MAAR HET LEKKERSTE IS ANIJS

Ik verwoord hier natuurlijk de mening van velen als ik schrijf dat Als je begrijpt wat ik bedoel een prachtige film is die we ooit heel vaak, want jaarlijks zagen (met Kerstmis, op Veronica, elk jaar opnieuw) en tegenwoordig veel te weinig. Vanmiddag was hij weer op tv, bij de TROS dit keer, met Pasen (er veranderen dus toch stiekem dingen, zo nu en dan, niet alles blijft altijd maar hetzelfde), en ik heb zitten kijken, hoor. Ik heb meegeleefd met Bommel, Zwelgje, Joost en alle anderen. Net als alle vorige keren vond ik de eerste helft sterker dan de tweede, en ik vraag me meer en meer af hoeveel kinderen eigenlijk begrijpen van dat malle archaïsche taaltje dat iedereen er spreekt, maar terugdenkend aan toen ik zelf klein en jong en zeven was, zeg ik: ook toen was het een heel mooie film. Er is sindsdien ook nooit meer een lange tekenfilm in Nederland geproduceerd. Ze hebben dit ding gewoon gemaakt, en vervolgens gedacht: beter gaat toch niet lukken, en meteen de tekenstudio maar weer gesloten. Ik geef ze geen ongelijk.

Net was ik naar buiten om even wat dvd's terug te brengen en het bleek zomaar warmer dan ik had verwacht. Ik ben meteen wat Cornetto's gaan halen bij het benzinestation. Ik word er haast optimistisch van. Nog even en ik stof de balkonstoelen af en ik ga een korte broek kopen.

(Nee. Ik ga nóóit een korte broek kopen. Daar ben ik werkelijk te oud voor.)

(En wat die dvd's betreft: Down with Love is een mislukking. Confessions of a Dangerous Mind is zo nu en dan heel aardig. Secretary bleek gewoon stoer. Leve James Spader.)

Dichter Maurice Buehler heeft tegenwoordig ook een eigen site. Ook van Blogspot. Gisteren stond er een link naar onze site bij Maurice, vandaag is die alweer verdwenen. Een uiterst dynamisch geheel dus. Ga maar eens kijken.

V.

GENT

Gent is een heel mooie stad. Veel hebben Elsie en ik er niet eens van gezien, maar voorzover we erover kunnen oordelen, houd ik het op: Gent is een heel mooie stad. Vrijdagmiddag kwamen Els en ik aan bij het hotel, niet ver van station Gent Sint-Pieters, en nadat we een eenrichtingsstraat in reden en met veel moeite onze auto parkeerden in het ondergrondse hol dat ze daar een parkeergarage noemen, verkenden we de hotelkamer en gingen we vlug de Gentse binnenstad in. We hebben er iets gedronken, we spraken er met een stomdronken rugbyspeler die de rest van zijn team verloren was, en uiteindelijk belandden we in het Keizershof, waar we kennismaakten met Jacques D. en zijn vrouw. Zij schoven net als Elsie en ik aan bij het etentje ter ere van de verschijning van Ik ben rijk en beroemd en ik heb nekpijn, de nieuwste roman van Herman Brusselmans. Rein J., ook aanwezig, keek zo nu en dan gehaast op haar horloge, want om acht uur al moesten we met z'n allen in Galerie Waterfront zijn, ergens aan de andere kant van de stad, waar het boek daadwerkelijk gepresenteerd zou worden.

Gelukkig kwamen we op tijd aan, wat dacht je. De presentatie ving aan met een praatje van de aanwezige boekhandelaar, vervolgens mocht ik namens de Grote Uitgeverij iets zeggen over Herman en zijn mooie nieuwe boek, waarop Herman zelf het woord nam, en ten slotte bracht Tom Van Laere van Admiral Freebee enkele liedjes ten gehore. Het was ontmoedigend druk in de galerie. Ongeveer dezelfde soort drukte die ik eerder deze week op Arie Storms presentatie zag. De uitgedeelde consumptiebonnen kreeg ik niet eens op; enerzijds waren de rijen niet om door te komen, anderzijds was de rode wijn sneller op dan ooit tevoren. Elsie gaf, toen we weggingen, haar laatste bonnetjes aan een willekeurige voorbijgangster. Deze bleek een dichteres uit vervlogen jaren, die mij zomaar trakteerde op een betoog over haar poëzie, totdat Jacques D. en zijn vrouw me kwamen vertellen dat het nu echt tijd was om te gaan. We hebben gevieren nog wat gedronken in een bioscoop annex café. Els en ik maken graag vrienden.

