Wegens omstandigheden, gloednieuw, niet gebruikt toegangsbewijs voor het concert van Von Blondies, Black Rebel Motorcycle Club en The Killers, met aansluitend Classic Noodlanding! hedenavond vanaf 22.00 uur te Paradiso, Amsterdam.
Mail ons als je belangstelling hebt. Vincent en ik zijn te herkennen aan de afwezigheid van oranje in onze kledij. Ook zal er een lange jongen bij ons staan. Dat is Martien.
Laat je horen, wees geen vreemde!
N.
OMDAT ALLEEN TEKST OOK HEEL STOER IS
Literatuur, Film, Muziek en Andere Fijne Zaken
woensdag 30 juni 2004
dinsdag 29 juni 2004
ROMANS DIE OOIT GESCHREVEN ZULLEN WORDEN
Vanavond introduceer ik hier een spectaculaire nieuwe rubriek. Een rubriek die stof zal doen opwaaien. Een rubriek die tongen los zal maken. Een rubriek die alle andere rubrieken overbodig zal maken. De naam van die rubriek: Romans Die Ooit Geschreven Zullen Worden. Ik weet vrij zeker dat ook Niels enkele afleveringen uitstekend zou kunnen vullen, maar ik geef alvast het startschot door jullie de synopsis te presenteren van een van mijn eerste romans. Zie hier:
***
Vincent Schmitz
DIT IS NIET VAN JOU
Verbluffende roman over familiegeheimen, langharige inbrekers en verboden liefdes
VERSCHIJNT februari 2010
UITVOERING paperback
FORMAAT 12,5 x 20 cm
OMVANG ca 220 blz.
PRIJS ca 16,95 euro
NUR 301
Dit is niet van jou is een roman van uitersten. Een roman zoals hij nooit bedoeld was. Een roman die grenzen opzoekt en er vervolgens ruimschoots overheen schiet. Dit is niet van jou is een roman voor jou.
De negentienjarige Paco betrekt een krappe kamer in de Amsterdamse binnenstad tijdens het derde jaar van zijn studie. Terwijl hij kennismaakt met het ruige stadse bestaan, dwalen zijn gedachten voortdurend af: Wat zal er ooit van hem worden? Wie zijn al die meisjes die hem zomaar negeren? En hoe zit het toch met de erfenis van zijn vader, waaruit enkele stukken op mysterieuze wijze verdwenen?
Paco zint op wraak. In een verbijsterende zoektocht naar antwoorden op voornoemde vragen reist hij af naar het noorden van het land, om daar een week door te brengen bij zijn oom en hem te confronteren met de missende objecten uit de erfenis van zijn vader. Intussen bloeit er iets moois op tussen Paco en Analyse, de zestienjarige dochter van zijn oom. Paco en Analyse naderen elkaar op verontrustende wijze, terwijl Paco's harmonieuze voorstelling van zijn familie voorgoed teloorgaat.
Intussen, in Amsterdam, wordt Paco's kamer leeggeroofd door een langharige Oostenrijker die slecht Nederlands spreekt.
Vincent Schmitz (1976) werkt als trapezeartiest in een circus. Eerder verschenen van hem de bejubelde romans Geldingsdrang (2006) en Huilen met de kraan open (2008). Hij woont in Delft met zijn vrouw en hun drieling.
***
Nu, dat ter zijde. Wat valt er verder nog over vandaag te vermelden? De grote schrijver Arie S. stond in ene naast mijn bureau met zijn dochtertje. Hij vertelde me aanvankelijk nog vol trots dat hij elke avond mijn website bezoekt om me er vervolgens op te betrappen dat er altijd een foto van zijn vrouw op mijn bureau ligt. Er ligt ook altijd een foto van Janwillem Slort op mijn bureau. Daar hoor je nu nooit eens iemand over.
De terugreis in de trein was een belevenis. Terwijl het lesbische meisje en het goedlachse meisje L. zaten te tobben over ochtend-, middag- en avondboeken, probeerde ik me te wijden aan een stapel te lezen columns.
Gisteravond ten slotte bladerde ik, jawel, in de verzamelbundel Gedichten van Rutger Kopland. Ik herlas de volgende regels:
haar hand die schrijft: liefste, ik leef nog en denk nog
en schrijf nog aan jou en zou dat niet meer moeten doen.
en ik bedacht dat ik dat ook nu, jaren later, nog twee van de mooiste dichtregels vind die ik ken.
V.
P.S. Zie ik jullie morgenavond in Paradiso? Bij The Von Bondies en de Black Rebel Motorcycle Club?
