Morgen gaat Heel Erg Vroeg de trein vanuit Nimes naar Barcelona. En 's avonds gaan we naar Miss Kitten in de Razzmatazz. Ja, dat komt wel goed dit weekend.
Dinsdag misschien een echt stukkie. Of kijk anders eens op het log van meisje S, waar Heel Misschien een doldwaze fotostrip zal gaan verschijnen...
Vanuit een zinderend Frankrijk,
N.
OMDAT ALLEEN TEKST OOK HEEL STOER IS
Literatuur, Film, Muziek en Andere Fijne Zaken
donderdag 21 juli 2005
maandag 18 juli 2005
ZOMAAR WAT ZINNEN WAAR IK GEEN VERHAALTJE VAN KAN MAKEN
Iemand belde mij vandaag op vanuit Portugal en vroeg me: 'Kun je me meteen even terugbellen?' Ik kon dat.
Afgelopen zaterdag, in de bioscoop, keek Elsie tussen haar vingers door naar Tom Cruise die heel de tijd voor de enge ruimtewezens wegrende.
De zalen in diezelfde bioscoop worden steeds smeriger. Ik moest bijna een stoel delen met een rat die zich tegoed deed aan een bekertje popcorn en een sms'ende tiener. (Nu ja, die rat deed zich niet tegoed aan die sms'ende tiener. Of, wie weet, misschien ook wel. Het was donker, ik zag het niet goed.)
Ik zit nog altijd elke dag heen en terug met hetzelfde meisje in dezelfde treincoupé en we zeggen elkaar nog altijd niet gedag.
Ik draag vandaag een hip shirt van het merk G-Star Raw - wie had dat ooit gedacht?
Op mijn iPod luister ik in ene veel naar U2, terwijl ik een van de weinigen in mijn omgeving ben die niet naar een van hun concerten zijn gegaan.
Op tv hoorde ik Britney Spears vanavond jubelen dat ze die dag al drie keer seks had gehad met iemand. Die iemand, haar echtgenoot, vind ik er doodeng uitzien. En ik hoorde mezelve denken: ocharme, meisje toch...
Vorige week las ik zomaar twee gedichten van Toon Tellegen die mij ontroerden.
Ik heb de laatste tijd soms moeite mijzelve te vermaken. Ik heb soms moeite hier nog iets zinnigs te schrijven. Wel plaats ik comments op andermans sites. Ik vraag me soms af of ik een hobby nodig heb.
Collega Bianca en ik zaten vanmiddag in een stel luie stoelen bij de Coffee Company. De koffie was zó sterk dat Bianca me heel de middag met tollende ogen aanstaarde.
Mijn moeder zei gisteren: 'Je lijkt wel een zeeman met die bakkebaarden van je', en diezelfde avond nog werden ze gekortwiekt.
Vandaag werd ik weer eens redacteur van iemand met wie ik al jaren bevriend ben.
Op msn zijn nu vier mensen on line. Met geen van hen heb ik dringend iets te bespreken.
Morgen ga ik de dvd van Lost in Translation kopen.
Een aantrekkelijk meisje dat ik niet zo goed ken en dat me toch elke keer dat ik haar zie om de hals vliegt, mailde me afgelopen donderdag dat zij en een vriendin van haar me lid van een stichting willen maken, en ze gebruikte hiertoe de volgende woorden: 'Met jouw kennis en ervaring vinden we je erg geschikt. Bovendien vinden we het leuk en prettig om met je om te gaan, ook niet geheel onbelangrijk, dachten wij zo.' Ook schreef ze dat ze me binnenkort opbelt om er verder over te praten. Hm.
Op de afdeling waar ik werkzaam ben, hoorde ik vandaag minstens vijf keer het woord 'befscène' vallen. Ik bleef minzaam glimlachen alsof ik nooit iets anders doe, en plaatste in gedachten streepjes elke keer dat het woord weer werd genoemd.
V.
Afgelopen zaterdag, in de bioscoop, keek Elsie tussen haar vingers door naar Tom Cruise die heel de tijd voor de enge ruimtewezens wegrende.
