ROEP DE JACHTHONDEN MAAR TERUG

Mijn kaart is binnen! Mijn jaarkaart! En ik heb er nog zeker 357 dagen plezier van!

De vlag gaat hier uit! De champagne wordt ontkurkt! En waar is verdorie ons vuurwerk?

V.

ZELF EEN JAARKAART MAKEN

En ook zijn er dromen. Waarin ik besluit dan zelf maar een NS-jaarkaart in elkaar te flansen. 'Zo moeilijk kan het niet zijn,' zeg ik nog tegen Elsie als ik de deur uit stap. En ik ga op weg naar het grote NS-gebouw. En ik meld me bij de balie. Ik zeg: 'Ik ben Vincent Schmitz, ik kom even de jaarkaart ophalen die jullie me toegezegd hebben. Die is namelijk vorige week dinsdag al ingegaan. 1 februari.' Het meisje aan de balie (ja, het had ook een man kunnen zijn, maar het is mijn droom, en zo gaan die dingen) zegt: '1 februari? Het is toch pas 38 januari? Februari is toch nog heel ver weg?' En ze toont me haar agenda met het NS-logo erop, en daarin zie ik dat januari nog ongeveer 87 dagen te gaan heeft. En ik raak een beetje in paniek. En ik zeg: 'Hier buiten is het al februari. En ik kan die jaarkaart daar goed gebruiken. En ik heb jullie mijn pasfoto en mijn gegevens gestuurd. Jullie kennen me. Hier ben ik dan. Kan ik die kaart zelf niet maken? Even die foto van me op een blauw kaartje plakken, mijn naam erbij krabbelen, de boel lamineren en hupsakee?' En rond de balie wordt het drukker en drukker. En ik hoor allerhande NS-personeel elkaar gelukkig nieuwjaar wensen. Agenda's worden gepakt om afspraken te maken. 'Schikt 64 januari je?' hoor ik een jonge NS-vrouw tegen haar gesprekspartner zeggen. En ook hoor ik hoe daarom gelachen wordt. Ik probeer er nog iets van te zeggen, maar ik word afgesnauwd door een al grijzende man met de woorden: 'Februari? Dat is volgend jaar pas ergens, man!'

Ik durf nog amper in slaap te vallen, dat begrijpen jullie.

V.

HOE IK DE REST VAN MIJN ZONDAG ZOU KUNNEN BESTEDEN

Ik zou graag eens de tijd nemen om 'Bedshaped' van Keane en 'Play It Cool' van Freiheit te vergelijken, om vervolgens net als broer Joey tot de conclusie te komen dat het eerstgenoemde liedje een schaamteloze rip-off is van het tweede. Ik zou graag eens de debuutroman lezen van Hanz Mirck, die vandaag in een boekhandel wordt gepresenteerd. En de debuutroman van Claire Polders, die vorige week ook al in een boekhandel werd gepresenteerd. (Boekhandels zijn echt je-van-het waar het presentaties van debuutromans betreft.) Ik zou graag eens willen weten waar dat Schnappi-liedje vandaan komt, hoe iedereen het ineens kent en waarom ik het niet meer uit mijn hoofd krijg. Ik zou graag nog zeker tien keer de nieuwe clip van Britney Spears zien. Per dag. Ik zou wel willen weten hoe het derde seizoen van 24 afloopt (vanavond kom ik weer een stukje dichter bij het antwoord daarop). Ik zou wel weer eens een stapel stoere nieuwe kleren willen kopen - maar al sinds 2003 (of nog eerder) zie ik zelden iets wat me bevalt. Ik zou wel eens een NS-jaarkaart willen ontvangen (Delft-Zuid/Amsterdam, met 1 zone), als het de NS niet heel veel moeite kost me daarin tegemoet te komen. Ik zou wel eens een eerste hoofdstuk willen schrijven, maakt eigenlijk niet uit van wat. Ik zou wel weer eens wat gedisciplineerder mijn e-mail willen beantwoorden (opdat ik niet iedereen volstrekt afstoot en uit het oog verlies). En ik zou wel eens de westkust van de Verenigde Staten willen zien.

Maar om dat allemaal vandaag nog te doen, op mijn vrije zondagmiddag, nee, dat zal wel weer niet lukken.

V.

1 ZIN, MEER NIET

Ik ben niet van plan meer dan 1 zin aan mijn nieuwste frustratie met de NS te wijden. Dit is 'm:

Als je, zoals ik, dagelijks heen en weer reist met de trein, van Delft naar Amsterdam, zeg maar, om op je werk te komen, en dus ook weer terug, dan is het heel aangenaam als je reiskosten door je werkgever vergoed worden, en het is dan ook niet meer dan logisch dat ik me ervoor inspan het mijn werkgever zo gemakkelijk en voordelig mogelijk te maken door eindelijk eens een jaarkaart aan te vragen; dat scheelt ze een hele stapel geld op de Grote Uitgeverij, en ikzelve hoef niet meer elke maand aan het loket (waar je tegenwoordig alleen nog maar ongeïnspireerd, murw geslagen, bijna van de verveling bezwijkend tuig vindt dat je aankijkt alsof je ze eindelijk eens dood komt slaan) uit te leggen dat ik een maandkaart Delft-Zuid/Amsterdam wil - mét 1 zone -, en zo heeft iedereen er lol en winst en plezier van... maar dan rekenen we dus even buiten de NS; die stuurde mij eind december doodleuk een factuur van een niet onaanzienlijk bedrag toe, door mijn werk vóór 19 januari te betalen, opdat ik vanaf 1 februari zo'n stoere jaarkaart zou hebben, en je begrijpt: met die factuur ben ik rechtstreeks naar Administratielouis gegaan en die heeft die factuur op 13 januari (ik benadruk: 6 dagen voor 19 januari) overgemaakt - lekker tijdig, zou je zeggen, maar alweer: dan reken je buiten de NS, die mij nog altijd geen jaarkaart heeft gestuurd, en februari is inmiddels alweer 4 dagen aan de gang, en echt soepel en efficiënt kun je dat dus niet noemen, want het komt er nu op neer dat ik nu elke dag alsnóg een treinkaartje moet kopen, en strippenkaarten, die ook, natuurlijk, en al die treinkaartjes en strippenkaarten sparen we lekker op, daar maken we een mooie stapel van, want die gaat Administratielouis (die hier inmiddels een persoonlijke vete van heeft gemaakt, en terecht) allemaal declareren bij de NS - totdat ik eindelijk die verrekte jaarkaart (waar ik dan mogelijk nog 11 maanden lol van heb) thuisgestuurd krijg.

