4 DINGEN DIE MIJ OPVIELEN IN DE AFGELOPEN 24 UUR

1. Er is een ijshockeyer die Satan van zijn achternaam heet.

2. Marianne Timmer heeft een relatie met AZ-keeper Henk Timmer.

3. Op Plaza Catalunya hoorde ik een Engelsman tegen een Japans meisje zeggen dat hij geboren was in Arnhem. Waarop het Japanse meisje zei dat ze in Nijmegen had gewoond.

4. Dat er maar verdomd weinig mensen de geweldige prijs willen winnen die Vincent en ik weggeven.

N.

OSCARS MET EXTRAGRATIS COMMENTAAR EN GEEN LINKS: DE WEDSTRIJD VAN HET JAAR

Beste Film
Brokeback Mountain
Capote
Crash
Good Night, and Good Luck.
Munich

Waarvan gezien: Munich en Crash. Hoe meer ik over Munich praat, hoe slechter ik 'm vind. Crash is feitelijk een mislukte Magnolia-kopie. Brokeback Mountain? South Park bestaat dus écht!

Beste Acteur
Philip Seymour Hoffman (Capote)
Terrence Howard (Hustle & Flow)
Heath Ledger (Brokeback Mountain)
Joaquin Phoenix (Walk the Line)
David Strathairn (Good Night, and Good Luck)

Geen enkele film van gezien. Ik zou 'm blind geven aan Hoffman. Hij speelt een schrijver, man. Schrijvers zijn altijd beter dan cowboys, zangers, en eh, schrijvers zijn gewoon áltijd beter. Hoe dan ook. Waar dan ook. Altijd. Onthou dat.

Beste Actrice
Judi Dench (Mrs. Henderson Presents)
Felicity Huffman (Transamerica)
Keira Knightley (Pride & Prejudice)
Charlize Theron (North Country)
Reese Witherspoon (Walk the Line)

Geen enkele film van gezien. Geef 'm aan Keira. Omdat ze gewoon een leuk chickie is.

Beste Regisseur
George Clooney (Good Night, and Good Luck)
Paul Haggis (Crash)
Ang Lee (Brokeback Mountain)
Bennett Miller (Capote)
Steven Spielberg (Munich)

Tja. Niet Spielberg. En ook Haggis niet. En ook Ang Lee niet, wat mij betreft. Dus dan die Miller maar. Die maakt tenminste films over schrijvers. Hebben we te weinig van.

Beste Mannelijke Bijrol
George Clooney (Syriana)
Matt Dillon (Crash)
Paul Giamatti (Cinderella Man)
Jake Gyllenhaal (Brokeback Mountain)
William Hurt (A History of Violence)

Hurt natuurlijk. Waarom? Omdat hij William Hurt is. En A History of Violence is een onderschatte film.

Beste Vrouwelijke Bijrol
Amy Adams (Junebug)
Catherine Keener (Capote)
Frances McDormand (North Country)
Rachel Weisz (The Constant Gardener)
Michelle Williams (Brokeback Mountain)

Junebug? Nog nooit van gehoord. Laat staan van Amy Adams. Rachel Weisz dan maar. Zie Keira Knightley.

Beste Buitenlandse Film
Joyeux Noël (Frankrijk)
Sophie Scholl - Die letzten Tage (Duitsland)
Paradise Now (Palestina)
Tsotsi (Zuid-Afrika)
Don't Tell (Italië)

Niks van gezien. Van Inge Scholl heb ik twee boekjes ('De Witte Roos') gejat tijdens een speciale vertoning in Kriterion. Ik zat daar biertjes te drinken. Zal er wel iets mee te maken hebben.

WEDSTRIJD

Wat denken jullie dan? Wie er gaat winnen? Degene die de meeste winnaars voorspelt krijgt gratis toegang voor maximaal vier personen tot het ultrageheime Niels en Vincent Land dat binnenkort zijn deuren opent! Wil jij de eerste zijn die dit bloedstollende themapark bezoekt? Drop dan je voorspelling in de comments!