De zalen in diezelfde bioscoop worden steeds smeriger. Ik moest bijna een stoel delen met een rat die zich tegoed deed aan een bekertje popcorn en een sms'ende tiener. (Nu ja, die rat deed zich niet tegoed aan die sms'ende tiener. Of, wie weet, misschien ook wel. Het was donker, ik zag het niet goed.)
Ik zit nog altijd elke dag heen en terug met hetzelfde meisje in dezelfde treincoupé en we zeggen elkaar nog altijd niet gedag.
Ik draag vandaag een hip shirt van het merk G-Star Raw - wie had dat ooit gedacht?
Op mijn iPod luister ik in ene veel naar U2, terwijl ik een van de weinigen in mijn omgeving ben die niet naar een van hun concerten zijn gegaan.
Op tv hoorde ik Britney Spears vanavond jubelen dat ze die dag al drie keer seks had gehad met iemand. Die iemand, haar echtgenoot, vind ik er doodeng uitzien. En ik hoorde mezelve denken: ocharme, meisje toch...
Vorige week las ik zomaar twee gedichten van Toon Tellegen die mij ontroerden.
Ik heb de laatste tijd soms moeite mijzelve te vermaken. Ik heb soms moeite hier nog iets zinnigs te schrijven. Wel plaats ik comments op andermans sites. Ik vraag me soms af of ik een hobby nodig heb.
Collega Bianca en ik zaten vanmiddag in een stel luie stoelen bij de Coffee Company. De koffie was zó sterk dat Bianca me heel de middag met tollende ogen aanstaarde.
Mijn moeder zei gisteren: 'Je lijkt wel een zeeman met die bakkebaarden van je', en diezelfde avond nog werden ze gekortwiekt.
Vandaag werd ik weer eens redacteur van iemand met wie ik al jaren bevriend ben.
Op msn zijn nu vier mensen on line. Met geen van hen heb ik dringend iets te bespreken.
Morgen ga ik de dvd van Lost in Translation kopen.
Een aantrekkelijk meisje dat ik niet zo goed ken en dat me toch elke keer dat ik haar zie om de hals vliegt, mailde me afgelopen donderdag dat zij en een vriendin van haar me lid van een stichting willen maken, en ze gebruikte hiertoe de volgende woorden: 'Met jouw kennis en ervaring vinden we je erg geschikt. Bovendien vinden we het leuk en prettig om met je om te gaan, ook niet geheel onbelangrijk, dachten wij zo.' Ook schreef ze dat ze me binnenkort opbelt om er verder over te praten. Hm.
Op de afdeling waar ik werkzaam ben, hoorde ik vandaag minstens vijf keer het woord 'befscène' vallen. Ik bleef minzaam glimlachen alsof ik nooit iets anders doe, en plaatste in gedachten streepjes elke keer dat het woord weer werd genoemd.
V.
vrijdag 15 juli 2005
HOE JULLIE ONS HEBBEN GEVONDEN:
Volgens de gegevens die we van jullie (laten) bijhouden, hebben jullie (nu ja, sommigen van jullie) ons de afgelopen tijd gevonden door te zoeken op de volgende termen in de diverse zoekmachines*:
- gratis seks
- gratis vieze film
- meisjes doen het voor het eerst
- vliegende mieren
- vliegende mieren (nog eens)
- catootje Delft
- VLIEGENDE MIEREN (nóg eens - maar dan met kapitalen)
- film de menselijke smet
- ander woord voor jong eendje
- Vincent Schmitz (wil diegene even contact met mij opnemen?)
- luister hier jem they
- neuken
Ik noem dat: ontnuchterend. En ook: een beetje merkwaardig.
V.
* Noot: ik zeg hier nu wel 'diverse zoekmachines', maar jullie weten natuurlijk net zo goed als ik dat niemand nog iets anders dan Google gebruikt**. Ik herinner me nog dat ik, ergens in 2000, voor het eerst iemand hoorde zeggen: 'Ik zoek altijd via Google.' Ik lachte diegene toen uit. Besmuikt gniffelend, dat wel, maar toch: ik lachte diegene uit. Maar ja, het was 2000 toen. Wist ik veel. Al dat gedoe met die millenniumwisseling en zo, ik was een beetje van slag.
