Ja ja, later een verslag van Niels' afstuderen - al vind ik werkelijk dat hij dat zelf moet schrijven. Voor nu enkele korte dialogen. Ter vermaak.
I
Vincent: 'Ik ga deze formulieren maar eens op de post doen. Els en ik worden donors.'
Collega Bianca: 'Wat goed van jullie!'
Vincent: 'Er zat ook een lijst bij. Je kunt aankruisen welke organen je niet wilt afstaan.'
Bianca: 'Zoals je ogen bijvoorbeeld?'
Vincent: 'Die ook. Maar ik sta gewoon alles af, hoor. Dat ruimt lekker op.'
Bianca: '...'
Vincent: 'Ja, we zullen eens zien of we iemand blij kunnen maken.'
II
Vincent: 'Ik heb hier iets. Misschien kunt u eens kijken.'
Huisarts: 'Dat is geen kanker, hoor.'
Vincent: 'Daar had ik nog niet eens aan gedacht eigenlijk.'
III
Vincent: 'Wat voor broden moet ik nu voor je meebrengen?'
Elsie: 'Een desembrood met pompoenpitten. Het is rond en het staat boven op de plank.'
Vincent: 'Ik mag die broden toch niet zelf pakken?'
Elsie: 'Nee, maar dan kun je controleren of ze wel het goede brood aan je geven.'
Vincent: 'Ah. En wat nog meer?'
Elsie: 'Een gewoon desembrood. Met zonnebloempitten.'
Vincent: 'Dat is toch niet een gewoon brood? Als er ook nog eens zonnebloempitten in moeten zitten?'
Elsie: 'Nee, maar dit brood is niet rond.'
Vincent: 'O.'
V.
OMDAT ALLEEN TEKST OOK HEEL STOER IS
Literatuur, Film, Muziek en Andere Fijne Zaken
vrijdag 22 april 2005
maandag 18 april 2005
19 APRIL IS EEN HEUGLIJKE DAG
Niels en ik, we zijn dan eindelijk afgestudeerd. Morgen zet Niels een punt achter zijn studie en zullen we met z'n allen het glas heffen. Dingen zullen voor altijd veranderen en al spoedig weer geheel hetzelfde zijn. Maar voor de gelegenheid heb ik onze bio's even aangepast. En de titel van onze site. Kon ik hier slingers ophangen en confetti strooien, dan deed ik dat. Vooralsnog moeten jullie het hiermee doen. Maar wees geen vreemde en plaats eens een gepaste felicitatie in het commentveld. Of kom morgen gewoon langs in dat café. Vindt hij leuk.
V.
V.
zondag 17 april 2005
SMS'EN ROND HALFELF 'S AVONDS
Tijdens de wedstrijd Ronnie O'Sullivan-Stephen Maguire: Maguire staat voor met 9-7, en wie het eerst 10 haalt, heeft gewonnen.
Vincent aan Niels (22:33):
Ronnie ligt er al bijna uit, man! Eerste ronde!
Niels aan Vincent (22:35):
Ja! Fok man, wat een ellende! Wie ga jij supporten? Hendry en White winnen toch niet.
Vincent aan Niels (22:36):
Dan weet ik nog niet wie! Het wordt een raar toernooi.
Niels aan Vincent (22:38):
Heel vreemd, hoor. Op de Masters maakte-ie gehakt van iedereen en nu dit. Hij zal zich wel weer verliezen in drugs, drank en depressie. Zonde, dit.
Vincent aan Niels (22:39):
Wie ga jij supporten dan?
Niels aan Vincent (22:40):
Ja, die twee die ik net noemde. En dat pokdalige Chinese joch.
Vincent aan Niels (22:41):
Stevens mag ook eindelijk wel eens winnen. Vindt mijn echtgenote leuk.
Niels aan Vincent (22:43):
Pff. Babyface. Nu, het is nog niet zover. Het kan nog. Go, Ronnie!
En na een bloedstollend halfuur wint O'Sullivan rond kwart over elf alsnog met 10-9. Oef.