N.

GESPREKKEN MET DE DICHTERES

Vorige week ontmoette ik de dichteres op een avond waarop een reeks dichtbundels werd gepresenteerd. Die avond traden vele dichters aan om enkele verzen voor te dragen uit de te presenteren poëziereeks. De dichteres was een van hen. Ik had haar al eens eerder ontmoet, op de presentatie van een literair tijdschrift waar ik korte tijd aan meewerkte, in het najaar van 2003. Dat festijn vond plaats in Arnhem en ik herinner me hoe ik de dichteres – die ook díe avond verzen voordroeg, zij het verzen uit haar eigen bestsellende bundel – aansprak met de mededeling dat ik een manuscript onder mijn hoede had waarin zij figureerde. Ik denk niet dat ik de woorden ‘onder mijn hoede’ daadwerkelijk in de mond nam, want ik heb zo mijn trots, maar die mededeling, daar gaat het hier om. Toen ik die woorden sprak, ging er net iemand anders wat verzen voordragen, waarop zij mij de coulissen in trok, omdat ze meer wilde weten over dat manuscript. Ik was nooit eerder zo dicht bij coulissen geweest, en nooit eerder trok iemand me erin. Zodoende was het algauw een gedenkwaardig moment. Later vroeg een meisje me op veelbetekenende toon: ‘Waarom trok de dichteres jou in ene achter dat gordijn?’ Ten antwoord gaf ik slechts mijn veelbetekenende blik, want niet iedereen hoeft verdorie altijd alles te weten. Dat ik het jullie hier vertel, in alle eerlijkheid, is omdat jullie, stuk voor stuk, mijn beminnelijke vrienden en vriendinnen zijn.

Maar waar was ik ook weer? Ach ja, het festijn van vorige week dinsdagavond. Waarop mijn afvallige redactiecollega me om de vijf minuten kwam vragen of ik wellicht nog een glas rode wijn wilde, en ik hem elke keer half-extatisch ‘JA!’ toeriep, alsof ik al jaren niets had gedronken, en alsof een glas rode wijn er best in zou gaan. Na enkele glazen wijn stapte ik op de dichteres af en interrumpeerde ik het gesprek dat zij voerde met een mij onbekende mevrouw, die mij vervolgens aankeek met ogen die ‘Wat onderbreek jij ons gesprek in ene op brute wijze?’ uitdrukten. Ik keek de mij onbekende mevrouw maar zo’n beetje aan en haalde mijn schouders op. Ik zei de dichteres: ‘Tweeënhalf jaar geleden ontmoette ik jou op een tijdschriftpresentatie en ik vertelde je over een manuscript waar jij in voorkwam.’ En ja, ze wist het weer. Ze vroeg me of dat boek inmiddels was verschenen, en ja, dat was het. Ik beloofde haar een exemplaar toe te sturen. Al wat ze hoefde te doen was me er even aan te herinneren, want mijn geheugen is soms een barre poel der vergetelheid (ik bevond me onder dichters, en weldra doemden de vergelijkingen op als, ik zeg maar wat, ongewenste telemarketeers op een doordeweekse avond thuis). Opdat ze me kon helpen herinneren, overhandigde ik haar het laatste visitekaartje dat ik bij me droeg, en ik zei haar: ‘Hip, niet?’ ‘Wát?’ zei ze. ‘Hip!’ zei ik. En nog eens: ‘Hip!’ Nu was zij het die haar schouders ophaalde. Ze zei: ‘Nee, ik vind dat niet hip.’ Ik griste het kaartje al bijna uit haar handen, en haar verklaring ‘Ik vind het juist heel hip dat ik géén kaartje heb’ maakte de stemming er niet beter op. Niettemin: ze beloofde me te bellen of te mailen en we namen afscheid van elkaar, waarop mijn afvallige redactiecollega me nog kwam vragen of ik wellicht een glas rode wijn wilde, en ik hem een ‘JA!’ toeriep dat er niet om loog.