** Nog een noot: ik haat het als iemand zegt: 'Ik zal dat wel even googlen.' Of: 'Ik heb dat even voor je gegoogled.' Ik haat dat met een passie. Ik haat dat met groot enthousiasme. Ik doe dat werkwoord in de ban.
O, en dan nog een P.S. ook: ik ga mijzelve maar eens vijftig keer opdrukken. Ik verveel me al heel de dag een hoedje. En na dat opdrukken ga ik me bezatten. En malle dansjes doen midden in de huiskamer. Jullie zouden nog opkijken van de liederlijkheid die ik hier vanavond tentoonspreid.
- gratis seks
- gratis vieze film
- meisjes doen het voor het eerst
- vliegende mieren
- vliegende mieren (nog eens)
- catootje Delft
- VLIEGENDE MIEREN (nóg eens - maar dan met kapitalen)
- film de menselijke smet
- ander woord voor jong eendje
- Vincent Schmitz (wil diegene even contact met mij opnemen?)
- luister hier jem they
- neuken
Ik noem dat: ontnuchterend. En ook: een beetje merkwaardig.
V.
* Noot: ik zeg hier nu wel 'diverse zoekmachines', maar jullie weten natuurlijk net zo goed als ik dat niemand nog iets anders dan Google gebruikt**. Ik herinner me nog dat ik, ergens in 2000, voor het eerst iemand hoorde zeggen: 'Ik zoek altijd via Google.' Ik lachte diegene toen uit. Besmuikt gniffelend, dat wel, maar toch: ik lachte diegene uit. Maar ja, het was 2000 toen. Wist ik veel. Al dat gedoe met die millenniumwisseling en zo, ik was een beetje van slag.
** Nog een noot: ik haat het als iemand zegt: 'Ik zal dat wel even googlen.' Of: 'Ik heb dat even voor je gegoogled.' Ik haat dat met een passie. Ik haat dat met groot enthousiasme. Ik doe dat werkwoord in de ban.
O, en dan nog een P.S. ook: ik ga mijzelve maar eens vijftig keer opdrukken. Ik verveel me al heel de dag een hoedje. En na dat opdrukken ga ik me bezatten. En malle dansjes doen midden in de huiskamer. Jullie zouden nog opkijken van de liederlijkheid die ik hier vanavond tentoonspreid.
maandag 11 juli 2005
HOE WIJ AFSCHEID NAMEN VAN ELKAAR
Vanmiddag lunchten Niels en ik bij het lunchetablissement waar het meisje met de afschuwelijke stem werkt. Maar vandaag was ze er niet. Zou ze op non-actief gesteld zijn? Zou ze geopereerd worden aan haar stembanden? We hadden geen idee en feitelijk kon het ons niets schelen. In haar plaats was een heel verlegen, schuchter meisje werkzaam, dat zo stilletjes deed dat ik er af en toe van schrok, als ze plots opdook met een uitsmijter of een koffie verkeerd. Het was een meisje met vele geheimen, dat zag je zo.
Maar dat ter zijde. Niels en ik gingen vandaag opnieuw afscheid nemen van elkaar. Afgelopen woensdagavond deden we dat ook al, in de Westergasfabriek te Amsterdam, en nu deden we het opnieuw. Wat die Westergasfabriek betreft nog het volgende: is het niet ridicuul dat de toiletten daar van een popfestivalachtige kwaliteit zijn? Thomas M., Martien en ik hebben er wel lekkere tapas gegeten (dat wil zeggen: Thomas M. en ik bestelden de lekkere tapas en Martien de andere, waarop Martien ons heel de tijd afgunstige blikken toewierp) en ook sprak ik er een oud-studiegenote van wie ik me zomaar de naam kon herinneren (wat haar hogelijk verbaasde), maar jongens jongens, die toiletten... Een ontwerpfoutje, dat zal het zijn.