***
Vincent Schmitz
DIT IS NIET VAN JOU
Verbluffende roman over familiegeheimen, langharige inbrekers en verboden liefdes
VERSCHIJNT februari 2010
UITVOERING paperback
FORMAAT 12,5 x 20 cm
OMVANG ca 220 blz.
PRIJS ca 16,95 euro
NUR 301
Dit is niet van jou is een roman van uitersten. Een roman zoals hij nooit bedoeld was. Een roman die grenzen opzoekt en er vervolgens ruimschoots overheen schiet. Dit is niet van jou is een roman voor jou.
De negentienjarige Paco betrekt een krappe kamer in de Amsterdamse binnenstad tijdens het derde jaar van zijn studie. Terwijl hij kennismaakt met het ruige stadse bestaan, dwalen zijn gedachten voortdurend af: Wat zal er ooit van hem worden? Wie zijn al die meisjes die hem zomaar negeren? En hoe zit het toch met de erfenis van zijn vader, waaruit enkele stukken op mysterieuze wijze verdwenen?
Paco zint op wraak. In een verbijsterende zoektocht naar antwoorden op voornoemde vragen reist hij af naar het noorden van het land, om daar een week door te brengen bij zijn oom en hem te confronteren met de missende objecten uit de erfenis van zijn vader. Intussen bloeit er iets moois op tussen Paco en Analyse, de zestienjarige dochter van zijn oom. Paco en Analyse naderen elkaar op verontrustende wijze, terwijl Paco's harmonieuze voorstelling van zijn familie voorgoed teloorgaat.
Intussen, in Amsterdam, wordt Paco's kamer leeggeroofd door een langharige Oostenrijker die slecht Nederlands spreekt.
Vincent Schmitz (1976) werkt als trapezeartiest in een circus. Eerder verschenen van hem de bejubelde romans Geldingsdrang (2006) en Huilen met de kraan open (2008). Hij woont in Delft met zijn vrouw en hun drieling.
***
Nu, dat ter zijde. Wat valt er verder nog over vandaag te vermelden? De grote schrijver Arie S. stond in ene naast mijn bureau met zijn dochtertje. Hij vertelde me aanvankelijk nog vol trots dat hij elke avond mijn website bezoekt om me er vervolgens op te betrappen dat er altijd een foto van zijn vrouw op mijn bureau ligt. Er ligt ook altijd een foto van Janwillem Slort op mijn bureau. Daar hoor je nu nooit eens iemand over.
De terugreis in de trein was een belevenis. Terwijl het lesbische meisje en het goedlachse meisje L. zaten te tobben over ochtend-, middag- en avondboeken, probeerde ik me te wijden aan een stapel te lezen columns.
Gisteravond ten slotte bladerde ik, jawel, in de verzamelbundel Gedichten van Rutger Kopland. Ik herlas de volgende regels:
haar hand die schrijft: liefste, ik leef nog en denk nog
en schrijf nog aan jou en zou dat niet meer moeten doen.
en ik bedacht dat ik dat ook nu, jaren later, nog twee van de mooiste dichtregels vind die ik ken.
V.
P.S. Zie ik jullie morgenavond in Paradiso? Bij The Von Bondies en de Black Rebel Motorcycle Club?
maandag 28 juni 2004
H
Omdat het er verder allemaal weinig toe doet (je maakt eens wat mee, of toch maar niet, en indien toch, wat zou je er dan over schrijven op je weblog?, nu ja, etc.), presenteer ik jullie vandaag de letter H uit onze cd-collectie.
George Harrison, 1x
PJ Harvey, 1x
Gemma Hayes, 1x
Kristin Hersh, 1x
Buddy Holly, 1x
Hooverphonic, 1x
Veel is het niet, eigenlijk, die letter H van ons.
En ik hoor het jullie denken: Dat weblog van jou, wordt dat nog wat?
V.
George Harrison, 1x
PJ Harvey, 1x
Gemma Hayes, 1x
Kristin Hersh, 1x
Buddy Holly, 1x
Hooverphonic, 1x
Veel is het niet, eigenlijk, die letter H van ons.
En ik hoor het jullie denken: Dat weblog van jou, wordt dat nog wat?
V.
zondag 27 juni 2004
SOMBERE BOEL BUITEN
Ik vind het eruitzien alsof het straks keihard gaat regenen. Goed dat Elsie en ik binnen zitten. Zij met de nieuwe Flair op de bank, ik achter de computer terwijl ik een nieuw stukje schrijf en op msn bijpraat met vriend Hanz. Die overigens zelf sinds kort een weblog heeft. Ga daar maar eens kijken, het kan geen kwaad. En nu ik toch aan het linken ben: ook vriend Rob heeft sinds kort een site met zijn muziekbandje. Klik ook die maar eens aan.
