32

De eerste die ''t Is wel een beetje raar, 32 jaar' tegen me zegt, geef ik het Boze Oog.

Verder: o, laat het toch feest zijn!

V.

OH, NATALIE

Natalie Imbruglia is dus gewoon twee en een half jaar ouder dan ik. Er is een periode geweest dat ik dat helemaal niet erg gevonden zou hebben. Zoals in 2001, toen ik 24 was en zij 26. Toen ze nog niet getrouwd was met die sneue zanger van puberbandje Silverchair. Maar nu ben ik dus bang om recente foto's van haar op te zoeken.

Laten we daarom nog maar eens kijken naar deze Tijdloze Popsong.

N.

OH, SARAH

Gisteren, het was een betonnen ochtend, stond ik op. Vanuit het niets had ik Ik laat me gaan van Sarah in mijn hoofd. En direct was ik terug in, wat zal het geweest zijn, 2000? Een high concept act zoals er in Nederland maar weinig te zien is geweest. Perfecte website, peperdure clip, gelikte styling, goede productie. Uiteindelijk te vroeg gebracht. Vooruitstrevend, zoals dat heet.

Wie niet weet waar ik het over heb: klik hier. En nu wil ik dus eigenlijk gewoon dat hele album hebben. In een perfecte wereld zou Sarah schatrijk geworden zijn, en daarna verdwenen. Maar ze speelt tegenwoordig in een coverband. Pijnlijk.

Zoals ik al eerder constateerde, sommige dingen kunnen beter niet onderzocht worden.

N.

ENGE POST

Op het station zag ik een grote poster hangen van zeven mannen in pak en ze droegen nog strikjes ook. Witte strikjes. Dan weet je het wel. Die zeven mannen waren onder anderen Ruud Gullit, Henny Huisman, Martijn Krabbé en Ron Brandsteder. En ik dacht: allemachtig, die mannen waren twintig jaar geleden al op tv, toen mijn goeie ouwe vader nog onder ons was, toen RTL4 nog niet eens bestond, en toen ik nog veel hoger praatte dan ik nu doe. Die mannen waren er toen al, en die zijn er nu nog. Het is bijna 2009 en nog altijd moeten we een manier vinden om met die mannen te leren leven. Het was nog vroeg toen ik naar de poster keek, en vooral naar Henny Huisman, die zijn Henny Huisman-blik er maar weer eens tegenaan gooide. Die blik die wil zeggen: ik sta hier nu wel, maar eigenlijk zit mijn tijd er allang op. De poster was er ter ere van een kanjer. Een reusachtige kanjer. Die poster was er omdat de kanjer nog nooit zo groot was geweest. Zeven ongure types, zeven witte strikjes en een enorme kanjer. Ik vond het allemaal wat veel op de vroege ochtend.

Toen ik die avond thuiskwam lag er post. Van diezelfde zeven mannen. Ik vond hun brief nogal beangstigend. Ik werd er een beetje naar van. Er stond in dat er op 1 januari wel eens een vrachtwagen voor de deur zou kunnen staan, die ook al ongekend groot was. Deuren en ramen zouden trillen, zo niet gewoon weggeblazen worden. Vanwege die reusachtige vrachtwagen dus, want daar zat die kanjer in, een kanjer zoals je er nooit eerder een zag. In de brief stond dat eerst Gaston de vrachtwagen uit zou stappen, zelf ook best een kanjer om te zien, maar dan een kale, achternaamloze kanjer. En dan, het kon ook niet uitblijven, zou Henny Huisman uitstappen - waarover straks meer. En dan zou Martijn Krabbé uitstappen; het hield maar niet op. Het nieuwe jaar begon nooit eerder zo onheilspellend. Ik dacht nog: en die andere vier mannen dan, blijven die gewoon in die wagen zitten? Om op die kanjer te letten? Opdat-ie niet losbreekt en de macht grijpt? En hoe zit het met die deuren en ramen? Worden die nog vervangen of wordt het een barre januarimaand? Daar sprak de brief verder niet over.

Henny Huisman werd ook nog geciteerd in het poststuk. Hij zei dat als we hem zagen aankomen, hier voor de deur, of in de straat, nu ja, waar dan ook, dat we dan de koffie maar klaar moesten zetten. Want dat hij voorlopig niet weg zou gaan. Ik vind dat dreigende taal. Ik vind dat nergens voor nodig.

Het is al 7 december, dus ik ben maar vast wat voorbereidingen gaan treffen. Ik heb dit weekend meteen wat nieuwe sloten op de deur gezet, maar het veilige, geborgen gevoel waar ik me altijd in wentelde lijkt geheel verdwenen. Ik heb ook maar wat extra koffie in huis gehaald, want die zeven mannen komen toch wel binnen. Die lachen om nieuwe sloten. Die hebben geen boodschap aan de hoopvolle feestdag die 1 januari voorheen altijd was. Die komen gewoon binnenwalsen met hun vrachtwagen en hun witte strikjes en hun kanjer die alle andere kanjers overbodig moet maken.

V.

IN 16 WOORDEN:

The Road van Cormac McCarthy is mogelijk het beste boek dat ik dit jaar heb gelezen.

V.

OUDE JAZZ

En plotseling luister ik alleen nog naar oude jazz. Waarom dat nu weer? Ik kocht en zocht cd's van Miles Davis, Charles Mingus, John Coltrane, Sonny Rollins en Bud Powell, zette alles op de iPod, en ineens luister ik er elke dag naar. Zou het een fase zijn? Zou het met dat vermaledijde ouder worden te maken hebben? Zou het iets voor dertigers zijn? En wat zou de volgende stap dan wel zijn? Koop ik straks een trompet? Draag ik in de nabije toekomst alleen nog zwarte kledij? Gaat dat wel goed?

V.

OUDER WORDEN

Vanavond trof ik Niels in het Ierse café waar we soms komen, en ik zei hem: 'Sinds ik op die middelbareschoolreünie ben geweest, maak ik me niet meer zo druk over mijn gewicht.' Ik sprak daar ware woorden, want op de reünie waren veel mensen groter dan ik ze ooit had gezien. Ik praatte er zelfs met een mevrouw die het redelijk knappe meisje dat ze vroeger eens was gewoon had opgeslokt. Toen ze me haar naam noemde, schrok ik me een hoedje.

Niels en ik praatten over de Dingen des Levens, we doen dat al elf jaar, zo lang alweer, ik herinner me nog goed hoe we elkaar in 1997 voor het eerst ontmoetten aan de bar van een teloorgegaan café, maar... waar was ik? O ja, Niels zei me dat vrijwel niemand meer deze site bezoekt, en dat degenen die er tóch nog komen volgens onze teller eigenlijk naar andere dingen op zoek zijn. Hij vond dat ik maar weer eens iets moest schrijven. Hij zei: 'Als je nu vanavond eens naar die Amerikaanse verkiezingen kijkt en dan live wat snerpende commentaren geeft op de site, is dat niet iets?' 'Nee,' zei ik, heel vastberaden, terwijl ik me afvroeg of je het woord 'snerpend' wel op die manier kan gebruiken, tot ik bedacht: Niels is een tovenaar met woorden, dus hij mag dat.

'Sinds ik op die middelbareschoolreünie ben geweest, maak ik me lang niet meer zo druk over mijn wijkende haargrens,' zei ik tegen Niels, en we proostten nog eens. Ik dronk een rode wijn en hij een Pint Guinness, en ik dacht: bijna 32 alweer, wij beiden, en straks is er een zwarte president, of een stokoude, dat kan ook nog, en ik zal er niets snerpends over zeggen.

V.