Nu, twee dagen later, denk ik nog wel eens aan de dronken rugbyspeler. Ik maak me haast een beetje zorgen om hem. Jullie?

V.

HULP GEZOCHT

Vriend Dimitry lijdt aan een mysterieuze verkoudheid, die slechts in de weekends de kop opsteekt. Heeft iemand tips? Laat ze achter bij de comments of op de mail!

Zie onderstaande conversatie voor meer informatie.

Makker Bob = Vincent
Special Agent Dale Cooper = Dimitry

Makker Bob zegt:
Hoe gaat het met jullie?
Special Agent Dale Cooper zegt:
Best goed hoor. Bezoek van mijn moeder nu. Straks even stukje wandelen, daarna samen eten.
Makker Bob zegt:
Heel goed.
Special Agent Dale Cooper zegt:
Voor de rest word ik al enkele weken achter elkaar in het weekend verkouden. Erg vervelend
Makker Bob zegt:
En doordeweeks ben je steeds in orde?
Special Agent Dale Cooper zegt:
Huisarts heeft gezegd dat mijn weerstand niet meer optimaal is. Mijn lichaam sputtert tegen. Waartegen?!
Makker Bob zegt:
Tjonge.
Special Agent Dale Cooper zegt:
Meestal doordeweeks helemaal ok ja
Makker Bob zegt:
Wie heeft daar wat aan?
Special Agent Dale Cooper zegt:
Verkouden is vaak ook 1 dag heel erg (meestal zaterdag) en zondag is alles dan weer ok. Wat heb je daaraan?
Makker Bob zegt:
Niets, makker.
Special Agent Dale Cooper zegt:
En dat terwijl er helemaal geen stress is geweest!
Makker Bob zegt:
Je verzwijgt iets, jij.
Special Agent Dale Cooper zegt:
Ik denk het ook. Maar wat?
Makker Bob zegt:
Jij komt jezelf nog wel eens tegen.
Special Agent Dale Cooper zegt:
Zoals jij in Tanja?
Makker Bob zegt:
Ik? Je bedoelt die jongen die mij nadeed?
Special Agent Dale Cooper zegt:
Ja.
Makker Bob zegt:
Stoer was die.
Makker Bob zegt:
Als je wilt, besteed ik aandacht aan jouw mysterieuze verkoudheid op de site. Misschien heeft iemand een tip.
Special Agent Dale Cooper zegt:
Graag.
Makker Bob zegt:
Kan ik citeren uit dit gesprek?
Special Agent Dale Cooper zegt:
Ja hoor.
Makker Bob zegt:
Dat geeft het geheel een mooi authentiek tintje.

TUSSEN DE FEESTEN DOOR

Ik schreef het hier eergisteren al: er verschijnen deze week alleen maar Stoere Boeken. Gisteren hebben we de verschijning van Arie Storms Gevoel gevierd in Private Banx, het café dat eerder al het decor vormde toen we Nymph ten grave droegen. Het was er zo immens druk dat ik af en toe ontmoedigd de menigte overzag en dacht: daar ga ik niet doorheen lopen. Ik deed het natuurlijk toch, zo nu en dan, wat dacht je, maar tjonge, wat een boel mensen. Er waren schrijvers, uitgevers, redacteuren, fans, familieleden, kinderen, correctoren, dichters, groupies, etc. Beau van Erven Dorens hield een toespraak en overhandigde Arie het symbolische eerste exemplaar. Arie signeerde stapels boeken. En gisteren stonden er al meteen lovende stukken over zijn roman in Vrij Nederland en Folia. En zo hoort het. Op het eind van de avond zat ik achter in Private Banx, op de comfortabele bank die ze er hebben staan. Ik sprak er met Niels en Janwillem, maar vooral veel met het meisje Annemiek en de onbetaalbare Job Z. We spraken over de Dingen Die Ertoe Deden. Zoals mensen dat soms doen op boekpresentaties. Niels was erg verguld met de recensie van Nymph die gisteren in de Volkskrant stond en hij drukte me een paar keer op het hart: 'Zet dat hele stuk gewoon op de site, man! Helemaal! Integraal! Van a tot z!' Ik denk dat dat strafbaar is, maar ik maak hieronder graag gebruik van enkele citaten, want ja, wij van Nymph, wij zijn ijdel. Nooit eerder stonden we in de Volkskrant. Als het dan eens gebeurt, zullen jullie het weten ook.

