JA/NEE

Het Franse referendum liep gisteren uit op een duidelijk en onomstotelijk Nee. Dat was natuurlijk even schrikken. Maar, zo meent premier Balkenende, dit Franse Nee is een extra reden voor Nederlanders om Ja te stemmen. Say what now? Hun Nee is een reden te meer voor ons om Ja te stemmen? Dat vind ik een beetje raar. Ik wed dat premier Balkenende bij een tegenovergestelde uitslag precies hetzelfde had geroepen. Dat hij een Frans Ja ook (en juist) een extra reden had gevonden voor Nederlanders om Ja te zeggen. Ja, dat vermoed ik.

Overigens denk ik dat ik woensdag krampachtig op zoek ga naar een derde keuzemogelijkheid in dat bejaardentehuis waar ik altijd heen ga om mijn stem uit te brengen. Dat ik dus geen Ja of Nee hoef te stemmen, maar gewoon iets als Nou, Vooruit, Doe Die Verrekte Grondwet Dan Maar.

V.

YEAH YEAH YEAH YEAH YEAH!

Zojuist liep ik over straat terwijl ik genoot van het zomerse weer, en ik ging gekleed in mijn zomerse kledij, en ik had ook weer een zomers uiterlijk (die rotbaard heb ik vanmorgen gewoon afgeschoren), en ik liep me daar een beetje met mijn eigen zaken te bemoeien en te jongleren met een zojuist gehuurde dvd, onderwijl luisterend naar drie liederen op mijn iPod. De combinatie van die drie liederen verraste mijzelve ook, maar als je dat fijne industriële 'The Perfect Drug' van de Nine Inch Nails draait, en dán dat uitzinnig vrolijke 'Yeah Yeah Yeah Yeah Yeah' van The Wedding Present, en ten slotte die klassieke popsong (laten we er niet omheen draaien) 'Baby One More Time' van Britney Spears, die drie liedjes meteen achter elkaar dus, en in die exacte volgorde, dan kun je werkelijk alles aan. Terwijl er intussen een lichte bries stond, die zó hevig was dat ik bij thuiskomst de krullen weer uit mijn haar moest kammen. Toen ik nog over straat liep echter, had ik de breedste grijns in de wijde omtrek. (Er wonen dan ook voornamelijk tachtigplussers in onze wijk, en die grijnzen niet meer zo breed.)

Gisteravond zagen Elsie en ik de film Closer. Welk een mooie, harde en ook nog eens confronterende film met vileine dialogen is dat. Ik zag er iemand eens over schrijven in woorden als 'Wat doen ze nou moeilijk?', en zo'n film is het inderdaad. Romantisch werd het feitelijk nergens. En daarna was het nog even schrikken, want als extra op de dvd stond de videoclip van Damien Rice' 'The Blower's Daughter'. Wist ik veel hoe die Damien Rice eruitzag.

En eerst bezochten we nog het Chinese restaurant waar het boze Chinese vrouwtje werkt. Dit keer werden we door heel iemand anders bediend en ging onze aandacht vooral uit naar het achtergrondmuziekje. Dat achtergrondmuziekje was een instrumentaal oriëntaals deuntje van zo'n drie minuten. Toen het was afgelopen, begon het opnieuw. En opnieuw. En opnieuw. En opnieuw. En opnieuw. En opnieuw. Etc. We schatten dat we datzelfde instrumentale oriëntaalse deuntje tijdens ons bezoek zo'n vijftien keer hebben gehoord, maar waarschijnlijk is die schatting aan de lage kant. Het leek de Efteling wel. Of Disneyland, met dat eindeloze 'It's a small world after all' van ze. Alsof dat niet tergend en tartend genoeg was, namen er achter ons twee mannen uit een winkel plaats. (Ze droegen althans winkelkledij, dus dat kon niet missen.) De Chinese serveerster vroeg: 'Ah, jullie zijn dit keer maar met z'n tweeën?' Toen die vraag in de daaropvolgende vijf minuten door twee andere Chinese serveersters werd gesteld, waren we even bang dat we onze eigen Groundhog Day beleefden. En toen we eindelijk de deur uit liepen, hoorde ik nog heel lang een instrumentaal oriëntaals deuntje in mijn hoofd.