Ja ja, het WK Snooker is weer van start gegaan.
V.
Vincent aan Niels (22:33):
Ronnie ligt er al bijna uit, man! Eerste ronde!
Niels aan Vincent (22:35):
Ja! Fok man, wat een ellende! Wie ga jij supporten? Hendry en White winnen toch niet.
Vincent aan Niels (22:36):
Dan weet ik nog niet wie! Het wordt een raar toernooi.
Niels aan Vincent (22:38):
Heel vreemd, hoor. Op de Masters maakte-ie gehakt van iedereen en nu dit. Hij zal zich wel weer verliezen in drugs, drank en depressie. Zonde, dit.
Vincent aan Niels (22:39):
Wie ga jij supporten dan?
Niels aan Vincent (22:40):
Ja, die twee die ik net noemde. En dat pokdalige Chinese joch.
Vincent aan Niels (22:41):
Stevens mag ook eindelijk wel eens winnen. Vindt mijn echtgenote leuk.
Niels aan Vincent (22:43):
Pff. Babyface. Nu, het is nog niet zover. Het kan nog. Go, Ronnie!
En na een bloedstollend halfuur wint O'Sullivan rond kwart over elf alsnog met 10-9. Oef.
Ja ja, het WK Snooker is weer van start gegaan.
V.
zaterdag 16 april 2005
PULSE
Op vrijdagavond mogen Elsie en ik altijd graag lachen om de talkshow die RTL4 dan uitzendt. Soms missen we een gedeelte, zoals gisteren, maar je kunt de draad altijd moeiteloos weer oppakken. De talkshowman die het een en ander op totaal krankzinnige wijze aan elkaar praat (gisteren hoorde ik hem bijvoorbeeld de frase 'de meest grote' gebruiken, en het klonk alsof 'de meest goede' niet ver weg meer was), 'interviewt' zijn gasten op de hem zo kenmerkende wijze. Als hij - ik noem maar wat - een pijnlijke, volstrekt ongepaste vraag kan stellen, zal hij het niet laten. Gewoonlijk maakt hij de daaropvolgende pijnlijke stilte goed door er een al even ongepaste, want dubbelzinnige vraag achteraan te gooien. Alsof het niets is. Ik zie gasten soms 'Wie is die aap?' denken, en 'Waarom draagt hij geen sokken?', terwijl ze gewoon vriendelijk blijven lachen. Want gasten zijn gasten. Ook als zo'n talkshowman ze lastigvalt met zijn uit een curieus taaltje - of hij nu Nederlands spreekt of een hem nog vreemdere taal - opgebouwde zinnen.
Gisteren sprak de talkshowman met een van de succesvolste (binnenhuis)architecten van Nederland. Dat gaat dan als volgt. Eerst bezoekt hij met zijn cameraploeg het huis van de succesvolle architect. Hij wordt hartelijk onthaald en stoot kreten uit als: 'Man, wat een symmetrisch huis!' En dan komt hij tot de kern van de zaak: 'Ja, jij bent dan wel een van de succesvolste architecten van Nederland, maar iedereen kent Jan des Bouvrie, en niemand kent jou. Hoe kan dat nou?' De succesvolle architect laat zich niet zomaar uit het veld slaan en zegt: 'Iedereen die in het wereldje zit, die kent me. Ik kom alleen niet zoveel op tv.' En de vrouw van de succesvolle architect draagt haar steentje bij: 'Weet je wat het is? Iedereen die in dit wereldje zit, die kent ons. We komen alleen niet zoveel op tv.'