Vanochtend belde de dichteres me. Ik wist meteen weer dat ik haar had beloofd een boek toe te sturen, zoals ik ook wist dat ik er sinds die dinsdagavond geen seconde meer aan had gedacht. Ja, woensdagochtend heel even, dat wel, maar woensdagochtenden zijn van geen tel als ze volgen op van wijn vervulde dinsdagavonden. De dichteres en ik overwogen hoe leuk & goed & mooi vorige week dinsdagavond wel niet was, en hoe fraai de poëziereeks die er ten doop werd gehouden is, en vervolgens kwam ze ter zake. ‘Ik heb er alleen woensdagochtend nog even aan gedacht je het boek toe te sturen,’ zei ik, in alle eerlijkheid. ‘Ik dacht vaak aan jou, maar niet meer aan het boek,’ murmelde ik erachteraan, want ik geef graag een onverwachte draai aan gesprekken. Goed en wel: ik stuur haar spoedig dat boek toe. Het boek waarin zij figureert. En ik eveneens, overigens, nu we het er toch over hebben. En toen, plots, alsof zij ook wel van een onverwachte draai houdt, bekende ze me dat ze nog maar weinig dicht tegenwoordig. En ik overwoog: ze is een dichteres, maar tegenwoordig dicht ze even niet. Maar een passende vergelijking schoot me even niet te binnen.

V.

EINDELIJK

Een tijd geleden hadden Vincent en ik dit gesprek. Ik las het vandaag toevallig. En bij deze regels

N: Nu, wie is die man die ik dan bedoel?
V: Eh. Omschrijf hem eens?
N: Zo’n zanger. 1 klein hitje.
V: Ik heb meer nodig dan dat.
N: Tja, mager, maar wel spieren, beetje eng, maar ‘model-achtig’ gezicht. De naam is 1 woord.
V: Ik heb geen flauw idee, broeder.
N: Lied zou ‘Cry’ kunnen heten.
V: Zou ik het kennen?
N: Jij kent alles, man.
V: Daar zit wat in.
N: Pea? Kan dat?
V: Zegt me niets.
N: Was er een zanger die Pea heette? Of verzin ik dit gewoon ter plaatse?
V: Voeren we dit gesprek nu echt?
N: Ben bang van wel. Hé, bedankt, man! Met je Mishka! Zit ik met een zanger zonder naam en zonder lied in mijn hoofd!

sprong inene de naam van die doodenge gast me te binnen: Ké! Zó heette die gast. En Strange World, zo heette dat minihitje van 'm, dat ergens in 1996 uitkwam en toentertijd regelmatig op MTV kwam.

Ik weet niet of het jullie wat uitmaakt, maar mijn dag is prima. Goud.

N.

2 UPDATES

1. Er zit een dak op ons Huis In Aanbouw.

2. We hebben een stagiaire gevonden en ze begint woensdag.

Tweemaal: joechei.

V.

DAKLOOS

Vaak vraagt men ons: 'Hoe staat het eigenlijk met jullie nieuwe huis?' Het is nu immers ongeveer een jaar geleden dat Elsie en ik een huis kochten in een nog geheel aan te leggen wijk in de prachtstad Delft. De fans onder jullie herinneren zich misschien dat we niet zozeer een huis kochten, als wel een kavel. We plaatsten wat handtekeningen, we voerden wat gesprekken en we kochten een kavel. Hoe dan ook: na een jaar verwacht men dat je er ook wel eens in gaat wonen, in dat huis dus. Men denkt dat zo'n huis af komt. Dat het bewoonbaar wordt. Maar wij zeggen altijd: 'Er zit nog geen dak op.' Want zo is het. We hebben al in onze straat gelopen, we hebben al binnen onze muren gestaan, we hebben gezien waar de trap naar boven komt en hoe ver we onze tuin in kunnen lopen (die we, jullie kennen ons, ogenblikkelijk zullen laten betegelen). Zelfs hebben we vluchtig kennisgemaakt met onze toekomstige buren.