Gistermiddag liepen we door de Delftse binnenstad, Elsie, Dimitry, Angela en ik. Terwijl ik een rolletje Mentos afrekende in de Trekpleister, belde het meisje Ionica mij. Ik zou haar de alweer weken terug van haar geleende cd van The Shins teruggeven. Ze vroeg me aan de foon: 'Ben jij nog in de stad?' Ik zei: 'Ja, ik sta nu in de Trekpleister onder jouw huis. Ik reken even een rolletje Mentos af.' Even later stond ze beneden. Ik gaf haar de cd en een boek van Willem Brakman, want als iemand interesse toont in de Grote Schrijver, kun je haar beter zo snel mogelijk een van zijn boeken lenen.
Vlak daarvoor stond ik met Elsie, Dimitry en Angela in een cd-winkel. Ik maakte er de meisjes bang door ze te confronteren met foto's van Will Oldham.
Later aten we bij de Pasta Company. De man die op onze kroonprins lijkt en die daar normaal gesproken de scepter zwaait, was er ditmaal niet. Ik liet mezelf een beetje gaan toen ik op tafel sloeg en me luidop afvroeg waar dat lekkere brood toch bleef. Zo'n avond was het. Weer later zaten we met z'n vieren zowaar de hele wedstrijd Nederland-Zweden te kijken op de bank, tot we er bijkans bij neervielen.
En dan... wat te melden over de voorbije dagen? Ik herinner me een vluchtig gesprek met het lesbische meisje, waarin ik haar vroeg: 'Is dat niet heel erg wennen, nu je plots een vriendje hebt?' 'Ja,' zei ze, 'wat sommige dingen betreft is het best wel wennen.' Ik zei: 'Kijk maar uit, ik maak nog een personage van jou op mijn site.' Een dag later voerde ze me patat in een trein.
Ook heb ik een avond gefeest op een boot die nooit ging varen. Toen een van mijn collega's me eindelijk voorstelde om de dansvloer op te gaan, bleek de avond alweer bijna voorbij. Ik heb maar op twee of drie liedjes gedanst. Op de terugreis in de trein was ik een beetje beneveld en belde ik vrienden en vriendinnen. Zo gaat je beltegoed snel op.
Ook herinner ik me een lunchafspraak met collega Tom in het etablissement waar het meisje met de verschrikkelijke stem werkt. Ze wordt ook steeds spraakzamer, o gruwel. De handen die in ene in mijn nek lagen, bleken van vriendin Joni. Zij was toevallig in de buurt.
Vriend Hanz schrijft mij op dit moment: 'Jij zit stiekem met iemand anders ook te msn'en.' Maar nee. Ik schrijf slechts een stukje. Het leidt allemaal nergens toe. En die regenbui barst ook al niet los.
Ik ga maar eens wat kranten lezen.
V.
Gistermiddag liepen we door de Delftse binnenstad, Elsie, Dimitry, Angela en ik. Terwijl ik een rolletje Mentos afrekende in de Trekpleister, belde het meisje Ionica mij. Ik zou haar de alweer weken terug van haar geleende cd van The Shins teruggeven. Ze vroeg me aan de foon: 'Ben jij nog in de stad?' Ik zei: 'Ja, ik sta nu in de Trekpleister onder jouw huis. Ik reken even een rolletje Mentos af.' Even later stond ze beneden. Ik gaf haar de cd en een boek van Willem Brakman, want als iemand interesse toont in de Grote Schrijver, kun je haar beter zo snel mogelijk een van zijn boeken lenen.
Vlak daarvoor stond ik met Elsie, Dimitry en Angela in een cd-winkel. Ik maakte er de meisjes bang door ze te confronteren met foto's van Will Oldham.
Later aten we bij de Pasta Company. De man die op onze kroonprins lijkt en die daar normaal gesproken de scepter zwaait, was er ditmaal niet. Ik liet mezelf een beetje gaan toen ik op tafel sloeg en me luidop afvroeg waar dat lekkere brood toch bleef. Zo'n avond was het. Weer later zaten we met z'n vieren zowaar de hele wedstrijd Nederland-Zweden te kijken op de bank, tot we er bijkans bij neervielen.
En dan... wat te melden over de voorbije dagen? Ik herinner me een vluchtig gesprek met het lesbische meisje, waarin ik haar vroeg: 'Is dat niet heel erg wennen, nu je plots een vriendje hebt?' 'Ja,' zei ze, 'wat sommige dingen betreft is het best wel wennen.' Ik zei: 'Kijk maar uit, ik maak nog een personage van jou op mijn site.' Een dag later voerde ze me patat in een trein.