Zoals ik zei: 1 zin en meer niet.

V.

ZE ZIJN TERUG

Waar het aan ligt is me nog onduidelijk, maar op mijn vorige stukje reageerden slechts psychoten (behalve jij, hoor, San, jij bent geen psychoot). Zelfs Gekke Paul is weer terug. Ik dacht toch dat we die langgeleden voorgoed afgeschud hadden. Wat is dat in ene? De tijd van het jaar? Komen ze uit hun holen gekropen? Hebben ze hier al die tijd stiekem rondgehangen en gewacht tot ik een stukje over plaatselijke verdoving zou schrijven? Heb ik het geheime codewoord soms gegeven? Niels en ik rollen onze mouwen alvast op. Je weet maar nooit.

Intussen is er ook goed en mooi en verrassend nieuws: vriendin en sterauteur Janneke heeft sinds vandaag haar eigen site. En wat voor een! Je kunt er staren naar haar foto, je kunt er gesigneerde romans winnen, en je kunt haar zelfs mailen. Janneke zelf zegt erover:

'Inmiddels heb ik het snelste internet dat ik vinden kon, zou ik niet meer weten wat ik zonder moest en beschouw ik internet als de grootste uitvinding van de vorige eeuw. Vandaar nu dan eindelijk alsnog mijn eigen site. Gloednieuw! Mooier dan alle andere schrijverssites (echt waar, ga maar een rondje doen)! En wekelijks voorzien van verse aanvoer van de hand van de schrijver!'

Ik wil hier niet meer vijanden maken dan goed voor me is, maar haar site is ook echt mooier dan alle andere schrijverssites. Echt waar! Ga maar een rondje doen!

V.

JULLIE MEDELEVEN STEL IK TEN ZEERSTE OP PRIJS, DAT WEL

Mensen leefden met me mee. Ik kreeg mails waarin men me sterkte wenste bij de tandarts. Ik werd ge-sms't. Ik kreeg schouderklopjes. Ik werd aangemoedigd. Iemand zei: het valt altijd mee, echt waar.

Toen ik in de stoel lag en de tandarts de frase 'even een klein prikje' gebruikte, dacht ik: eigenlijk is dit helemaal niet zo eng. Niet zoals het ooit was. En die verdoving werkt sneller dan ik me herinnerde van vroeger.

En nu ja, toen is ze een minuut of 40 met mijn tanden bezig geweest. Ik was verdoofd en mijn ogen waren gesloten, dus ik kan jullie er weinig over vertellen, maar de woorden 'ontsteking' en 'wortelkanaal' vielen, dus ik dacht: hier gebeurt nog eens wat.

Daarna maar weer naar de Grote Uitgeverij gegaan. Waar men rekening met me hield. Omdat het wel eens heel erg pijn zou kunnen doen, als de verdoving wegtrok. Maar dat deed het niet. De tandarts had me nog gezegd dat ik een bonkende pijn kon verwachten vanavond. Maar ik voel helemaal niets.

Nu vraag ik me dus af wat er vanmorgen eigenlijk is gebeurd. Toen ik verdoofd was en mijn ogen waren gesloten.

V.

IN DE STAD WAAR IK OPGROEIDE

Ik ben voor even terug in de stad waar ik opgroeide. Toen ik hier vanavond uit de trein kwam en de bus nam naar het ouderlijk huis, dacht ik: waar is iedereen toch gebleven? De enkele keren dat ik hier ben, kom ik nooit bekenden van vroeger tegen. Er zijn er nog wel een paar, maar ze hebben zich goed verstopt. Ze houden zich schuil. De stiekemerds.

De vrienden met wie ik elke zaterdagavond uitging, zijn bijna allemaal weg. Leraren van school: weg. Meisjes die 'er nog niet aan toe' waren: weg. De jongen die me toen ik klein was eens sloeg en later werd doodgeschoten: weg (nu ja, allicht). Iemand die zei dat hij hier ooit wel eens weg wilde: weg. Mensen die feestjes gaven waarop ik dacht 'Wat doe ik hier eigenlijk?': weg. (Hoewel, die zijn er misschien nog wel. Met die malle feestjes van ze.) De besnorde oud-delinquenten die hier een snackbar runden: weg. De gek die altijd door het winkelcentrum doolde: weg. Meisjes die soms de telefoon niet opnamen als ik ze belde: weg. Naamloze figuren die ik dagelijks in de bus zag: weg. Ik: weg.

Nu ja, mijn ouders zijn er nog. En de tandarts. Die mij morgen gaat behandelen. 50 minuten lang, zei ze pas. We mogen er niet aan denken.

V.