Aan het eind van die avond spraken Niels en ik af dat we elkaar zouden treffen in Barcelona, ergens dit najaar. Ja, dat zouden we. Niels vroeg wat aarzelend: 'Zullen we elkaar nu omhelzen?' 'Ja,' zei ik, 'nu zullen jij en ik elkaar omhelzen. Dat hebben we immers nooit eerder gedaan.' En vervolgens omhelsden we elkaar, want een terugweg was er niet meer, en ik meen een paar woorden gestameld te hebben in de trant van: 'Kom kom, jongen, rustig maar, alles zal goed komen.'
Maar als je elkaar eenmaal hebt omhelsd, wil je algauw meer, dus gisteravond belde Niels me alweer op om iets af te spreken. En zo zaten we daar vanmiddag, terwijl we bediend werden door een verlegen meisje met vele geheimen, en Niels me herinnerde aan de vorige keer dat we daar zaten, toen het ook heel zonnig was, en ik Een Slechte Dag had. Die dag verblindde ik mezelf bijkans met de reflectie van het zonlicht in mijn mes, en ook had ik die dag een heel beroerd gevoel voor humor. Ja, zo meende Niels, ik zou die dag zelfs woordgrappen hebben gemaakt. Dat lijkt me dan weer wat sterk, want ik ga nog liever dood dan dat ik woordgrappen maak, maar we mogen niets uitsluiten. Vandaag echter was ik geheel mijzelf. Ik mocht er zijn.
Halverwege de lunchafspraak dook het meisje S. nog op, dat morgen eveneens naar het buitenland vertrekt, en gedrieën lunchten we verder. Alsof we nooit iets anders doen. Niels wilde nog een laatste keer het wonder van Bluetooth uitproberen en ik verzond hem de foto op mijn foon waarop Niels samen met een affiche van André van Duin staat afgebeeld. Wat zeg ik, het lijkt wel alsof Niels André op die foto omhelst.
Waar Niels en ik over spraken doet er verder niet toe. Het was vast iets megalomaans, iets met plannen om de wereldmacht te grijpen en iets met fans en groupies en meisjes-met-afschuwelijke-stemmen die zomaar verdwijnen, maar het doet er niet toe. Niet nu en niet hier. Wel kwam Niels terug op onze afspraak dat ik hem dit najaar in Barcelona zal weerzien, tezaam met De Vrouw Die Ik De Mijne Noem. 'Juist,' mijmerde ik, 'Barcelona zal het zijn...' Vervolgens werd de rekening betaald en stonden we alledrie op, op weg naar nieuwe tijden. Niels en het meisje S. moesten dringend een paar kazen kopen, ikzelf moest weer op weg naar de Grote Uitgeverij (waar onze afdeling sinds vandaag wordt gesierd door een grote foto van collega Bianca en mij - kom maar eens gauw kijken, lezers en lezeressen).
Omhelzen echter, dat deden we niet vanmiddag. Dat lag alweer achter ons. Je hoort en leest wel eens dat mensen moeite hebben met afscheid nemen, maar Niels en ik, wij draaien er onze hand niet voor om. Wij nemen afscheid zoals Ware Vrienden dat doen: elkaar op woensdag omhelzen, en elkaar dan maandag oude fotootjes versturen via een mobiele foon op een terras waar ze een meisje kwijtgemaakt hebben.
V.
Maar dat ter zijde. Niels en ik gingen vandaag opnieuw afscheid nemen van elkaar. Afgelopen woensdagavond deden we dat ook al, in de Westergasfabriek te Amsterdam, en nu deden we het opnieuw. Wat die Westergasfabriek betreft nog het volgende: is het niet ridicuul dat de toiletten daar van een popfestivalachtige kwaliteit zijn? Thomas M., Martien en ik hebben er wel lekkere tapas gegeten (dat wil zeggen: Thomas M. en ik bestelden de lekkere tapas en Martien de andere, waarop Martien ons heel de tijd afgunstige blikken toewierp) en ook sprak ik er een oud-studiegenote van wie ik me zomaar de naam kon herinneren (wat haar hogelijk verbaasde), maar jongens jongens, die toiletten... Een ontwerpfoutje, dat zal het zijn.