Vervolgens wordt de architect gevraagd waar hij zoal opdrachten binnenhaalt. 'Wel,' begint de architect, 'in Nederland, op Bonaire...' En dat blijkt dan slechts een cue te zijn. Een teken. Een bruggetje. Want het woord 'Bonaire' is nog niet goed en wel uitgesproken of de kijker zit al op dat eiland zelve. Zonder de talkshowman, maar met de architect. Hoppakee. En wie zien we daar? Ja hoor, een andere tv-held, zij het van jaren terug. Het al wat oudere tv-icoon (Elsie: 'Zie je dat? Hij krijgt borsten.') zegt tegen de cameraman dat hij de succesvolle architect heeft ingeschakeld om een langgekoesterde wens in vervulling te laten gaan: hij wilde namelijk altijd al een bietshous hebben ('Een beachhouse,' gokt Elsie). De architect komt erbij staan en zegt: 'Ja, Henny wilde altijd al een bietshuis ('Een beachhouse!' roept Elsie) en we kennen elkaar nog uit de Zaanstreek, Henny en ik, dus ik dacht: dat doen we even.'
In het volgende shot zien we het bejaarde tv-icoon en de architect over het strand lopen en over de kleur van de zee praten. 'Die zee, die heb ik ook ontworpen,' grapt de architect. En dan wordt het het bejaarde tv-icoon te veel. Hij vliegt de architect om de nek en jubelt: 'Ik ben zo dol op je! We zijn zúlke goede vrienden geworden! Ik kan niet zeggen hoeveel je voor me betekent.'
Op dit moment stoot ik Elsie aan en vraag ik haar met angstige ogen: 'Gebeurt dit alles echt?' Elsie op haar beurt grapt nog: 'Ik wil die Henny wel eens zonder shirt zien.'
En dan, plots, het lijkt wel een droom, zijn we terug in de studio. En de talkshowman heeft een nieuwe gast. Een Duitse zangeres op leeftijd komt haar laatste 'hit' zingen. Maar dat mag ze pas doen nadat ze een aantal in kreupel Duits gestelde vragen heeft beantwoord. Het is immers zijn show, niet de hare. In een voice-over legt de talkshowman nog even uit waar we de Duitse zangeres in vredesnaam van moeten kennen: 'In 1983 stond ze aan de top van alle hitlijsten. Vervolgens werd het iets stiller. Maar toen ze haar 20-jarig jubileum vierde ('Welk jubileum?' merk ik op tegen Elsie, '20 jaar rust?'), maakte ze een comeback. Ze stond meteen weer aan de top van alle hitlijsten. En nu geeft ze hier, bij ons, een vervolg aan die comeback.' Nu ja, het zal allemaal wel, denken wij, inmiddels helemaal murw gebeukt door wat ons allemaal voorgeschoteld wordt, en we trekken amper nog een wenkbrauw op als we de talkshowman horen vragen naar de kinderen van de zangeres. 'Ik heb er vier,' antwoordt ze. 'We kunnen ook wel zeggen dat je er vijf hebt, hè?' vraagt hij door. Het gezicht van de zangeres betrekt. Maar nu de talkshowman beet heeft, laat hij niet meer los. Het blijkt over een jonggestorven kind van de zangeres te gaan. Nadat ze tot drie keer toe (3 keer!) duidelijk heeft gemaakt dat dit niet de tijd en plaats is om het over zo'n verlies te hebben, en dat ze hier simpelweg niet voor in de stemming is, geeft de talkshowman het op en murmelt hij iets als: 'Nou, laten we het dan maar over die andere vier hebben.'
We waren bekaf, Els en ik, toen de aftiteling over het scherm rolde. En toen moest het weekend nog beginnen.
V.
Gisteren sprak de talkshowman met een van de succesvolste (binnenhuis)architecten van Nederland. Dat gaat dan als volgt. Eerst bezoekt hij met zijn cameraploeg het huis van de succesvolle architect. Hij wordt hartelijk onthaald en stoot kreten uit als: 'Man, wat een symmetrisch huis!' En dan komt hij tot de kern van de zaak: 'Ja, jij bent dan wel een van de succesvolste architecten van Nederland, maar iedereen kent Jan des Bouvrie, en niemand kent jou. Hoe kan dat nou?' De succesvolle architect laat zich niet zomaar uit het veld slaan en zegt: 'Iedereen die in het wereldje zit, die kent me. Ik kom alleen niet zoveel op tv.' En de vrouw van de succesvolle architect draagt haar steentje bij: 'Weet je wat het is? Iedereen die in dit wereldje zit, die kent ons. We komen alleen niet zoveel op tv.'
