegenvallen. Je vraagt je soms af waar sommige films hun cultstatus aan te danken hebben.

5
Els' ouders namen ons gisteren mee naar Rotterdam om te gaan kijken naar de Engelse taxi die Els en mij de 20ste naar het Delftse stadhuis zal vervoeren. De plaats van bestemming bleek moeilijk te vinden. Om jullie een indruk te geven: de heenweg duurde 90 minuten, de terugweg slechts 20. Maar die auto ziet er indrukwekkend uit. Daar kunnen we mee voor de dag komen.

6
Ik vermoed dat Niels hier morgen wel weer Zomergasten komt bespreken. Jullie?

V.

LATER VANDAAG...

...schrijf ik hier weer eens iets. Met jullie welnemen.

V.

AKO 2004

Collega Aartje zei me: 'We gaan straks naar de Herengracht.' Ik zei: 'Maar we zijn toch al op de Herengracht?' De Grote Uitgeverij is immers gevestigd aan de Herengracht, dus het duizelde me alweer een beetje. 'Nee,' zei Aartje, 'het café waar we heen gaan, dat heet ook Herengracht.'

We gingen de longlist van de AKO Literatuurprijs vieren. Twee van 'mijn' auteurs bij de Grote Uitgeverij staan op die lijst. Niet alleen Hafid Bouazza met zijn prachtroman Paravion (die tegenwoordig op elke prijzenlijst staat, lang of kort) staat erop, maar ook Arie Storm met zijn prachtroman Gevoel. En met Arie gingen we iets drinken op het terras van de Herengracht - aan de Herengracht. Collega Tom was er ook. Janwillem Slort, jullie kennen hem, die was er ook. En Josje en Lola dan? Natuurlijk, die ook. Lola (5) wilde graag kaartspelletjes doen en voorgelezen worden. Het meisje Anne, met wie ik kennismaakte, toonde Janwillem en mij een mobiele foon uit het jaar 1991 (ik doe maar een gooi). Ze bekende dat een van de redenen dat ze zo'n oude foon bij zich draagt, is dat mannen altijd overmatig geïnteresseerd zijn in meisjes die stokoude foons te voorschijn halen. Intussen was het haast mijn beurt om Lola voor te lezen. Ik murmelde snel nog een '...en ze leefden nog lang en gelukkig', voor ik naar de tram rende.

Er moest immers nog een stukje geschreven worden hier. Het is dat Arie me eraan herinnerde, anders was er niets van gekomen.

Nu. Dat de beste moge winnen. En nu eerst maar eens de shortlist afwachten.

V.