Toen collega Peter en ik gistermiddag naar het station toe wilden, reden de trams niet. De Dam was immers afgezet in verband met de jaarlijkse kranslegging. We zagen prins Willem-Alexander het Paleis op de Dam nog in glippen. Ik zei tegen Peter: 'Die man werkt ook in de Pasta Company te Delft. Die serveert in zijn vrije tijd onze pizza's en salades. Hij maakt wel eens een royaal gebaar.' Daar begreep Peter niets van. Die was met zijn hoofd bij zijn tuin. Hij zei: 'Ik moet mijn trein halen, want ik moet nog altijd mijn tuin uitgraven.' De dag daarvoor had hij dat ook gezegd, van dat uitgraven van die tuin. Ik maak me daar hele voorstellingen van. Ik heb hem namelijk niet durven vragen waarom die rottuin eigenlijk uitgegraven moet worden. Gaat hij een zwembad aanleggen? Ligt er een schat begraven? Is het gewoon een van die dingen waar je je mee bezighoudt ten tijde van dodenherdenkingen omdat je je met je emoties geen raad weet? Toen we het station naderden, zei hij: 'Ik trek even een sprintje, dan haal ik mijn trein nog.' Want dat doet hij altijd als we het station naderen en er nog iets met een tuin te doen valt. Even een sprintje trekken.
Nu ja, ik was ruimschoots op tijd thuis om samen met De Vrouw Die Ik De Mijne Noem voor de tv twee minuten stil te zijn. We waren er helemaal klaar voor. Dat we er uiteindelijk zo respectloos mee omgingen, kan ons bezwaarlijk aangerekend worden. Toen de stilte net was ingegaan (na dat eindeloze melodietje op die toeter waarvan ik elk jaar denk: wat een ridicuul melodietje is dat toch), liet iemand in de studio een of andere gong uit z'n handen kletteren. Elsie en ik keken elkaar maar even niet aan, want je zult net zien: dan barst je na 15 seconden al in lachen uit, en je hebt er nog 105 te gaan. Daarna begon er een zachtjes opkomend wenen. Iemand (op de Dam? In de studio? Ergens in een Alkmaarse tuin?) zat een beetje te jammeren en te snikken en te snotteren. En vervolgens was het niet meer zo'n beetje en niet meer zo zachtjes, om het maar eens mild te verwoorden. Na wat schichtige blikken naar Elsie hield ik het niet langer uit. De laatste 30 seconden lagen we op de grond van het lachen. En van verbazing.
En we waren toch al wat losjes gestemd na dat RTL4-journaal waarin we een verslaggeefster over een heide zagen wandelen en ineens 'godver' hoorden zeggen alsof er eens even flink gevloekt ging worden. Bleek ze slechts het woord 'godverlaten' te willen zeggen, met een wat curieus gevoel voor intonatie.
En toen waren er speeches op de Dam. Maar die laat ik hier eens even geheel buiten beschouwing. Na een minuut of vijf zapten we verveeld door naar Seinfeld.
Nu gaan we maar eens naar buiten. Bevrijdingsdag vieren. Of hemelvaart. Daar zijn we nog niet helemaal uit.
V.
OMDAT ALLEEN TEKST OOK HEEL STOER IS
Literatuur, Film, Muziek en Andere Fijne Zaken
donderdag 5 mei 2005
dinsdag 3 mei 2005
NOG MAAR HET BEGIN
Ik overschrijd grenzen. Ik doorbreek taalbarrières. Ik kijk eens om me heen.
Wat ik maar wilde zeggen: ik heb nu ook een site in het Frans.
En dat is nog maar het begin.
V.
Wat ik maar wilde zeggen: ik heb nu ook een site in het Frans.
En dat is nog maar het begin.
V.