Vervolgens wordt de architect gevraagd waar hij zoal opdrachten binnenhaalt. 'Wel,' begint de architect, 'in Nederland, op Bonaire...' En dat blijkt dan slechts een cue te zijn. Een teken. Een bruggetje. Want het woord 'Bonaire' is nog niet goed en wel uitgesproken of de kijker zit al op dat eiland zelve. Zonder de talkshowman, maar met de architect. Hoppakee. En wie zien we daar? Ja hoor, een andere tv-held, zij het van jaren terug. Het al wat oudere tv-icoon (Elsie: 'Zie je dat? Hij krijgt borsten.') zegt tegen de cameraman dat hij de succesvolle architect heeft ingeschakeld om een langgekoesterde wens in vervulling te laten gaan: hij wilde namelijk altijd al een bietshous hebben ('Een beachhouse,' gokt Elsie). De architect komt erbij staan en zegt: 'Ja, Henny wilde altijd al een bietshuis ('Een beachhouse!' roept Elsie) en we kennen elkaar nog uit de Zaanstreek, Henny en ik, dus ik dacht: dat doen we even.'
In het volgende shot zien we het bejaarde tv-icoon en de architect over het strand lopen en over de kleur van de zee praten. 'Die zee, die heb ik ook ontworpen,' grapt de architect. En dan wordt het het bejaarde tv-icoon te veel. Hij vliegt de architect om de nek en jubelt: 'Ik ben zo dol op je! We zijn zúlke goede vrienden geworden! Ik kan niet zeggen hoeveel je voor me betekent.'
Op dit moment stoot ik Elsie aan en vraag ik haar met angstige ogen: 'Gebeurt dit alles echt?' Elsie op haar beurt grapt nog: 'Ik wil die Henny wel eens zonder shirt zien.'
En dan, plots, het lijkt wel een droom, zijn we terug in de studio. En de talkshowman heeft een nieuwe gast. Een Duitse zangeres op leeftijd komt haar laatste 'hit' zingen. Maar dat mag ze pas doen nadat ze een aantal in kreupel Duits gestelde vragen heeft beantwoord. Het is immers zijn show, niet de hare. In een voice-over legt de talkshowman nog even uit waar we de Duitse zangeres in vredesnaam van moeten kennen: 'In 1983 stond ze aan de top van alle hitlijsten. Vervolgens werd het iets stiller. Maar toen ze haar 20-jarig jubileum vierde ('Welk jubileum?' merk ik op tegen Elsie, '20 jaar rust?'), maakte ze een comeback. Ze stond meteen weer aan de top van alle hitlijsten. En nu geeft ze hier, bij ons, een vervolg aan die comeback.' Nu ja, het zal allemaal wel, denken wij, inmiddels helemaal murw gebeukt door wat ons allemaal voorgeschoteld wordt, en we trekken amper nog een wenkbrauw op als we de talkshowman horen vragen naar de kinderen van de zangeres. 'Ik heb er vier,' antwoordt ze. 'We kunnen ook wel zeggen dat je er vijf hebt, hè?' vraagt hij door. Het gezicht van de zangeres betrekt. Maar nu de talkshowman beet heeft, laat hij niet meer los. Het blijkt over een jonggestorven kind van de zangeres te gaan. Nadat ze tot drie keer toe (3 keer!) duidelijk heeft gemaakt dat dit niet de tijd en plaats is om het over zo'n verlies te hebben, en dat ze hier simpelweg niet voor in de stemming is, geeft de talkshowman het op en murmelt hij iets als: 'Nou, laten we het dan maar over die andere vier hebben.'
We waren bekaf, Els en ik, toen de aftiteling over het scherm rolde. En toen moest het weekend nog beginnen.