Ik ging uiteindelijk weer naar het zuiden, naar Delft, naar huis. Ik sliep vierenhalf uur vannacht. Ik vind dat te weinig. Ik heb toch maar mijn oude zieke lichaam naar de Grote Uitgeverij gesleept vanmorgen, en op het eind van de dag cadeautjes gekocht voor Elsie, die er wel wat kon gebruiken. Op dit moment zelve heeft ze de dvd van Finding Nemo opstaan. Morgen vertrekken zij en ik naar Gent, voor alweer een boekpresentatie van een Groot Nieuw Boek: Ik ben rijk en beroemd en ik heb nekpijn van Herman Brusselmans. Ik heb een Goede Week, lezers, ik draai er niet omheen.

Dan nu enkele citaten uit Peter Swanborns nog veel langere stuk uit de Volkskrant van gisteren:

'Nymph wilde niet met stille trom vertrekken. [...] Nymph groeide vooral de afgelopen jaren uit tot een blad met een goed oog voor jong talent. Heel wat dichters hadden in Nymph hun eerste publicatie. [...] Ruim twintig oudgedienden komen aan het woord en de eerste, Vincent Schmitz, Nymph-redacteur vanaf 1996, geeft een doorslaggevend argument voor iedere schrijver die wel eens gevraagd is om in een redactie zitting te nemen: "Vrienden met wie ik jarenlang de redactie van Nymph vormde, worden tegenwoordig uitgegeven bij Uitgeverij Prometheus/Bert Bakker, waar ik hun redacteur geworden ben." [...] Ook de overige bijdragen geven een aardig beeld van wat er zich tijdens redactievergaderingen afspeelt en hoe het contact tussen redacteuren en schrijvers verloopt. [...] Redacteur Niels Carels bekent vervolgens dat hij met een schrijfster die hij in Nymph presenteerde, uiteindelijk in bed belandde. Gelukkig wel in een Japans love hotel dat de toepasselijke naam Nymph droeg. [...] Het grote raadsel dat in geen van de bijdragen wordt opgelost, is de vraag waarom het nu dan toch afgelopen moet zijn.'

Leve Peter Swanborn! (Ik merk nu pas dat ik iemand citeer die mij citeert. Hm.)

V.

ROMANDEBUUT

Het moest er toch eens van komen. Ik heb eindelijk mijn romandebuut gemaakt. In zekere zin dan. Deze week verschijnt de nieuwe roman van Herman Brusselmans, Ik ben rijk en beroemd en ik heb nekpijn. Bladzijde 383 bevat zomaar een passage waarin ikzelve figureer. Als je weet wat goed voor je is, ga je die roman aanschaffen. Aanstaande vrijdag vertrekken Elsie en ik overigens naar Gent om de verschijning van het prachtboek te vieren.

Maar eerst is er morgen de presentatie van een andere hedendaagse klassieker in spe. Ik heb het over de nieuwe, vijfde roman van Arie Storm. Het boek heet Gevoel en het is nóg beter dan al Aries vorige boeken. Ik maak hier ongegeneerd reclame voor die roman; het is immers voor jullie eigen bestwil. Ja, beste lezers, het is een week waarin alleen maar topboeken verschijnen. De Nederlandse letteren zijn niet meer wat ze geweest zijn.

Ten slotte zal ik, voor de goede orde, wat titels noemen van boeken waar ik niet aan heb meegewerkt, en die ik niettemin met heel veel plezier heb gelezen de afgelopen week: Orakelnacht van Paul Auster en Bevoorrecht bewustzijn van Esther Gerritsen. Paul Auster is gewoon een literaire godheid, zoveel is me inmiddels wel duidelijk.