WEER VERHUIZEN
Over twee maanden verhuis ik naar Barcelona. Ik ga daar drie boeken schrijven. Dat is het plan. Het eerste is in opdracht en ik mag er officieel niets over zeggen. Wat ik wel kan vertellen dat het een geval van broodschrijverij is, die mij in staat stelt om daarna juist aan die twee andere boeken te werken zonder dat ik allerlei vage, slecht betaalde baantjes in onduidelijke barretjes moet aannemen. Ik spreek immers nauwelijks Spaans, laat staan Catalaans.
Daarna ga ik fulltime aan mijn al geruime tijd op stapel staande roman Muziek Uit Openstaande Ramen schrijven. Zodra die af is, ga ik zonder pauze door aan Wachten, het boek dat vorige zomer begon, totdat ik er even genoeg van had en eindelijk de tegenwoordigheid van geest vond om mijn studie Filmwetenschap aan de Universiteit van Amsterdam af te ronden.
Ik heb hier wel eens eerder geschreven over mijn verhuisgeschiedenis, maar trad nooit in detail. In 1996 verhuisde ik, na een jaar in Nijmegen Nederlands te hebben gestudeerd, van het stadje Huissen naar Amsterdam. Ik betrok een benedenwoning in de Pieter Aertszstraat in de Pijp, samen met een vroegere vriend. Die woning was van een niet nader te noemen man, die, zo had hij ons gezegd, voor een jaar naar Curaçao zou vertrekken om daar een loopbaan als ijscoman te starten. In werkelijkheid woonde hij twee straten verderop en stond na drie maanden ineens midden in de nacht in de woning ons te bedreigen omdat de woningbouwvereniging illegale onderhuur had geconstateerd. We vertrokken de volgende nacht, nadat we eerst de fonkelnieuwe vloerbedekking uit de woning hadden gehaald en in de kelder van de Gall & Gall te Osdorp onderbrachten.
Die zomer woonde ik samen met nog een vroegere vriend in een te kleine kamer in Oud-West. In de kamer stonden al onze spullen tot aan het plafond in dozen, terwijl er voor de rest nauwelijks ruimte was om de drie bedden kwijt te kunnen. Er waren geen meubels of een fatsoenlijk bureau om aan te studeren, schrijven of werken. Wel waren er drie enorme bakbeesten van oude televisies, die op elkaar waren gestapeld. Dat vond een van die vroegere vrienden wel leuk, dat we alledrie iets anders konden kijken op hetzelfde moment.
Van die kamer in Oud-West gingen wij in september van dat jaar naar het studentenhuis Casa 400, vlakbij het Amstelstation. Het was mijn derde verhuizing in nog geen jaar tijd. Omdat Casa 400 in de zomer dienst doet als een gewoon toeristenhotel, geen overzomeringstoestemming hadden gekregen, niets anders hadden kunnen vinden, moesten we in mei van 1997 terug naar de kamer in Oud-West.
Het werd een verschrikkelijk warme zomer. Ik zat bijna elke avond buiten op het terras of in de afschuwelijke nachtkroeg Korsakoff me vol te gieten zodat zodra ik thuis kwam direct in een coma zou vallen. In die zomer gebeurden er ook allerlei vreemde dingen met het meisje dat ik toen mijn vriendin noemde en dat ik na de op een na slechtste uitmaakactie die ik ooit meemaakte, slechts een keer nog zag in de Paradiso, terwijl ze met haar ex-vriend aan het dansen was.
Na het hoogseizoen konden we terug naar Casa, om daar wederom in mei uit moeten. We vonden een studio in een ander gedeelte van Oud-West, boven een viswinkel. Het was op zich een aardige ruimte, maar het rook de hele dag naar visafval en te warme vuilniszaken. Tijdens die verhuizing presteerde het een van die vroegere vrienden om de sleutels binnen te laten liggen, maar wel de deur achter zich te trekken. De rest van de bewoners waren allemaal op vakantie, dus waren we genoodzaakt de ouders van het meisje waarvan wij de woning illegaal huurden te bellen, om vanuit een plek in Limburg een reserveset te komen brengen. Hierna gingen we opnieuw, nu voor de laatste keer, terug naar Casa 400. Na een redelijk rustig jaar kwam er een kamer vrij in dezelfde woning als waar we twee wanhopige zomers hadden meegemaakt. In 1999 kreeg ik die kamer voor mijzelf en pendelde ik heen en weer tussen dat huis en de woning van mijn toenmalige vriendin in de Plantagebuurt.