Niet zo lang geleden kregen we een brief waarin ons werd medegedeeld wat ons adres zou worden. Ik ken dat adres nu. Dat wil zeggen: ik ken de straatnaam en het huisnummer - de postcode heb ik wel gezien, maar voordat ik die uit mijn hoofd ken, wil ik dat er verdorie een dak komt. De groupies onder jullie kennen mijn inmiddels gevleugelde woorden: 'Zonder tegels geen tuin, en zonder dak geen postcode.' Intussen moeten we wennen aan die straatnaam. We hebben er onze twijfels over. Soms noemen we de naam als iemand ernaar vraagt en schamen we ons stilletjes. Soms noemen we het huisnummer erbij, om de sfeer nog enigszins te redden. Soms geven we gewoon geen antwoord, omdat we niet graag bespot worden.

Morgenmiddag is er weer eens een gelegenheid om over het bouwterrein te lopen. Om een beetje met onze schoenen door zand en modder te waden, als bevonden we ons op een popfestival, op zoek naar onze tent. We zullen er zien hoe alle huizen af komen, behalve het onze. We zullen er constateren dat er nog immer geen dak op ons huis zit. En terwijl we langzaam het terrein af lopen, zal ik misschien wel zeggen: 'Straks, als we eindelijk ons huis in mogen, als we de straat zullen bewonen met De Naam Die Niemand Ooit Mag Uitspreken, dan is het zomer. Dan is zo'n dak misschien niet eens nodig.' Ook zal ik dan mijn schouders ophalen, heel nonchalant, alsof het niets is, want tja, de amateurtoneelspeler in mij vecht zich soms gewoon een weg naar buiten.

V.

DE DINGEN DIE IK TOT NU TOE VOOR ME HIELD

Dat ik zojuist eens keek wat ik hier precies een jaar geleden schreef. En dat ik mezelf erover verbaasde hoe snel 'precies een jaar' voorbijgaat. Als ik het teruglees lijkt wat ik schreef me eerder een paar maanden oud dan een heel jaar. Twaalf maanden geleden wond ik me op over bepaalde woorden en nu doe ik het nog, zij het minder. (Is het mijn verbeelding of zijn de woorden die ik vorig jaar in de ban deed een stille dood aan het sterven? Ik juich maar niet te vroeg.) Misschien is mijn perceptie van het begrip 'jaar' gewoon aan verandering toe. Misschien gebruik ik het woord 'perceptie' hier wel verkeerd, bedenk ik nu, op dit moment. En erachteraan denk ik: en? Niemand maakt me wat op mijn eigen site. (Behalve Niels misschien, maar wie heeft die jongen hier recentelijk nog gezien?)

Dat collega B. en ik wederom op zoek zijn naar een nieuwe stagiaire. Iedereen die zich aangesproken voelt verwijs ik voor de zekerheid meteen door naar deze site, opdat de eisen en taken en wat al niet bekend verondersteld mogen worden tegen de tijd dat je ons een briefje of korte mail stuurt. Spoedige reacties vinden we leuk. We vinden ze leuker dan het leven zelf.

Dat broer Joey's nieuwe lied 'Spy vs Spy' swingt als een beest. Ik zou het jullie hier graag laten horen, als ik had geweten hoe. Misschien weet broer Joey zelve raad?

Dat ik zaterdagavond een festijn bezocht in het plaatsje V. en dat een vrouw uit Taiwan dacht dat ik niet Nederlands was, daar ik er 'niet Nederlands uitzie'. Dat een Frans meisje me vertelde dat ze af en toe wat woorden Nederlands opsteekt door de tennislessen die ze in Delft volgt. Dat ik daarop antwoordde dat ik ál mijn Nederlands op tennislessen heb geleerd. Dat er quiches waren, en chocolademousse, en gevulde pompoenen, en tortilla's, en ook was er tiramisu en sushi en nu ja, er was nogal veel. En sinds zaterdagavond kijk ik af en toe in de spiegel en denk ik: jij ziet er helemaal niet Nederlands uit, makker.

V.