Ook heb ik een avond gefeest op een boot die nooit ging varen. Toen een van mijn collega's me eindelijk voorstelde om de dansvloer op te gaan, bleek de avond alweer bijna voorbij. Ik heb maar op twee of drie liedjes gedanst. Op de terugreis in de trein was ik een beetje beneveld en belde ik vrienden en vriendinnen. Zo gaat je beltegoed snel op.
Ook herinner ik me een lunchafspraak met collega Tom in het etablissement waar het meisje met de verschrikkelijke stem werkt. Ze wordt ook steeds spraakzamer, o gruwel. De handen die in ene in mijn nek lagen, bleken van vriendin Joni. Zij was toevallig in de buurt.
Vriend Hanz schrijft mij op dit moment: 'Jij zit stiekem met iemand anders ook te msn'en.' Maar nee. Ik schrijf slechts een stukje. Het leidt allemaal nergens toe. En die regenbui barst ook al niet los.
Ik ga maar eens wat kranten lezen.
V.
vrijdag 25 juni 2004
NOG EVEN GEDULD GRAAG
Man, man, wat een feest was dat vannacht. Wat een mensen. Wat een cadeaus. Zelden zo veel ondergoed rond zien slingeren. Ik weet het, ik ben jullie een feestverslag verschuldigd. Maar ik ben moe. Uitgefeest. Even niet in de stemming. Ik zit nog helemaal in die feestroes, moeten jullie weten. Ik heb dingen gezegd die me nu verwonderen. Ik heb mensen op heel nieuwe manieren leren kennen. Ik ben nooit eerder door zo veel vreemde handen op zulke aanstekelijke wijze betast. Nu ja, je bent jarig of je bent het niet.
Later zal ik het jullie allemaal nog eens beschrijven. Maar nu nog even niet. En dit weekend krijgen we visite hier, dus ook morgen schrijf ik niet. Dimitry en Angela komen langs. Dimitry was vannacht niet op het feest; hij vertelde me net dat de portier hem weigerde aan de deur. Vreemd beleid eigenlijk.
V.
Later zal ik het jullie allemaal nog eens beschrijven. Maar nu nog even niet. En dit weekend krijgen we visite hier, dus ook morgen schrijf ik niet. Dimitry en Angela komen langs. Dimitry was vannacht niet op het feest; hij vertelde me net dat de portier hem weigerde aan de deur. Vreemd beleid eigenlijk.
V.
donderdag 24 juni 2004
HERNIEUWDE KENNISMAKING
Zo woon je samen met je verloofde, hond en kat in een dubbel bovenhuis in het centrum van Amsterdam, dat je net een jaar van je leven heeft gekost door een belachelijke verbouwing, en zo staan al je bezittingen in een donkere opslag te Oud-West. Je woont nu tijdelijk in een ander, overigens zeer comfortabel huis waar behalve wat kleding, je computer, enkele cd’s en een dvd-speler, niets van jou is. Je denkt: ‘Er zijn nu even wat andere dingen die belangrijker zijn dan het schrijven op je weblog. Vincent zal het even alleen moeten doen.’ (En stiekem denk je af en toe: ‘Is dat log niet gewoon nu veel leuker dan toen jij er je narcistische onzin, belachelijke links en obscure verhalen publiceerde?’)
Je kijkt nog wel op dat weblog, ziet allemaal namen die je niet kent en laat af en toe een comment achter. Daar blijft het bij. En zo bestaat dat weblog, dat je zelf hebt opgezet, zomaar een jaar en ben je al maanden aan het bedenken wanneer je weer eens wat van je laat horen. Welnu, dit is het dan. Het is feest, immers. Voetjes van de vloer, knallende kurken, spiegels en stanleymesjes, verdwaalde lingerie, rookmachines, stroboscopen, appeltaart en borrelnootjes, confetti en slingers.
‘Wat heb je allemaal gedaan, Niels?’ hoor ik jullie vragen. ‘Eindelijk die scriptie af? Tweede roman ingeleverd? En wat moeten we denken van dat nieuwe boek, dat Wachten? Wat zijn dat voor fratsen? Hoe gaat het eigenlijk met je?’
Voor de mensen die mij niet kennen, hallo, ik ben Niels. Dus. Voor de mensen die mij wel kennen: ik ben een tijdje gek geweest. Nu gaat het wel weer, hoor. Helemaal normaal ben ik ook nog niet, maar in wezen ben ik een aardige jongen, die zich nergens meer over verbaast.