In 2003 verliet ik die woning om in te trekken bij diezelfde toenmalige vriendin. Dat was het jaar dat er een verbouwing begon in dat pand, een verbouwing die nog steeds niet voltooid is. In 2003 verhuisde ik van de eerste verdieping van dat pand naar de derde en vierde etage. In 2003 kampeerde ik tussen gruis, verflucht, kapotte muren, onafgemaakte keukens en algemene misère.
In 2004 vertrok ik met nauwelijks iets naar een stadvilla vlakbij de Heinekenbrouwerij. In 2004 haalde ik al mijn spullen uit de Plantagewoning en stalde die in een opslag. In 2004 haalde ik al die spullen uit de opslag om die te brengen naar mijn huidige woning, een lichte studio in Westerpark.
En in 2005, een waar heldenjaar tot nu toe, breng ik al die spullen voor een deel naar diezelfde opslag en voor een deel naar een landhuis in Zuid-Frankrijk. Om die in 2005 op een dag weer naar een nog te vinden woning in Barcelona te brengen.
En ergens in 2006 zullen al die spullen weer terug naar Amsterdam moeten. Waar ik dan ga wonen is vooralsnog niet geheel duidelijk. Ik zal dan 29 jaar zijn. Ik zal dan twee boeken hebben uitgebracht en een derde afgerond hebben. Ik zal dan in tien jaar tijd zeventien keer op een of andere wijze verhuisd zijn. Ik zal dan eindelijk toe zijn aan een huis dat écht van mijzelf is.
Maar eerst Barcelona veroveren. Jullie zijn allemaal welkom om een keer langs te komen.
N.
Daarna ga ik fulltime aan mijn al geruime tijd op stapel staande roman Muziek Uit Openstaande Ramen schrijven. Zodra die af is, ga ik zonder pauze door aan Wachten, het boek dat vorige zomer begon, totdat ik er even genoeg van had en eindelijk de tegenwoordigheid van geest vond om mijn studie Filmwetenschap aan de Universiteit van Amsterdam af te ronden.
Ik heb hier wel eens eerder geschreven over mijn verhuisgeschiedenis, maar trad nooit in detail. In 1996 verhuisde ik, na een jaar in Nijmegen Nederlands te hebben gestudeerd, van het stadje Huissen naar Amsterdam. Ik betrok een benedenwoning in de Pieter Aertszstraat in de Pijp, samen met een vroegere vriend. Die woning was van een niet nader te noemen man, die, zo had hij ons gezegd, voor een jaar naar Curaçao zou vertrekken om daar een loopbaan als ijscoman te starten. In werkelijkheid woonde hij twee straten verderop en stond na drie maanden ineens midden in de nacht in de woning ons te bedreigen omdat de woningbouwvereniging illegale onderhuur had geconstateerd. We vertrokken de volgende nacht, nadat we eerst de fonkelnieuwe vloerbedekking uit de woning hadden gehaald en in de kelder van de Gall & Gall te Osdorp onderbrachten.
Die zomer woonde ik samen met nog een vroegere vriend in een te kleine kamer in Oud-West. In de kamer stonden al onze spullen tot aan het plafond in dozen, terwijl er voor de rest nauwelijks ruimte was om de drie bedden kwijt te kunnen. Er waren geen meubels of een fatsoenlijk bureau om aan te studeren, schrijven of werken. Wel waren er drie enorme bakbeesten van oude televisies, die op elkaar waren gestapeld. Dat vond een van die vroegere vrienden wel leuk, dat we alledrie iets anders konden kijken op hetzelfde moment.