V.
woensdag 13 april 2005
STUKKIE MET ROMEINSE CIJFERS
I - 10 Liederen Die Er Deze Week Toe Doen
The Beatles, Things We Said Today
Blind Melon, Galaxie
Bright Eyes, Lua
Ben Folds, Landed
John Mayer, Daughters
Nine Inch Nails, The Hand That Feeds
Phantom Planet, California
The Postal Service, Nothing Better
Damien Rice, The Blower's Daughter
Gabriel Rios, Broad Daylight
II - Ongewenste Berichten
Ik word iets te vaak gebeld door mensen die mij iets willen aansmeren. Ik houd niet van die mensen. Vanavond belde er weer iemand. Voor de tweede keer in 1 week. Ik noem dat: te veel. Ik vind dat: buitensporig. En deze bleef maar doorpraten ook. Ik kwam er niet eens meer aan te pas. Ik was nogal trots op mezelf toen ik hem gewoon onderbrak en zei: 'Waar wilt u nu eigenlijk heen?'
III - Foto Gevonden
En dan nog iets: ik ontdekte dat er ergens op internet gewoon nog een foto van mij rondzwerft. Ik kan daar nu wel heel verbaasd over doen, maar ik heb hem er zelf ooit geplaatst. Voortaan hoef ik hier dus niet meer te doen alsof ik er zo uitzie. Of jullie wijs te maken dat ik er zo uitzie. Want ik kan jullie gewoon verwijzen naar die foto.
V.
The Beatles, Things We Said Today
Blind Melon, Galaxie
Bright Eyes, Lua
Ben Folds, Landed
John Mayer, Daughters
Nine Inch Nails, The Hand That Feeds
Phantom Planet, California
The Postal Service, Nothing Better
Damien Rice, The Blower's Daughter
Gabriel Rios, Broad Daylight
II - Ongewenste Berichten
Ik word iets te vaak gebeld door mensen die mij iets willen aansmeren. Ik houd niet van die mensen. Vanavond belde er weer iemand. Voor de tweede keer in 1 week. Ik noem dat: te veel. Ik vind dat: buitensporig. En deze bleef maar doorpraten ook. Ik kwam er niet eens meer aan te pas. Ik was nogal trots op mezelf toen ik hem gewoon onderbrak en zei: 'Waar wilt u nu eigenlijk heen?'
III - Foto Gevonden
En dan nog iets: ik ontdekte dat er ergens op internet gewoon nog een foto van mij rondzwerft. Ik kan daar nu wel heel verbaasd over doen, maar ik heb hem er zelf ooit geplaatst. Voortaan hoef ik hier dus niet meer te doen alsof ik er zo uitzie. Of jullie wijs te maken dat ik er zo uitzie. Want ik kan jullie gewoon verwijzen naar die foto.
V.
dinsdag 12 april 2005
RICHARD GERE MOET HEEL GOED UITKIJKEN
Mijn echtgenote, laten we haar Elsie noemen, kan veel hebben. Nu ja, laat ik niet overdrijven: ze kan het een en ander hebben. Maar als Richard Gere op tv is, wordt ze, laat ik het maar gewoon zeggen, fysiek onpasselijk. Het is een heel onaangenaam verschijnsel, en ik zou het er hier misschien niet over moeten hebben - privé-zaken zijn privé-zaken -, maar als er tijdens een reclameblok op tv een fragment van een film voorbijflitst, en Richard Gere laat in zo'n fragment toevallig zijn gezicht zien, dan hapt ze bijkans naar adem. En dat bedoel ik hier niet positief.
Ik moet het misschien nauwkeuriger formuleren. Als Richard Gere zich op de televisie vertoont, of in een krant, of - wie weet - in een tijdschrift, en mijn echtgenote ziet dat toevallig, dan komt er stoom uit haar oren. Ik dacht altijd dat het maar een uitdrukking was, een zegswijze, een gebbetje, als ik las dat er stoom uit iemands oren kwam. Noem me naïef, maar ik had het nooit met eigen ogen gezien.