En nu, nog maar vier dagen vóór dat vermaledijde referendum over die rot-Grondwet, heb ik de verontrustende gedachte: ik zou nog wel eens Ja kunnen gaan stemmen ook. De afgelopen twee maanden neigde ik naar Nee, en dat kan het ook nog steeds worden, maar goed, niettemin, hoe dan ook, ik sta weer open voor Ja. Zo houd ik het voor mezelf nog een beetje spannend. Eerst vroeg ik weblogvriendin Kirsten, een vurig voorstander van die rot-Grondwet, wat er nu zo goed was aan die rot-Grondwet, en zij mailde me een nogal enthousiasmerend betoog waarvan ik dacht: ja, zo is het ook nog eens. En vanochtend maakte ik de test die de Volkskrant over die rot-Grondwet had opgesteld, en toen bleek ik het voor driekwart eens met die rot-Grondwet. Maar ik blijf erbij: ze hadden het ons nooit moeten vragen. 85 procent van de Tweede-Kamerleden is voor die rot-Grondwet. Vervolgens schrijven diezelfde Kamerleden een referendum uit en mogen we eigenlijk maar één antwoord geven (allemachtig, die Wouter Bos dan, die afgelopen week voorstelde om het referendum maar over te doen als het Nee wordt - tjongejongejonge). Dat vind ik maar raar. Nog steeds. En ik zou het ook heel raar vinden als die Kamerleden plots Nee gingen zeggen, alleen maar omdat het Nederlandse volk in meerderheid Nee zegt. Ik noem dit: een impasse. Ik noem dit: iets waar Nederlandse politici niet zonder kleerscheuren vanaf zullen komen.

Maar morgen kan Frankrijk natuurlijk nog Nee stemmen. En dan hebben we woensdag gewoon weinig tot niets in te brengen.

V.

WIJ BEPALEN HIER WAT GOED VOOR JE IS

Gistermiddag kon je Elsie en mij vinden in bioscoop Babylon te Den Haag. 'Maar het was nu toch eindelijk eens mooi weer?' zullen jullie zeggen. En jullie zouden gelijk hebben. Ik liep echter heel de tijd half snotterend en betraand door Den Haag (eerst om circa 263 bankstellen te bekijken, te bevoelen, te bespotten, te testen en ten slotte af te wijzen; vervolgens om ergens een Schotse zalmfilet en wat aardappelgratin te eten, en dat alles ondergedompeld in een of ander bijzonder aangenaam sausje - nu ja, het eten dus, niet ikzelve), en ik wilde even ontsnappen aan de warmte en de drukte. Bovendien draaide Sideways in Babylon en die film wilde ik nu eindelijk wel eens zien. Ik liet me in zo'n bioscoopstoel zakken, en Els zakte in de stoel naast de mijne. En daar eindigde het wel, wat het zakken in bioscoopstoelen betreft. Niemand anders kwam de zaal binnen. Niemand. Het had wel iets. En ik liet Sideways over me heen komen. En ergens gedurende die twee uur verdween mijn verkoudheid. Geheel. Volledig. Alsof ze er nooit geweest was.

Die Flickr-foto's, die staan er nog steeds, zoals jullie wel zal zijn opgevallen. Die zijn here to stay. Hoe we dat rijmen met ons prachtmotto is nog niet duidelijk, maar dat motto is zo geniaal dat we het zelfs als we deze site helemaal volmetselden met illustraties (en de tekst beperkten tot een woord of tien) zouden handhaven. Wij maken hier de regels, wij bepalen hier wat goed voor je is.

En denk je dat ik intussen al ben herkend op straat? Aangeklampt wellicht? Welnee. Maar dat kan komen doordat ik alleen nog gemaskerd over straat ga, gekleed in mijn toga.

V.

FLICKR - II

Onderstaand bericht is alweer enigszins achterhaald, want inmiddels rouleren er 4 foto's in de kantlijn, van Niels én mij. Geniet ervan zolang het duurt, want het is - ik blijf het herhalen - slechts een experiment. Morgen kan het al voorbij zijn.

V.

FLICKR

Hopsakee. Fotootje in de kantlijn geplaatst. Het is maar een experiment, hoor. Het kan ook dat ik dat Flickr er morgen alweer af gegooid heb. En eigenlijk zou er een Stoere Foto van Niels en mij tezaam moeten staan, maar dat zou ik eerst eens moeten bespreken met hem. Binnenkort nemen hij en ik plaats aan een tafel in een hier niet te noemen gelegenheid, en daar zal drank worden geschonken en er zullen hapjes op tafel verschijnen. En dan bespreken we onder meer het gebruik van foto's op deze site, zo stel ik me dat voor.