Van die kamer in Oud-West gingen wij in september van dat jaar naar het studentenhuis Casa 400, vlakbij het Amstelstation. Het was mijn derde verhuizing in nog geen jaar tijd. Omdat Casa 400 in de zomer dienst doet als een gewoon toeristenhotel, geen overzomeringstoestemming hadden gekregen, niets anders hadden kunnen vinden, moesten we in mei van 1997 terug naar de kamer in Oud-West.
Het werd een verschrikkelijk warme zomer. Ik zat bijna elke avond buiten op het terras of in de afschuwelijke nachtkroeg Korsakoff me vol te gieten zodat zodra ik thuis kwam direct in een coma zou vallen. In die zomer gebeurden er ook allerlei vreemde dingen met het meisje dat ik toen mijn vriendin noemde en dat ik na de op een na slechtste uitmaakactie die ik ooit meemaakte, slechts een keer nog zag in de Paradiso, terwijl ze met haar ex-vriend aan het dansen was.
Na het hoogseizoen konden we terug naar Casa, om daar wederom in mei uit moeten. We vonden een studio in een ander gedeelte van Oud-West, boven een viswinkel. Het was op zich een aardige ruimte, maar het rook de hele dag naar visafval en te warme vuilniszaken. Tijdens die verhuizing presteerde het een van die vroegere vrienden om de sleutels binnen te laten liggen, maar wel de deur achter zich te trekken. De rest van de bewoners waren allemaal op vakantie, dus waren we genoodzaakt de ouders van het meisje waarvan wij de woning illegaal huurden te bellen, om vanuit een plek in Limburg een reserveset te komen brengen. Hierna gingen we opnieuw, nu voor de laatste keer, terug naar Casa 400. Na een redelijk rustig jaar kwam er een kamer vrij in dezelfde woning als waar we twee wanhopige zomers hadden meegemaakt. In 1999 kreeg ik die kamer voor mijzelf en pendelde ik heen en weer tussen dat huis en de woning van mijn toenmalige vriendin in de Plantagebuurt.
In 2003 verliet ik die woning om in te trekken bij diezelfde toenmalige vriendin. Dat was het jaar dat er een verbouwing begon in dat pand, een verbouwing die nog steeds niet voltooid is. In 2003 verhuisde ik van de eerste verdieping van dat pand naar de derde en vierde etage. In 2003 kampeerde ik tussen gruis, verflucht, kapotte muren, onafgemaakte keukens en algemene misère.
In 2004 vertrok ik met nauwelijks iets naar een stadvilla vlakbij de Heinekenbrouwerij. In 2004 haalde ik al mijn spullen uit de Plantagewoning en stalde die in een opslag. In 2004 haalde ik al die spullen uit de opslag om die te brengen naar mijn huidige woning, een lichte studio in Westerpark.
En in 2005, een waar heldenjaar tot nu toe, breng ik al die spullen voor een deel naar diezelfde opslag en voor een deel naar een landhuis in Zuid-Frankrijk. Om die in 2005 op een dag weer naar een nog te vinden woning in Barcelona te brengen.
En ergens in 2006 zullen al die spullen weer terug naar Amsterdam moeten. Waar ik dan ga wonen is vooralsnog niet geheel duidelijk. Ik zal dan 29 jaar zijn. Ik zal dan twee boeken hebben uitgebracht en een derde afgerond hebben. Ik zal dan in tien jaar tijd zeventien keer op een of andere wijze verhuisd zijn. Ik zal dan eindelijk toe zijn aan een huis dat écht van mijzelf is.
Maar eerst Barcelona veroveren. Jullie zijn allemaal welkom om een keer langs te komen.
N.
maandag 2 mei 2005
DAN NIET
Ik kan hier 1000 woorden plaatsen, en dan nog doen jullie net alsof je het niet ziet. 0 comments tegenover 1000 woorden. Nu, dan niet, hoor.
Ga ik vanavond lekker de snookerfinale kijken. Stevens zal overwinnen. Als het enigszins meezit. (Het staat nu pas 12-12, dus het belooft een slapeloze nacht te worden.)