Er zijn inmiddels vele films die volstrekt kansloos zijn in ons huis. Die staan hier op een zwarte lijst. Die blokkeren we. Pretty Woman staat op die lijst. An Officer and a Gentleman staat op die lijst. Autumn in New York staat op die lijst. Wat zeg ik, Autumn in New York voert die lijst aan. En verder komt elke film waarin Richard Gere grijzende lokken heeft of waarin hij zijn typische Richard Gere-blik opzet, er hier niet in.
Aanvankelijk nam ik het niet zo serieus. Ik herinner me de keer dat ik dacht grappig te zijn. Dat ik Elsie verraste door zomaar, pardoes, de huiskamer in te lopen met een Richard Gere-masker op. Ik murmelde er nog wat woorden bij ook, en ik weet vrij zeker dat het de woorden 'How much for the entire night?' waren, want daarmee kwam Richard Gere nog zo leuk weg in Pretty Woman. En ik sprak die woorden, zoals gezegd, omdat ik dacht 'grappig' te zijn. Nu, ik heb het geweten. Dat soort grappen vindt mijn echtgenote Niet Leuk.
Sindsdien mank ik een beetje.
V.
Ik moet het misschien nauwkeuriger formuleren. Als Richard Gere zich op de televisie vertoont, of in een krant, of - wie weet - in een tijdschrift, en mijn echtgenote ziet dat toevallig, dan komt er stoom uit haar oren. Ik dacht altijd dat het maar een uitdrukking was, een zegswijze, een gebbetje, als ik las dat er stoom uit iemands oren kwam. Noem me naïef, maar ik had het nooit met eigen ogen gezien.
Er zijn inmiddels vele films die volstrekt kansloos zijn in ons huis. Die staan hier op een zwarte lijst. Die blokkeren we. Pretty Woman staat op die lijst. An Officer and a Gentleman staat op die lijst. Autumn in New York staat op die lijst. Wat zeg ik, Autumn in New York voert die lijst aan. En verder komt elke film waarin Richard Gere grijzende lokken heeft of waarin hij zijn typische Richard Gere-blik opzet, er hier niet in.
Aanvankelijk nam ik het niet zo serieus. Ik herinner me de keer dat ik dacht grappig te zijn. Dat ik Elsie verraste door zomaar, pardoes, de huiskamer in te lopen met een Richard Gere-masker op. Ik murmelde er nog wat woorden bij ook, en ik weet vrij zeker dat het de woorden 'How much for the entire night?' waren, want daarmee kwam Richard Gere nog zo leuk weg in Pretty Woman. En ik sprak die woorden, zoals gezegd, omdat ik dacht 'grappig' te zijn. Nu, ik heb het geweten. Dat soort grappen vindt mijn echtgenote Niet Leuk.
Sindsdien mank ik een beetje.
V.
maandag 11 april 2005
UURTJES STOEIEN
Ik had de beste rij-instructeur die je maar kunt vinden. Dat dacht ik althans. Ik had het wel eens over hem met Els, die ook les van hem had gehad, en zij was het met me eens. Sterker: Els volgde zijn rijlessen met zo veel plezier dat ze concludeerde: 'Nu moet ook jij maar eens rijlessen nemen. Die man is heel goed, en hij helpt je wel over die drempel heen.' Er zat niets anders op. Eind 2000 nam ik voor het eerst plaats in zijn auto. 'Heb je ooit eerder achter het stuur gezeten?' vroeg hij me. 'Nooit,' zei ik. En daar gingen we.
Ik was een trage leerling. Ik vond het vooral erg leuk, die rijlessen. Ik beleefde er veel plezier aan. Ik dacht: dat afrijden, dat komt wel een keer. Dat is niet een houding die je heel ver brengt, zou je zeggen. Soms had ik bijvoorbeeld een les waarin het iets minder ging. Dan zei ik tegen mijn rij-instructeur: 'Ik had niet zo'n goed uur. Maar je weet het: ik heb er niet zo'n haast mee.' En dat wist hij.