Aan het eind van die avond spraken Niels en ik af dat we elkaar zouden treffen in Barcelona, ergens dit najaar. Ja, dat zouden we. Niels vroeg wat aarzelend: 'Zullen we elkaar nu omhelzen?' 'Ja,' zei ik, 'nu zullen jij en ik elkaar omhelzen. Dat hebben we immers nooit eerder gedaan.' En vervolgens omhelsden we elkaar, want een terugweg was er niet meer, en ik meen een paar woorden gestameld te hebben in de trant van: 'Kom kom, jongen, rustig maar, alles zal goed komen.'
Maar als je elkaar eenmaal hebt omhelsd, wil je algauw meer, dus gisteravond belde Niels me alweer op om iets af te spreken. En zo zaten we daar vanmiddag, terwijl we bediend werden door een verlegen meisje met vele geheimen, en Niels me herinnerde aan de vorige keer dat we daar zaten, toen het ook heel zonnig was, en ik Een Slechte Dag had. Die dag verblindde ik mezelf bijkans met de reflectie van het zonlicht in mijn mes, en ook had ik die dag een heel beroerd gevoel voor humor. Ja, zo meende Niels, ik zou die dag zelfs woordgrappen hebben gemaakt. Dat lijkt me dan weer wat sterk, want ik ga nog liever dood dan dat ik woordgrappen maak, maar we mogen niets uitsluiten. Vandaag echter was ik geheel mijzelf. Ik mocht er zijn.
Halverwege de lunchafspraak dook het meisje S. nog op, dat morgen eveneens naar het buitenland vertrekt, en gedrieën lunchten we verder. Alsof we nooit iets anders doen. Niels wilde nog een laatste keer het wonder van Bluetooth uitproberen en ik verzond hem de foto op mijn foon waarop Niels samen met een affiche van André van Duin staat afgebeeld. Wat zeg ik, het lijkt wel alsof Niels André op die foto omhelst.
Waar Niels en ik over spraken doet er verder niet toe. Het was vast iets megalomaans, iets met plannen om de wereldmacht te grijpen en iets met fans en groupies en meisjes-met-afschuwelijke-stemmen die zomaar verdwijnen, maar het doet er niet toe. Niet nu en niet hier. Wel kwam Niels terug op onze afspraak dat ik hem dit najaar in Barcelona zal weerzien, tezaam met De Vrouw Die Ik De Mijne Noem. 'Juist,' mijmerde ik, 'Barcelona zal het zijn...' Vervolgens werd de rekening betaald en stonden we alledrie op, op weg naar nieuwe tijden. Niels en het meisje S. moesten dringend een paar kazen kopen, ikzelf moest weer op weg naar de Grote Uitgeverij (waar onze afdeling sinds vandaag wordt gesierd door een grote foto van collega Bianca en mij - kom maar eens gauw kijken, lezers en lezeressen).
Omhelzen echter, dat deden we niet vanmiddag. Dat lag alweer achter ons. Je hoort en leest wel eens dat mensen moeite hebben met afscheid nemen, maar Niels en ik, wij draaien er onze hand niet voor om. Wij nemen afscheid zoals Ware Vrienden dat doen: elkaar op woensdag omhelzen, en elkaar dan maandag oude fotootjes versturen via een mobiele foon op een terras waar ze een meisje kwijtgemaakt hebben.
V.
zaterdag 9 juli 2005
TOEN IK DE STOPTREIN AAN ME VOORBIJ LIET GAAN
Donderdagavond kwam ik met enige treinvertraging aan op Delft CS. Geen nood, beste lezers, want mijn stadsbus gaat om het halfuur. En wie denkt dat ik een halfuur ga wachten, moet maar eens bij zichzelf te rade gaan, want er gaan ook nog eens twee stoptreinen waarop ik kan overstappen, en die stoptreinen brengen me alleszins een stuk dichter bij de flat waar ik woon, dus: ik ging donderdagavond wachten op de eerste van die twee stoptreinen.