(En ik moet niet zo dwars doen. Want ik werd vandaag al door zeker 3 mensen aangesproken op mijn tekst van gisteren. Aangesproken worden op je stukjes is ook al Heel Stoer natuurlijk.)
V.
Ga ik vanavond lekker de snookerfinale kijken. Stevens zal overwinnen. Als het enigszins meezit. (Het staat nu pas 12-12, dus het belooft een slapeloze nacht te worden.)
(En ik moet niet zo dwars doen. Want ik werd vandaag al door zeker 3 mensen aangesproken op mijn tekst van gisteren. Aangesproken worden op je stukjes is ook al Heel Stoer natuurlijk.)
V.
zondag 1 mei 2005
1 WEEK IN 1000 WOORDEN
Het was niet zo’n week waarin ik de stukjes gewoon uit mijn mouw schudde. Elke dag dienden zich minstens drie onderwerpen aan waar ik een flinke rij regels aan zou kunnen wijden, maar het kwam er niet van. Ik had wel meer te doen, moeten jullie weten. Peinzen, piekeren, tobben, me de haren uit het hoofd trekken, dat soort dingen. Ik zie mijzelve weer woensdagmiddag door de Amsterdamse binnenstad lopen, donderwolken in mijn hoofd, en wachtend op de eerste gek die me zou aanspreken om me lid te maken van een krant of – alsjeblieft, zeg – van een ideële stichting. Het laatste vuistgevecht waarin ik verzeild raakte, dateert van zo’n 17 jaar geleden, dus ik was er inmiddels helemaal klaar voor, zogezegd. Gelukkig hield ik alles onder controle: ik kocht gewoon ergens een broodje, at dat op terwijl ik in de etalage van een boekhandel stond te staren, en werd op datzelfde moment gebeld door een bevriend schrijver die me vanuit een café observeerde en me uitnodigde iets te komen drinken met hem. Het was het beste wat me kon overkomen.
En ook waren er feesten. Gisteren was er bijvoorbeeld een groot nationaal feest. De Vrouw Die Ik De Mijne Noem en ik, wij negeerden de tweedehands koopwaar op straat en kochten onze cd’s gewoon in de reguliere platenzaak, en intussen slalomden we ons een weg door de mensenmassa’s, ervoor zorgend elkaar nooit uit het oog te verliezen. Mijn oranje hoed en oranje korte broek had ik op Elsies aanraden thuisgelaten, maar leuk werd het toch nog. We bestelden koffies verkeerd in het lunchetablissement waar sinds enige tijd een Meisje Met Een Nogal Feestelijk Lichaam werkt (laat ik het maar verwoorden zoals het is, we zijn hier immers onder elkaar) en we bestelden de rundercarpaccio en de ossenhaas in het restaurant waar de Man Die Zoveel Op Onze Kroonprins Lijkt werkt. Hij kent ons inmiddels. Hij komt ons elke keer dat we er zijn even de hand schudden. Hij vraagt ons dan hoe het met ons gaat. En hij intimideert mij altijd een beetje. Omdat hij zo sterk op onze kroonprins lijkt. Gisteren woordgrapte ik nog tegen Elsie: ‘Als we straks tegen hem klagen over het eten, maakt hij misschien wel een royaal gebaar.’ (En ik háát woordgrappen, dus jullie begrijpen hoe het intussen met mij gesteld was.)