Ik had rijlessen van eind 2000 tot zomer 2002. Ik heb heel veel uren met mijn rij-instructeur doorgebracht. We leerden elkaar een beetje kennen. We spraken over zijn aanstaande huwelijk. Over de verbouwing aan zijn huis. Over de politiek. En soms moest ik afrijden. Dat was me wat. De flair, de souplesse en de rijvaardigheid die ik soms aan den dag legde tijdens mijn betere lesuren, die waren allemaal ver te zoeken als ik moest afrijden. Tijdens zulke examens zat mijn rij-instructeur altijd achter me. Die keek dan hoe ik het ervan afbracht. Ik weet nog dat ik na de tweede keer zakken dacht: wat zielig voor hem. Die man doet altijd zo zijn best en zie hoe ik het weer verpruts.
Hij had bepaalde zegswijzen. Wie mij enigszins kent, weet dat ik gevoelig ben voor taal. Ik schuw stopwoorden. Ik schuw verhaspelde uitdrukkingen. Ik schuw mensen die er met de pet naar gooien als ze je te woord staan. Maar van mijn rij-instructeur kon ik veel hebben. Zo gebruikte hij de woorden 'op zeker' waar het woord 'zeker' op zich gewoon had volstaan. Ik vond dat wel charmant. Als hij mij ophaalde voor een nieuwe les, zei hij soms: 'Dan gaan we eens even een uurtje stoeien met die auto.' Tenzij ik een dubbel lesuur had. Dan zei hij bijvoorbeeld: 'Dan gaan we eens even een paar uurtjes stoeien met die auto.' En als het allemaal weer volbracht was en we de volgende leerling ophaalden, zei hij terwijl ik de motor afzette: 'Zo. Rust in de tent.'
Ook herinner ik me de woorden 'Bij Plaspoelpolder gaan we eraf'. Het was dan goed opletten waar op de borden 'Plaspoelpolder' stond aangegeven. Je zou zeggen: dat is niet zo moeilijk. Vooral als je meerekent dat hij voortdurend, repetitief, aanhoudend, de lettergrepen 'Plas-poel-polderrr' uitsprak. Maar ik verzeker jullie: dan nóg kun je de afslag gewoon missen.
En soms reden we even langs het CBR. De ene keer omdat hij me wat knoppen in de auto wilde uitleggen, maar vaak ook gewoon omdat er dringend een toilet bezocht diende te worden. Dan sprak hij de iets te plastische woorden: 'Het klotst me voor de ogen.'
Zoals gezegd: Els had vroeger ook les van mijn rij-instructeur. Maar als ik in haar bijzijn zijn woorden citeer, zegt ze altijd: 'Nee hoor. Zulke dingen zei hij nooit. Niet tegen mij.'
Er kwam natuurlijk eens een eind aan. De derde keer afrijden was raak. Ik was heel gelukkig. Ook voor mijn rij-instructeur. We hadden een lange weg afgelegd, tezaam, maar nu was het gedaan. Rust in de tent.
En toen zagen Els en ik hem zaterdagmiddag weer. Hij stapte de stadsbus in met een vrouw, en we hoopten dat het de vrouw was over wie hij altijd sprak in de auto. Dat leek ons het beste. Ook zagen we dat hij iets ouder was geworden. Els herkende hem aanvankelijk niet eens. Maar hij groette ons.
We gingen niet even naar hem toe om bij te praten. Hij kwam ook niet even naar ons toe. Ze droegen koffers bij zich en ze waren vermoedelijk nog in een vakantiestemming. En ergens was ik bang dat hij dacht: waarom zijn die twee niet gewoon met de auto naar de stad? Wat doen die nog in een bus?
V.