En daar was ineens een oud-klasgenoot uit Lelystad. Op dat Delftse station. Vroeger droeg hij een staartje, nu droeg hij een hoedje. Want er gebeurt en verandert veel in een jaar of tien, twaalf, zo blijkt altijd weer. En trouwens, ik zag hem een jaar of vier geleden ook nog, toen Elsie en ik een optreden van Aimee Mann in Amsterdam bezochten. Mijn oud-klasgenoot bevond zich die avond ineens vlak naast mij, helemaal vooraan bij het podium, en trok zich weinig aan van het intieme luistermuzieksfeertje dat zich meester had gemaakt van de Amsterdamse Melkweg. Hij begon namelijk gewoon een gesprek. Op luidruchtige en dwingende toon. Omstanders wierpen ons bozige blikken toe, maar ik kon er werkelijk niets aan doen. En van dat gesprek herinner ik me weinig meer, behalve dat ik hem mijn mobiele nummer moest geven (vlak daarop kocht ik een nieuwe foon en kreeg ik een nieuw nummer, maar dat ter zijde), en ik vermoed dat het woord 'neuken' eraan te pas kwam, want daar sprak hij nogal veel over in die tijd.
Of nee, wacht eens, ik moet hier iets preciezer zijn: hij sprak ook al veel over 'neuken' toen we op het vwo zaten. En na het vwo waren er avonden op zijn kamer, waarop hij me wilde informeren over de meisjes met wie hij 'neukte', over de meisjes die hij ooit nog eens móest 'neuken', en over zijn buurjongen - die, moest ik weten, op het moment dat wij in gesprek waren, een oud-klasgenote van ons zou 'neuken'. Bovendien wilde hij altijd weten of ik en mijn vriendinnetje van dat moment al - tja. Jullie zien: ik gebruik die aanhalingstekens hier consequent, want in 1994 was ik al te oud om dat woord te gebruiken, en nu ben ik het nog. Ik wilde alleen maar precies zijn, verdorie, ik wilde jullie een adequaat beeld geven.
Donderdagavond dus. Trein te laat. Bus gemist. Wachten op de stoptrein. En daar was hij. Met dat hoedje. We waren verbaasd en ontroerd over het weerzien. Althans, ik denk dat we dat waren, want voor ik het wist spraken we over vroeger en over leraren en klasgenoten van toen, en over wat we nu dan wel niet deden, en ik stopte hem een visitekaartje toe omdat hij me vertelde met een roman bezig te zijn. (Het verbaasde hem niets dat ik bij een Grote Uitgeverij was terechtgekomen, want, zo zei hij: 'Je was vroeger al heel veel bezig met lijstjes maken.' Het verband ontging ons beiden.) En ook viel het woord 'neuken' veel. Ik vond het wel geruststellend om te horen dat dat nu, na al die jaren, nog steeds zo'n geliefd gespreksonderwerp was. Dat er soms maar weinig verandert. Opgelucht, dat was ik. Zo sprak hij van een schrijver met wie hij ooit studeerde die in die jaren heel veel 'neukte'. En hij vertelde over een veel jonger meisje met wie hij had 'geneukt'. Dat gebeurde meer dan vijf jaar geleden, zei hij erbij, waardoor ik me plots afvroeg: zou hij dat nieuws nu al die tijd bij zich gedragen hebben? Tot hij me een keer toevallig helemaal in Delft tegenkwam?
Ik hoorde het allemaal maar zo'n beetje aan, zoals ik dat vroeger ook altijd deed, en intussen passeerde de eerste stoptrein. En ontdekte ik dat die tweede stoptrein helemaal niet rijdt in het zomerrooster. Lekker dan. Toen mijn oud-klasgenoot er dan toch nog vandoor moest, riep hij nog: 'Laten we snel iets afspreken! Gaan we samen patat eten!'
Ja hoor. En dan neuken zeker.
V.
En daar was ineens een oud-klasgenoot uit Lelystad. Op dat Delftse station. Vroeger droeg hij een staartje, nu droeg hij een hoedje. Want er gebeurt en verandert veel in een jaar of tien, twaalf, zo blijkt altijd weer. En trouwens, ik zag hem een jaar of vier geleden ook nog, toen Elsie en ik een optreden van Aimee Mann in Amsterdam bezochten. Mijn oud-klasgenoot bevond zich die avond ineens vlak naast mij, helemaal vooraan bij het podium, en trok zich weinig aan van het intieme luistermuzieksfeertje dat zich meester had gemaakt van de Amsterdamse Melkweg. Hij begon namelijk gewoon een gesprek. Op luidruchtige en dwingende toon. Omstanders wierpen ons bozige blikken toe, maar ik kon er werkelijk niets aan doen. En van dat gesprek herinner ik me weinig meer, behalve dat ik hem mijn mobiele nummer moest geven (vlak daarop kocht ik een nieuwe foon en kreeg ik een nieuw nummer, maar dat ter zijde), en ik vermoed dat het woord 'neuken' eraan te pas kwam, want daar sprak hij nogal veel over in die tijd.