En er waren meer feesten. Zo bezocht ik de presentatie van het nieuwe prachtboek van Arie Storm. Hij en Joost Zwagerman hielden speeches die er mochten zijn en vervolgens waren er glazen wijn en goede gesprekken. Boeken werden gesigneerd, oude bekenden werden in de armen gesloten, afspraken werden gemaakt. Zo zag ik Janwillem Slort terug, die ik ten overstaan van velen altijd De Zoon Die Ik Nooit Gehad Heb noem, en ondanks zijn woeste haardos en mijn nonchalante blikken bezwoeren we elkaar dat we vaker gingen lunchen. Met elkaar nog wel. Sterker nog: voortaan zullen we elkaar elke derde dinsdag van de maand treffen en elkaar op de hoogte houden van de Dingen des Levens. Op hetzelfde boekenfestijn zei ik tegen Niels: ‘Jij moest eindelijk eens dat verslag over je afstuderen op de site plaatsen.’ Daar was het nu al te laat voor, meende hij. En een dichter vertelde me: ‘Is het jou al opgevallen hoe vaak de Gang of Four tegenwoordig wordt genoemd in artikelen over hippe nieuwe bandjes? Ik zou maar eens naar hun eerste plaat luisteren als ik jou was. De Gang of Four! Luisteren!’
En er waren verrassende momenten. Snookermomenten met name. Onze helden Hendry, O’Sullivan en White werden afgeserveerd, de een na de ander, en die aap van een Ebdon gelukkig ook (de martelgang die O’Sullivan dankzij hem doormaakte, leverde enkele memorabele scènes op), en nu resteert slechts de finale. Deze gaat tussen een jongeman die ik nooit eerder heb gezien en Elsies aloude favoriet Matthew Stevens. Drie hoeraatjes voor Matthew dan maar, en dat het een waardige afsluiting van een curieus toernooi moge worden.
En er was muziek. Ik dweepte met liederen die ik al jaren niet serieus meer nam en de hele week spookte de regel ‘May God’s love be with you...’ door mijn hoofd. En vlak nadat ik begon aan een heuse herwaardering van het tijdloze popliedje ‘Too Kind’ van Know, het bandje waarin broer Joey eens speelde, ontdekte ik dat broer Joey’s site geheel vernieuwd is. Wie had dat gedacht! Op zijn site vind je nu bijvoorbeeld alle teksten van zijn laatste demo, een foto van de flat waarin wij de eerste jaren van ons leven doorbrachten en, jawel, een door mij onmogelijk te openen clip van dat liedje ‘Too Kind’. Wie mij kan vertellen wat er in die clip te zien is, krijgt van mij een glas rosé en een handdruk. Of twee. (En over sites gesproken: kent iedereen deze vertaalsite al? Ik leerde hem pas vorige week kennen, en moet elke keer dat ik hem bekijk weer Heel Hard Lachen.)
En er waren ontmoetingen. Zoals die met Het Meisje Dat Ik Een Warm Hart Toedraag. Zij kwam donderdag naar Amsterdam, onder meer opdat wij elkaar in levenden lijve konden ontmoeten, en dat was aangenaam. We dronken cappuccino’s, joegen duiven op de vlucht, flaneerden langs de grachten en zagen alle bandleden van BZN voorbijdobberen in een rondvaartboot. En in de Delftse stadsbus zag ik deze week een man op leeftijd zitten van wie ik dacht: als mijn vader – hij ruste in vrede – nog leefde, had hij er vermoedelijk ongeveer zo uitgezien. Ik vond dat een bijzondere en wat engige gewaarwording.
En nu is er de maand mei. Ik heb nog geen plannen voor vandaag, maar het belooft warm te worden, en ik denk dat ik de heel, heel stoere Starbucks-beker, die ik vorige week cadeau kreeg van De Vrouw Die Ik De Mijne Noem, maar weer eens ga vullen met wat instantcappuccino. Of ik ga naar buiten, alsnog op zoek naar een vuistgevecht. Of, wat ook altijd een mogelijkheid is: ik laat mijn baard gewoon weer staan. Rebel die ik ben.
V.
