HITTEGOLF

Er is een hittegolf voorspeld. Jullie weten hoe ik over hittegolven denk. Dat wordt weer een weekend afzien op ons balkon en in de fraaie Delftse binnenstad. Stapels rosé en vanillecola bij de hand, en boeken ook, wat dacht je.

Ik leef met Niels mee. Ooit werd zijn prachtroman aangekondigd voor voorjaar 2002, vervolgens schoof het steeds een halfjaar op. Maar die jongen heeft wel meer te doen. Mijn links repareren bijvoorbeeld. Alles is nu aan te klikken, en als ik goed heb opgelet, heb ik zijn hulp nu niet meer nodig. Op dat vlak althans. Wisten jullie overigens dat deze site als het aan ons lag www.11.nl had geheten? Het hoe en waarom lees je in het nieuwe Nymph-stukje van Janneke Jonkman. In september verkrijgbaar in elke fatsoenlijke boekhandel.

Mij wordt intussen sinds 2001 al niet meer gevraagd waar mijn boek blijft. Mensen gaan er automatisch maar van uit dat je een roman aan het schrijven bent, alleen omdat al je vrienden en vriendinnen dat ook doen en omdat je heel de dag, jaar in jaar uit in het Grote Boekenbedrijf werkt. Niets van dat al. Twee jaar geleden voltooide ik mijn laatste verhaal. Daarna heb ik slechts aanzetten geschreven en er vooral veel over nagedacht. Nadenken over boeken schrijven, da's al vermoeiend genoeg.

Wel stort ik me morgen vol enthousiasme op de eindredactie van de september-Nymph. Jarenlang deed ik die eindredactie samen met Daniëlle Vermeulen, die zich vandaag een onvoorwaardelijk fan van deze site heeft betoond. Leve Daniëlle! Zij verkoopt tegenwoordig boeken te Bussum.

Ten slotte, want dat mag ook wel eens opgemerkt worden: ik heb de afgelopen week een zielsverwant gevonden in de jonge dichter Hanz Mirck, die overigens ook al boeken verkoopt. Boeken verkopen is Je Van Het tegenwoordig, of hoe zeg je dat. Als ik niets anders te doen had, had ik allang in een boekhandel gestaan. Je hebt het niet altijd voor het kiezen.

V.

Waar blijft dat boek, man?

Er zijn mensen onder jullie die me weleens vragen: "Waar blijft in hemelsnaam die opvolger van dat debuut van je? (Voor de nodige zelfspot, lees eens dit geestige boekverslag.)

Nu, ik zal het jullie vertellen. Ik heb nog geen idee. Mijn uitgever heeft het boek, heel terecht, verplaatst naar de voorjaarsfolder voor 2004. Dus ik kan alleen maar zeggen: geduld. Ik hoop op maart volgend jaar. Muziek Uit Openstaande Ramen, nú al de onbetwiste bestseller van 2004.

Ondertussen zit ik, nog steeds, in een verbouwing, wil ik afstuderen, en ben ik met werkelijk waar met alles te laat. Stuk voor Nymph? Nee, hoor. Bio? Vergeet het. Iets gedaan aan die scriptie? Ach... Je manuscript? Ja, dat ligt in de kast, met prachtcorrecties van Vincent en Josje. Dat ligt daar.

Wel heb ik tijd gehad om vele boeken te lezen, in mijn korte verblijf in het buitenland. Zie hiervoor, als het allemaal lukt, die nieuwe Nymph. Toby Litt's Finding Myself zit daar ook bij. Grappige website heeft die kale.

Enfin, ondertussen probeer ik doodkalm te blijven. En te werken. Wérken, mensen. Dat moeten schrijvers en Internetgoden In Wording gewoon doen. Anders is er geen eten, en dan gaan je vriendin bij je weg en voor je het weet lig je twee en half jaar dood in je halfafgemaakte luxeuze dubbele grachtenbovenwoning. Ik ga dus maar weer eens.

Muzikale tip van de week: luister eens naar Brendan Benson, zoals ik nu doe. Mooie liedjes. Metarie heeft een prachtige tekst.

Links!

Goed, dan zou ik nu graag van iemand (Niels?) willen weten waarom maar 1 van mijn 5 links in onderstaand bericht werkt.

Alle tips zijn welkom. Jullie kennen het adres.

V.

Ik ben de goeie in 't vloeien

Ben ik hier tegenwoordig de enige die deze site gaande en rollende houdt? Het heeft er alle schijn van. Zou Niels soms weer op vakantie zijn? Of wil hij wel heel graag schrijven, maar zit hij klem onder wat meubelstukken? Je weet niet hoeveel zo'n verbouwing van je eist.

Intussen verheugen we ons in de grote hoeveelheid bezoekers van onze site (Niels wist me te vertellen dat we afgelopen zaterdag meer dan 30 'hits' hadden) en de vele enthousiastelingen die 'comments' achterlaten op onze berichten. Even afgezien van de obscene oneliners van anonieme vreemdelingen. Daar blijf ik verre van. Af en toe wis ik zo'n bericht. Daar heb ik nu lol in.