Of nee, wacht eens, ik moet hier iets preciezer zijn: hij sprak ook al veel over 'neuken' toen we op het vwo zaten. En na het vwo waren er avonden op zijn kamer, waarop hij me wilde informeren over de meisjes met wie hij 'neukte', over de meisjes die hij ooit nog eens móest 'neuken', en over zijn buurjongen - die, moest ik weten, op het moment dat wij in gesprek waren, een oud-klasgenote van ons zou 'neuken'. Bovendien wilde hij altijd weten of ik en mijn vriendinnetje van dat moment al - tja. Jullie zien: ik gebruik die aanhalingstekens hier consequent, want in 1994 was ik al te oud om dat woord te gebruiken, en nu ben ik het nog. Ik wilde alleen maar precies zijn, verdorie, ik wilde jullie een adequaat beeld geven.
Donderdagavond dus. Trein te laat. Bus gemist. Wachten op de stoptrein. En daar was hij. Met dat hoedje. We waren verbaasd en ontroerd over het weerzien. Althans, ik denk dat we dat waren, want voor ik het wist spraken we over vroeger en over leraren en klasgenoten van toen, en over wat we nu dan wel niet deden, en ik stopte hem een visitekaartje toe omdat hij me vertelde met een roman bezig te zijn. (Het verbaasde hem niets dat ik bij een Grote Uitgeverij was terechtgekomen, want, zo zei hij: 'Je was vroeger al heel veel bezig met lijstjes maken.' Het verband ontging ons beiden.) En ook viel het woord 'neuken' veel. Ik vond het wel geruststellend om te horen dat dat nu, na al die jaren, nog steeds zo'n geliefd gespreksonderwerp was. Dat er soms maar weinig verandert. Opgelucht, dat was ik. Zo sprak hij van een schrijver met wie hij ooit studeerde die in die jaren heel veel 'neukte'. En hij vertelde over een veel jonger meisje met wie hij had 'geneukt'. Dat gebeurde meer dan vijf jaar geleden, zei hij erbij, waardoor ik me plots afvroeg: zou hij dat nieuws nu al die tijd bij zich gedragen hebben? Tot hij me een keer toevallig helemaal in Delft tegenkwam?
Ik hoorde het allemaal maar zo'n beetje aan, zoals ik dat vroeger ook altijd deed, en intussen passeerde de eerste stoptrein. En ontdekte ik dat die tweede stoptrein helemaal niet rijdt in het zomerrooster. Lekker dan. Toen mijn oud-klasgenoot er dan toch nog vandoor moest, riep hij nog: 'Laten we snel iets afspreken! Gaan we samen patat eten!'
Ja hoor. En dan neuken zeker.
V.
ALS IK NIET...
Als ik niet zo'n allemachtig boeiend en enerverend leven zat te leiden heel de tijd, met afspraken hier en daar, en feesten alsof het niets is, en etentjes, en uitjes met groupies en supermodellen en hip volk, en met allemaal mensen die me dingen vragen en dat ik daar dan weer op moet antwoorden, of die me dingen vertellen en dat ik dan heel de tijd maar luister en aanhoor en alles in me opneem, en als de telefoon niet zo vaak ging, en als niet iedereen me maar heel de tijd vroeg of het wel goed ging allemaal, en als ik niet zo druk was met nadenken over de Dingen des Levens, dan kwam ik hier vast wat vaker schrijven, hoor.
Ik ga nu dus eerst maar eens even stoppen met dingen meemaken, als jullie dat goed vinden. Er moet meer in het leven zijn dan avonturen beleven en heel de tijd maar alles overpeinzen.