We gebruiken hier nu al bijna 2 jaar het motto 'Omdat alleen tekst ook Heel Stoer is'. En dat blijven we gewoon doen. Dat handhaven we. Maar je probeert wel eens wat.

Goed, wie tref ik nu vanavond bij Lou Barlow? Om acht uur in de kleine zaal van Paradiso, jongens en meisjes. Voorzover ik weet zijn er nog kaartjes beschikbaar. Wees geen vreemde.

V.

TERWIJL IK VERKOUDEN THUIS ZIT IN MIJN VAKANTIE

I
Dan toch nog echt verkouden geworden. De zeurende keelpijn waar ik de afgelopen dagen zo nu en dan mee wakker werd is verdwenen - en vervangen door een neus die ik niet meer herken als de mijne en een tranend linkeroog. Ik word alleen ziek in vakanties en weekends.

II
Dezer dagen definitief doorgebroken in mijn iPod:

'You're so True' - Joseph Arthur
'Home' - Lou Barlow
'First Day of My Life' - Bright Eyes
'Speed of Sound' - Coldplay
'Hey Man (Now You're Really Living)' - Eels
'Jane' - Ben Folds Five
'Happy' - The Frames
'Lonely Day' - Phantom Planet
'Jealous Guy' - Elliott Smith

III
Deze week eindelijk toegevoegd aan de loglijst omdat ik er een paar keer Heel Hard om moest lachen: Marten Hoepla.

IV
Achterhaald stukje van de week: dat van eergisteren, waarin ik de lente berispte en de tijd wilde terugzetten. Nu mag het nog regenachtig zijn buiten, ik las in de krant dat het rap warmer zal worden. (En ik lees nota bene nooit weerberichten.) Er is weer hoop.

En ik spreek hier altijd van 'stukjes', nooit van 'logjes'. Altijd als ik collega-webloggers naar hun stukjes zie verwijzen als 'logjes', hang ik voor ik het weet kokhalzend over de balkonrand. Ik kan daar weinig aan doen, het is een puur fysieke reactie.

V
Liederen die Lou Barlow morgenavond beter niet kan spelen, tenzij hij wil dat ik in tranen de zaal verlaat:

1 'Think (Let Tomorrow Bee)'
2 'Soul and Fire'
3 'Together or Alone'
4 'Willing to Wait'
5 'Not a Friend'

VI
Nog maar 8 dagen en dan moet ik gaan stemmen. Nu ja, ik moet natuurlijk niets, maar ik doe het gewoon. Al sinds ik mag stemmen, ben ik erbij. Maakt niet uit wat voor verkiezingen. Ik ben een geboren stemmer. Wat niet wil zeggen dat het allemaal maar zo gemakkelijk is. Soms heb ik namelijk van die dagen waarop ik denk: ik zou nog best eens 'ja' kunnen stemmen. Die dagen zijn weliswaar in de minderheid, maar ze zijn er.

VII
Over die grondwet gesproken: broer Joey en wat vrienden hebben in opdracht van de SP een liedje gemaakt onder de naam Het Comité: 'Nee!' Doe er je ding mee.

V.

OH, TAKE ME BACK TO THE START

En nu is het genoeg geweest. Ik ben heel vriendelijk geweest voor de lente. Welwillend, zou ik zeggen. Ik was mild voor de lente, ik had het goed met haar voor. Soms liet ze zich zien, om zich vervolgens heel snel achter een gordijn te verschuilen. Soms kwam ze me tegemoet, dan weer lachte ze in haar vuistje. De lente speelde een spelletje met ons. De lente was vals.

Ik stel voor: we gaan nu met z'n allen een maand of 4 terug in de tijd. Ja, 4 maanden moet precies voldoende zijn. We schudden het weer van de laatste tijd van ons af. Alles zal weer fris zijn. En we zullen ons gezamenlijk inzetten voor de lente van 2005. Omdat we er recht op hebben. En omdat ik het - eerlijk gezegd - nogal stupide vind dat ik door dat teaserige weer met een verkoudheid zit. Voor je het weet, beginnen mijn ogen ook nog te tranen. En waar zijn we dan?

Kortom: morgen worden we met z'n allen wakker en is het, bijvoorbeeld, 1 februari. We schudden onze winterjassen van ons af en zetten ons in voor de lente.

V.

P.S. Het kan natuurlijk ook dat morgen de zon weer schijnt - en dat ze aanhoudt. In dat geval heb ik niets gezegd.