Niels heeft me gevraagd wat meer met 'links' in mijn berichten te gaan werken. Om de boel hier 'levendig' te houden. Eens kijken waar we uitkomen.

Gisteravond hebben Elsie en ik de prachtfilm Punch-Drunk Love gezien in ons onvolprezen Delftse filmhuis. Ik wist niet dat er zowaar goede films met Adam Sandler bestonden, maar zie hier. Een man in een felblauw pak heeft te kampen met zeven dominante zusters, plotse buien van agressie en vier blonde broers die op zijn geld uit zijn. En dan: de liefde. De hoop. Een toekomst. Beterschap. Het besef dat het allemaal niet voor niets is. You are so beautiful. I love you so much I want to smash your face in with a sledgehammer. Waar hoor je liefde nog zo verwoord worden? Paul Thomas Anderson is een halfgod, zoveel is zeker.

Vanavond heb ik mijn fiets opgehaald bij de fietsenmaker. Het kost me handenvol geld, maar voortaan kan ik weer in het donker over straat met een fietslampje dat werkt, en ook heb ik nu een 'antilekband'. Ik weet niet of ik het juiste woord gebruik, maar als ik het wel heb, zijn de enige zaken die Een Volgende Grote Oorlog overleven, antilekbanden en kakkerlakken. Je kunt eigenlijk niet meer zonder, heden ten dage.

Warm blijft het, maar mijn hoestbuien worden minder en minder. Ik denk na over mijn leven na Nymph en overpeins nog eens hoeveel tijd en moeite er gaat zitten in het maken van een tijdschrift. Soms word je zowaar gevraagd voor een ander tijdschrift, en dan sla je vanzelf aan het denken.

Ik vertel jullie alweer meer dan goed voor je is. Laten we het glas heffen en er het beste van hopen.

V.

Geen inspiratie

Nu, de hele Tour de France is weer eens aan me voorbijgegaan. Terwijl vanmiddag de laatste etappe (zo noem je dat, niet?) werd gefietst, heb ik fijn in oude tijdschriften zitten lezen, oude plaatjes gedraaid en een vileine recensie voor de nieuwe Nymph geschreven. Ik heb het wel geprobeerd, even, toen ik de tv aanzette en zag dat de hele meute recht op de Arc de Triomphe af fietste, niet wetend dat dat nog een uur ging duren. Allemachtig, hoeveel rondjes fietsen die lui om die Arc heen voor het afgelopen is? Komkommertijd, jawel. Dezelfde tijd waarin je dag na dag geconfronteerd wordt met de lichamen van de broers Hoessein, de ene dag nog gladder dan de andere. Ik verwacht dat ze intussen geprepareerd worden door de Amerikanen. Om nog heel lang mee te kunnen, als het ware.

Uit de reacties maak ik op dat Niels en ik niet de enigen zijn die zich ergeren aan Nol. Zelfs degenen die Nol nog niet kenden, hebben al genoeg van hem. Zo gaan die dingen. Het is slechts een kwestie van tijd, jongens, voordat Nol van het scherm is. Vervolgens storten we ons op pretty boy Edvard Niessing, en als ook die verdwenen is, beginnen we een actie om Mike Levy terug te krijgen. En Bob Ross. En, jawel, alle afleveringen van Family Ties. Tot we ons weer in 1996 wanen, wat jullie.

Dan nog iets heel anders: hoe komt het dat ik tegenwoordig vijf kilo minder weeg dan enkele weken terug? Sinds hier een weegschaal in huis staat en ik af en toe eens ga kijken, weeg ik minder en minder. Ik vraag me af of er een verband is.

Morgen. Een nieuwe werkweek. Laten we er het beste van hopen.

V.

Zomermuziek

Heel kort, drie nummers die al dagen in mijn iPod op repeat staan:

Don't Worry van de fijne meisjes van Appleton
Crazy Love van Beyonce featuring de man met nóg dikkere lippen dan LL Cool J, Jay-Z
en
Out of the Races and Onto the Tracks van The Rapture. Fijne vuige punk uit New York.

Bezeten Foon

Ik heb een Sony Ericson Nog Wat. Nog geen jaar oud. En nu voor de dérde keer ál mijn nummers weg. Waanzin. Vrienden en Vage Kennissen, bel, sms of mail mij eens je nummer. Opdat het maar allemaal, eens, goed zal blijven.

Ik lees overigens ook weinig gedichten. Ik ben een liefhebber van Van Ostaijen en Bukowski. Van de hedendaagse jonge(re) Nederlandse dichters sla ik eigenlijk alleen Wigman open. Thomas Möhlmann zie ik al jaren als zijn betere opvolger, maar ja, Thomas debuteert maar niet. Hij wil eerst de ultieme bundel hebben geschreven. Perfectionistisch, die dichters. Mocht ik het verkeerd hebben, corrigeer me gerust. Jij ook, Thomas.

Nol. Iemand die zo heet kan niet serieus genomen worden. Dood aan hem. En aan alle dagtelevisiemensen.