En ook waren er feesten. Gisteren was er bijvoorbeeld een groot nationaal feest. De Vrouw Die Ik De Mijne Noem en ik, wij negeerden de tweedehands koopwaar op straat en kochten onze cd’s gewoon in de reguliere platenzaak, en intussen slalomden we ons een weg door de mensenmassa’s, ervoor zorgend elkaar nooit uit het oog te verliezen. Mijn oranje hoed en oranje korte broek had ik op Elsies aanraden thuisgelaten, maar leuk werd het toch nog. We bestelden koffies verkeerd in het lunchetablissement waar sinds enige tijd een Meisje Met Een Nogal Feestelijk Lichaam werkt (laat ik het maar verwoorden zoals het is, we zijn hier immers onder elkaar) en we bestelden de rundercarpaccio en de ossenhaas in het restaurant waar de Man Die Zoveel Op Onze Kroonprins Lijkt werkt. Hij kent ons inmiddels. Hij komt ons elke keer dat we er zijn even de hand schudden. Hij vraagt ons dan hoe het met ons gaat. En hij intimideert mij altijd een beetje. Omdat hij zo sterk op onze kroonprins lijkt. Gisteren woordgrapte ik nog tegen Elsie: ‘Als we straks tegen hem klagen over het eten, maakt hij misschien wel een royaal gebaar.’ (En ik háát woordgrappen, dus jullie begrijpen hoe het intussen met mij gesteld was.)
En er waren meer feesten. Zo bezocht ik de presentatie van het nieuwe prachtboek van Arie Storm. Hij en Joost Zwagerman hielden speeches die er mochten zijn en vervolgens waren er glazen wijn en goede gesprekken. Boeken werden gesigneerd, oude bekenden werden in de armen gesloten, afspraken werden gemaakt. Zo zag ik Janwillem Slort terug, die ik ten overstaan van velen altijd De Zoon Die Ik Nooit Gehad Heb noem, en ondanks zijn woeste haardos en mijn nonchalante blikken bezwoeren we elkaar dat we vaker gingen lunchen. Met elkaar nog wel. Sterker nog: voortaan zullen we elkaar elke derde dinsdag van de maand treffen en elkaar op de hoogte houden van de Dingen des Levens. Op hetzelfde boekenfestijn zei ik tegen Niels: ‘Jij moest eindelijk eens dat verslag over je afstuderen op de site plaatsen.’ Daar was het nu al te laat voor, meende hij. En een dichter vertelde me: ‘Is het jou al opgevallen hoe vaak de Gang of Four tegenwoordig wordt genoemd in artikelen over hippe nieuwe bandjes? Ik zou maar eens naar hun eerste plaat luisteren als ik jou was. De Gang of Four! Luisteren!’
En er waren verrassende momenten. Snookermomenten met name. Onze helden Hendry, O’Sullivan en White werden afgeserveerd, de een na de ander, en die aap van een Ebdon gelukkig ook (de martelgang die O’Sullivan dankzij hem doormaakte, leverde enkele memorabele scènes op), en nu resteert slechts de finale. Deze gaat tussen een jongeman die ik nooit eerder heb gezien en Elsies aloude favoriet Matthew Stevens. Drie hoeraatjes voor Matthew dan maar, en dat het een waardige afsluiting van een curieus toernooi moge worden.
En er was muziek. Ik dweepte met liederen die ik al jaren niet serieus meer nam en de hele week spookte de regel ‘May God’s love be with you...’ door mijn hoofd. En vlak nadat ik begon aan een heuse herwaardering van het tijdloze popliedje ‘Too Kind’ van Know, het bandje waarin broer Joey eens speelde, ontdekte ik dat broer Joey’s site geheel vernieuwd is. Wie had dat gedacht! Op zijn site vind je nu bijvoorbeeld alle teksten van zijn laatste demo, een foto van de flat waarin wij de eerste jaren van ons leven doorbrachten en, jawel, een door mij onmogelijk te openen clip van dat liedje ‘Too Kind’. Wie mij kan vertellen wat er in die clip te zien is, krijgt van mij een glas rosé en een handdruk. Of twee. (En over sites gesproken: kent iedereen deze vertaalsite al? Ik leerde hem pas vorige week kennen, en moet elke keer dat ik hem bekijk weer Heel Hard Lachen.)