Ik was een trage leerling. Ik vond het vooral erg leuk, die rijlessen. Ik beleefde er veel plezier aan. Ik dacht: dat afrijden, dat komt wel een keer. Dat is niet een houding die je heel ver brengt, zou je zeggen. Soms had ik bijvoorbeeld een les waarin het iets minder ging. Dan zei ik tegen mijn rij-instructeur: 'Ik had niet zo'n goed uur. Maar je weet het: ik heb er niet zo'n haast mee.' En dat wist hij.
Ik had rijlessen van eind 2000 tot zomer 2002. Ik heb heel veel uren met mijn rij-instructeur doorgebracht. We leerden elkaar een beetje kennen. We spraken over zijn aanstaande huwelijk. Over de verbouwing aan zijn huis. Over de politiek. En soms moest ik afrijden. Dat was me wat. De flair, de souplesse en de rijvaardigheid die ik soms aan den dag legde tijdens mijn betere lesuren, die waren allemaal ver te zoeken als ik moest afrijden. Tijdens zulke examens zat mijn rij-instructeur altijd achter me. Die keek dan hoe ik het ervan afbracht. Ik weet nog dat ik na de tweede keer zakken dacht: wat zielig voor hem. Die man doet altijd zo zijn best en zie hoe ik het weer verpruts.
Hij had bepaalde zegswijzen. Wie mij enigszins kent, weet dat ik gevoelig ben voor taal. Ik schuw stopwoorden. Ik schuw verhaspelde uitdrukkingen. Ik schuw mensen die er met de pet naar gooien als ze je te woord staan. Maar van mijn rij-instructeur kon ik veel hebben. Zo gebruikte hij de woorden 'op zeker' waar het woord 'zeker' op zich gewoon had volstaan. Ik vond dat wel charmant. Als hij mij ophaalde voor een nieuwe les, zei hij soms: 'Dan gaan we eens even een uurtje stoeien met die auto.' Tenzij ik een dubbel lesuur had. Dan zei hij bijvoorbeeld: 'Dan gaan we eens even een paar uurtjes stoeien met die auto.' En als het allemaal weer volbracht was en we de volgende leerling ophaalden, zei hij terwijl ik de motor afzette: 'Zo. Rust in de tent.'
Ook herinner ik me de woorden 'Bij Plaspoelpolder gaan we eraf'. Het was dan goed opletten waar op de borden 'Plaspoelpolder' stond aangegeven. Je zou zeggen: dat is niet zo moeilijk. Vooral als je meerekent dat hij voortdurend, repetitief, aanhoudend, de lettergrepen 'Plas-poel-polderrr' uitsprak. Maar ik verzeker jullie: dan nóg kun je de afslag gewoon missen.
En soms reden we even langs het CBR. De ene keer omdat hij me wat knoppen in de auto wilde uitleggen, maar vaak ook gewoon omdat er dringend een toilet bezocht diende te worden. Dan sprak hij de iets te plastische woorden: 'Het klotst me voor de ogen.'
Zoals gezegd: Els had vroeger ook les van mijn rij-instructeur. Maar als ik in haar bijzijn zijn woorden citeer, zegt ze altijd: 'Nee hoor. Zulke dingen zei hij nooit. Niet tegen mij.'
Er kwam natuurlijk eens een eind aan. De derde keer afrijden was raak. Ik was heel gelukkig. Ook voor mijn rij-instructeur. We hadden een lange weg afgelegd, tezaam, maar nu was het gedaan. Rust in de tent.
En toen zagen Els en ik hem zaterdagmiddag weer. Hij stapte de stadsbus in met een vrouw, en we hoopten dat het de vrouw was over wie hij altijd sprak in de auto. Dat leek ons het beste. Ook zagen we dat hij iets ouder was geworden. Els herkende hem aanvankelijk niet eens. Maar hij groette ons.
We gingen niet even naar hem toe om bij te praten. Hij kwam ook niet even naar ons toe. Ze droegen koffers bij zich en ze waren vermoedelijk nog in een vakantiestemming. En ergens was ik bang dat hij dacht: waarom zijn die twee niet gewoon met de auto naar de stad? Wat doen die nog in een bus?
V.
Abonneren op:
Posts (Atom)