Het valt me - nu ik jullie toch spreek - op dat de bezoekcijfers hier de afgelopen dagen zakken als een dolle. Is er soms iets wat ik voor jullie kan doen? Moet ik het hier, God verhoede, interactiever gaan maken? Willen jullie hier eigen inspraak? Of willen jullie Niels soms terug? Is dat het? Dustin Hoffman zei het al eens in Kramer vs. Kramer: 'I'm all you've got!' Leuker kan ik het niet maken wat dat betreft.

Kortom: laat me weten wat er scheelt. Kom eens wat vaker langs. Wees geen vreemde. Als je op de deur klopt, doe ik hem open. Ik heb het allemaal niet zo bedoeld. Ik had beter moeten weten. Ik vraag het geen twee keer. Graag of niet. Stap in de ring en doe je ding. Laat je lezen. Als jullie niet naar mij toe komen, kom ik wel naar jullie toe. Wat wil je in de koffie? Kunnen we er niet nog eens over praten? Waarom die trieste blikken?

V.

OORBELLEN

Gistermiddag liepen Elsie en ik door de idyllische Delftse binnenstad. Ik kocht een paar oorbellen voor haar bij een tassenwinkel. Ze bleek allergisch voor die oorbellen. De oorbellen liggen hier nu in een zakje op een plank in een kast. Gelukkig is er ook Goed Nieuws: gisteren hebben we dan eindelijk onze huwelijksreis uitgezocht en meteen maar geboekt. Els en ik gaan twee weken rondreizen door Amerika en Canada. Ik ben nog nooit buiten Europa geweest. Het zal mij benieuwen.

Ik had het mis met mijn Idols-voorspelling van vorige week. Ik geef dat ruiterlijk toe. Ik doe een nieuwe gooi: volgende week wordt Irma weggestemd, dan Maud, dan J.K., dan Marlies. En Boris blijft winnen. Gisteren zei presentatrice Tooske weer iets heel moois, afgezien van haar 'helemaal leuk'- en 'helemaal lekker'-gewauwel. Ze gooide zomaar ergens de uitdrukking 'Geduld is een lastig ding' tussendoor. Ik noem dat: creatief met taal omgaan. Op een desastreuze wijze.

Els en ik zijn nog niet naar The Passion of the Christ gegaan. Of The Jesus Chainsaw Massacre, zoals ik hem ergens omschreven heb gezien. Ik heb heel geen zin om twee uur lang te aanschouwen hoe iemand wordt doodgeslagen. Het lijkt me maar een onsmakelijk, snuff movie-achtig spektakel. De twee Amerikanen die ik deze week aan een brug in Falluja zag hangen, vond ik al meer dan genoeg. Niels heeft de film al wel gezien, weet ik. Die schreef me dat hij zijn twee uur en negen euro terug wil.

Vorige week kreeg ik per post de debuutbundel van Maurice Buehler, Grasaap te water, cadeau. Er zat geen briefje bij, geen opdracht, geen groet, niets van dat al. Gekker nog: op die hele bundel is geen biografische informatie over de dichter te vinden. Geen geboortejaar, geen auteursfoto, geen eerdere publicaties. Het is dat ik me Maurice herinner als een talentvolle jonge (1978) dichter van wie we ooit twee stoere verzen plaatsten in Nymph, anders had ik me welhaast geen raad geweten met deze bundel. Waarin die twee gedichten overigens staan opgenomen. Op pagina 1 van de bundel staat, bijna helemaal in de vouw weggedrukt, 'is een beetje bijna heilig zijn'. Cryptiek, vinden jullie niet? Op bladzij 39 lijkt iemand te hebben uitgeprobeerd of zijn pen het wel deed. En op de achterkant van de bundel staat een inhoudsopgave. Nu, als ik er meer over heb te melden, doe ik dat hier. Houd het maar in de gaten. (Het lijkt alsof ik er een beetje flauw over doe, maar ik ben juist reuzetrots op Maurice. Leve zijn debuut! Leve de jonge dichters!)

Nu is het tijd om een glas rode wijn in te schenken. Mijn moeder zei me vorige week nog: 'Jij schrijft wel erg vaak over rode wijn op die site van je.' Ik zei: 'Is het werkelijk?'

V.

SNEL

Ik zal hier heel snel weer iets schrijven. Beloofd.

V.