En er waren ontmoetingen. Zoals die met Het Meisje Dat Ik Een Warm Hart Toedraag. Zij kwam donderdag naar Amsterdam, onder meer opdat wij elkaar in levenden lijve konden ontmoeten, en dat was aangenaam. We dronken cappuccino’s, joegen duiven op de vlucht, flaneerden langs de grachten en zagen alle bandleden van BZN voorbijdobberen in een rondvaartboot. En in de Delftse stadsbus zag ik deze week een man op leeftijd zitten van wie ik dacht: als mijn vader – hij ruste in vrede – nog leefde, had hij er vermoedelijk ongeveer zo uitgezien. Ik vond dat een bijzondere en wat engige gewaarwording.
En nu is er de maand mei. Ik heb nog geen plannen voor vandaag, maar het belooft warm te worden, en ik denk dat ik de heel, heel stoere Starbucks-beker, die ik vorige week cadeau kreeg van De Vrouw Die Ik De Mijne Noem, maar weer eens ga vullen met wat instantcappuccino. Of ik ga naar buiten, alsnog op zoek naar een vuistgevecht. Of, wat ook altijd een mogelijkheid is: ik laat mijn baard gewoon weer staan. Rebel die ik ben.
V.
zaterdag 30 april 2005
IN STILTE
Jullie worden helemaal gek als hier even niets geschreven wordt, niet? Dan gaan jullie helemaal los. Dan klikken jullie deze site vaker aan dan goed voor je is.
Jawel, ons maandrecord is weer verbroken. Hoe minder wij hier komen, hoe vaker jullie er zijn.
Iets zegt me dat dat geen duurzame strategie zal blijken. Morgen staat hier iets geheel nieuws en leesbaars, goed?
V.
Jawel, ons maandrecord is weer verbroken. Hoe minder wij hier komen, hoe vaker jullie er zijn.
Iets zegt me dat dat geen duurzame strategie zal blijken. Morgen staat hier iets geheel nieuws en leesbaars, goed?
V.
zondag 24 april 2005
QUA SCHOENTJE
Gisteren vergezelde ik Elsie toen ze schoenen ging kopen in de hier onlangs geopende nieuwe schoenenwinkel. Ze werd daar te woord gestaan en geholpen door een meisje met een spraakgebrek. Althans, ze verkleinde alles. Ze voerde die verkleiningen zo ver door dat Elsie, die naast me zat, er in mijn verbeelding steeds kleiner door werd. Toen de verkoopster vroeg: 'Wat vindt u nou leuk, qua schoentje?', hapte ik al naar adem, maar toen ze zei dat ze die schoenen 'in verschillende maatjes' verkochten, keek ik Els nog eens goed aan. Was ik met een dwerg getrouwd? Met een klein kind wellicht? (Ik verkeerde vorig jaar, op mijn trouwdag, misschien in zo'n roes waardoor je de dingen niet helemaal helder meer ziet. En in de jaren die aan die trouwdag voorafgingen heb ik nooit zo gelet op afmetingen en leeftijden, blijkbaar. Gisteren werd ik even lelijk met mijn neus op de feiten gedrukt.)
Nu ja, het duizelde me dus. Gisteren. In die schoenenwinkel. En nadat de verkoopster dingen zei als 'Het is heel belangrijk dat je teentjes comfortabel zitten' en 'Je moet er rekening mee houden dat je voetjes in de zomer altijd een beetje uitzetten', had ik er genoeg van. Ik borg Els weer op in mijn binnenzak en we verlieten de zaak.
V.
Nu ja, het duizelde me dus. Gisteren. In die schoenenwinkel. En nadat de verkoopster dingen zei als 'Het is heel belangrijk dat je teentjes comfortabel zitten' en 'Je moet er rekening mee houden dat je voetjes in de zomer altijd een beetje uitzetten', had ik er genoeg van. Ik borg Els weer op in mijn binnenzak en we verlieten de zaak.
V.
Abonneren op:
Posts (Atom)