V.
Ik ga nu dus eerst maar eens even stoppen met dingen meemaken, als jullie dat goed vinden. Er moet meer in het leven zijn dan avonturen beleven en heel de tijd maar alles overpeinzen.
V.
zaterdag 2 juli 2005
VAN PULLETJES EN KIKVORSMANNEN
Ik bevond me donderdagavond op een boot, samen met al mijn collega's van de Grote Uitgeverij; het was ons halfjaarlijkse uitje. Ik herinner me dat ik in mijn rode T-shirt op het dek stond en dacht: best fris. De boot ging van Amsterdam naar Ouderkerk a/d Amstel, meen ik te hebben opgevangen, en dan weer terug. Een van mijn collega's merkte op: 'Varen we dan gewoon een rondje?' Die collega werd meteen in de hoek gezet door een andere collega met de woorden 'Echt niet'. Ook hoorde ik twee afzonderlijke bronnen stellen dat het woord voor 'jong eendje' 'pulletje' is. Ik had daar nog nooit van gehoord. Op de boot was ook een kikvorsmanachtige gestalte aanwezig, wat collega Bianca deed verzuchten: 'Ik had best wel kikvorsman willen worden. Het is een oude jeugddroom van me. Maar wat doet zo iemand eigenlijk?' Ik antwoordde: 'Nu ja, je vorst een beetje kik, en dat is het wel weer. En jij zou heel goed de kikvorsman van de bureauredactie kunnen worden, mocht je dat willen.'
Voorts werden er veel foto's gemaakt. Een van mijn collega's (maar nu een andere) merkte wat mismoedig op: 'Het zijn ook altijd dezelfden die op de foto mogen', vlak voordat ze zelf op de foto werd gezet. Er was een toilet aan boord waarvoor ik het woord 'idyllisch' zou willen gebruiken. Collega Peter had een fatsoenlijke cd samengesteld met muziek om naar te luisteren. Bianca en ik raadden de leeftijd van het barmeisje, dat vervolgens jubelde: 'Ik vind het zo leuk als mensen mij ouder schatten dan ik ben!' Mensen dronken rosé alsof het niets was (werkelijk, ik had tot die boottocht geen idee dat al mijn collega's rosé drinken). Er werden plannen gesmeed. Er werden grappen verteld, en soms waren ze niet eens flauw. Mensen kregen andere namen toebedeeld. Er was een buffet met quiches en stukken kip en salades en al. De collega's van onze publiciteitsafdeling hadden hun beste beentje voor gezet.
En toen, na al dat geklots en gesop, klauterden we de wal weer op. Om ergens koffie te gaan drinken. En hoewel het nog lang onrustig bleef, beseften we: we hebben nu een kikvorsman in ons midden, dus wat kan ons gebeuren?
V.
Voorts werden er veel foto's gemaakt. Een van mijn collega's (maar nu een andere) merkte wat mismoedig op: 'Het zijn ook altijd dezelfden die op de foto mogen', vlak voordat ze zelf op de foto werd gezet. Er was een toilet aan boord waarvoor ik het woord 'idyllisch' zou willen gebruiken. Collega Peter had een fatsoenlijke cd samengesteld met muziek om naar te luisteren. Bianca en ik raadden de leeftijd van het barmeisje, dat vervolgens jubelde: 'Ik vind het zo leuk als mensen mij ouder schatten dan ik ben!' Mensen dronken rosé alsof het niets was (werkelijk, ik had tot die boottocht geen idee dat al mijn collega's rosé drinken). Er werden plannen gesmeed. Er werden grappen verteld, en soms waren ze niet eens flauw. Mensen kregen andere namen toebedeeld. Er was een buffet met quiches en stukken kip en salades en al. De collega's van onze publiciteitsafdeling hadden hun beste beentje voor gezet.
En toen, na al dat geklots en gesop, klauterden we de wal weer op. Om ergens koffie te gaan drinken. En hoewel het nog lang onrustig bleef, beseften we: we hebben nu een kikvorsman in ons midden, dus wat kan ons gebeuren?
V.
Abonneren op:
Posts (Atom)