Als je me op straat tegenkomt ben ik te herkennen aan mijn licht maniakale doch aantrekkelijke oogopslag, mijn slanke lijn, mijn onberispelijke kledij en een of andere schone dame aan mijn zijde. Ik fluit een vrolijk liedje, doe soms een dansje en als je mazzel hebt zet ik handtekeningen op lichaamsdelen naar wens. Af en toe kun je me in gezelschap zien van vriend Vincent. Dan moet je ons niet storen. Wij bespreken dan Zaken Die Ooit De Wereld Zullen Redden.
Die scriptie komt er. Evenals Muziek Uit Openstaande Ramen. Of Wachten ooit in de boekhandel te vinden is, weet nog niemand. Over een tijdje betrek ik een nieuw studiootje in Westerpark. Daar heb ik weliswaar geen internet, maar vanaf dan zal ik proberen weer wat vaker hier wat neer te zetten. Ik beloof niets. Aan beloftes doe ik tegenwoordig niet meer.
Voor nu: Moedig Voorwaarts! Het Kan Altijd Slechter Gaan! Alles Kan Kapot! Leve www.nielsenvincent.blogspot.com!
N.
P.S. Iedereen moet van die magnum Krug afblijven. Die daar in die ijsemmer naast de oesterbar staat. Die is voor Vincent om hem te bedanken voor zijn geweldige teksten van de afgelopen maanden.
Je kijkt nog wel op dat weblog, ziet allemaal namen die je niet kent en laat af en toe een comment achter. Daar blijft het bij. En zo bestaat dat weblog, dat je zelf hebt opgezet, zomaar een jaar en ben je al maanden aan het bedenken wanneer je weer eens wat van je laat horen. Welnu, dit is het dan. Het is feest, immers. Voetjes van de vloer, knallende kurken, spiegels en stanleymesjes, verdwaalde lingerie, rookmachines, stroboscopen, appeltaart en borrelnootjes, confetti en slingers.
‘Wat heb je allemaal gedaan, Niels?’ hoor ik jullie vragen. ‘Eindelijk die scriptie af? Tweede roman ingeleverd? En wat moeten we denken van dat nieuwe boek, dat Wachten? Wat zijn dat voor fratsen? Hoe gaat het eigenlijk met je?’
Voor de mensen die mij niet kennen, hallo, ik ben Niels. Dus. Voor de mensen die mij wel kennen: ik ben een tijdje gek geweest. Nu gaat het wel weer, hoor. Helemaal normaal ben ik ook nog niet, maar in wezen ben ik een aardige jongen, die zich nergens meer over verbaast.
Als je me op straat tegenkomt ben ik te herkennen aan mijn licht maniakale doch aantrekkelijke oogopslag, mijn slanke lijn, mijn onberispelijke kledij en een of andere schone dame aan mijn zijde. Ik fluit een vrolijk liedje, doe soms een dansje en als je mazzel hebt zet ik handtekeningen op lichaamsdelen naar wens. Af en toe kun je me in gezelschap zien van vriend Vincent. Dan moet je ons niet storen. Wij bespreken dan Zaken Die Ooit De Wereld Zullen Redden.
Die scriptie komt er. Evenals Muziek Uit Openstaande Ramen. Of Wachten ooit in de boekhandel te vinden is, weet nog niemand. Over een tijdje betrek ik een nieuw studiootje in Westerpark. Daar heb ik weliswaar geen internet, maar vanaf dan zal ik proberen weer wat vaker hier wat neer te zetten. Ik beloof niets. Aan beloftes doe ik tegenwoordig niet meer.
Voor nu: Moedig Voorwaarts! Het Kan Altijd Slechter Gaan! Alles Kan Kapot! Leve www.nielsenvincent.blogspot.com!
N.
P.S. Iedereen moet van die magnum Krug afblijven. Die daar in die ijsemmer naast de oesterbar staat. Die is voor Vincent om hem te bedanken voor zijn geweldige teksten van de afgelopen maanden.
woensdag 23 juni 2004
EEN JAAR LANG GAVEN WE ALLES WAT WE HADDEN
Omdat we het allemaal niet voor niets hebben gedaan al die tijd, én omdat we er gewoon mee doorgaan, worden Niels en ik graag gefeliciteerd.
NU!
HIER!
BIJ DE COMMENTS!
V.
P.S. En... tot morgen. Op Het Virtuele Niels en Vincent Jubileum Festijn!
NU!
HIER!
BIJ DE COMMENTS!
V.
P.S. En... tot morgen. Op Het Virtuele Niels en Vincent Jubileum Festijn!
Abonneren op:
Posts (Atom)